Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2012

Ντροπή! Ανοιχτή επιστολή της Ελληνικής Κοινότητας Σβέτζινγκεν Γερμανίας



Παρακολουθούμε καθημερινά τα γεγονότα στην Ελλάδα, από τα διάφορα μέσα μαζικής ενημέρωσης  και παρ όλο που βρισκόμαστε μακριά από τον χώρο αυτόν που ζουν οι συμπατριώτες μας, αισθανόμαστε το ίδιο δέος, την ίδια απορία και αβεβαιότητα για την πορεία της πατρίδας μας.
Είμαστε Έλληνες μετανάστες της Γερμανίας, πολλοί από μας από το 1961. Φύγαμε από την Ελλάδα λόγω των  οικονομικών και πολιτικών γεγονότων και ήρθαμε σε έναν άγνωστο για μας τόπο.
Το μέλλον μας αβέβαιο, και μια κοινωνία πολύ πιο διαφορετική από την δική μας. Βρεθήκαμε σε μια χώρα την οποία πριν λίγα χρόνια πολεμούσαμε, με ανθρώπους τους οποίους θεωρούσαμε χρόνια εχθρούς μας και με άλλους που γνωρίσαμε μόνο μέσα από τα βιβλια. Άλλες εθνικότητες, άλλος πολιτισμός, άλλη γλώσσα, άλλες θρησκείες, με λίγα λόγια μια πολυπολιτισμική κοινωνία. Όλοι μας και ο καθένας με τον τρόπο του, ακολουθούσαμε το ίδιο ονειρο. Μια καλύτερη ζωη.
Ήμασταν υπόδειγμα σαν Έλληνες στους άλλους, διότι κάθε λίγο και λιγάκι ακούγαμε σχεδόν από κάθε ξένη φυλή να διηγούνται με σεβασμό και πάθος την ιστορία μας και για την αρχαία Ελλάδα. Αισθανόμασταν πραγματικά υπερήφανοι για τους προγόνους  μας και τόπο προέλευσης μας.
Σήμερα, με την σημερινή οικονομική κρίση που μαστιγώνει  παγκόσμια τους λαούς αυτού του πλανήτη, η  Ελλάδα  βρίσκεται στο επίκεντρο. Η τεχνητή αυτή κρίση ξαναμοίρασε τον πλούτο ζωής. Οι λίγοι καρπώνονται τα πολλά και οι πολλοί τα λίγα. Αυτό είναι κατανοητό και εξηγήσιμο. Κατανοητό είναι επίσης, ότι σε τέτοιες καταστάσεις υποφέρει πάντα αυτός που έχει τα λίγα, άσχετα τι πιστεύει, και τι χρώμα επιδερμίδας έχει. Είναι γνωστό ότι σε περιόδους τέτοιους εμφανίζεται και το χειρότερο έκτρωμα του φασισμού, το οποίο σήμερα στην Ελλάδα  ονομάζεται ¨χρυσή αυγή¨.
Ακατανόητο για μας τους μετανάστες είναι ότι αυτό το φασιστικό έκτρωμα  βρίσκει στήριγμα στον ελληνικό λαό. Σε αυτόν τον λαό που γνωρίζει πολύ καλά τι σημαίνει φασισμός, που τον έχει ζήσει στο πετσί του, (διωγμοί, φυλακές, βία και βιασμοί) όπου κάθε σπίτι να έχει τουλάχιστον και έναν νεκρό και πληγές που ακόμα δεν έχουν κλησει.
       
Ακατανόητο για μας τους μετανάστες που ζούμε σε μια πολυκοσμική και πολυπολιτισμική κοινωνία, ειρηνικά και συνεργάσιμα, σεβόμενοι ο ένας τον άλλον, ενώ στην πατρίδα μας, από την οποία όλη η ανθρωπότητα διδάχτηκε την δημοκρατία, να διαχωρίζουν οι Χρυσαυγίτες τους ανθρώπους σε μαύρους, κίτρινους και λευκούς.
Ακατανόητο για μας τους μετανάστες, το δικαίωμα που δίνεται στους φασίστες της «Χρυσής Αυγής»  παίρνοντας τον νόμο στα χέρια τους, να σκοτώνουν, να ρημάζουν, να βιάζουν και να δέρνουν ανθρώπους στηριζόμενοι στο ρητό: πας μη Έλλην βαρβαρος…
       
Πολύ περισσότερο ακόμα, διότι δεν υπάρχει σπίτι την Ελλάδα που να μην έχει  μέλη της οικογένειας της, μετανάστες σε διάφορες χώρες.
Καταδικάζουμε απερίφραστα κάθε βίαιη και απάνθρωπη πράξη της φασιστικής αυτής οργάνωσης σε βάρος μεταναστών. Κανείς λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος δεν θεωρεί ότι  η χρυσή αυγή βάζει τα πράγματα στην θέση τους, πάρα μονό τοποθετεί  την Ελλάδα παγκοσμίως στο περιθώριο.
Εμείς ζήσαμε στο πετσί μας τέτοιου είδους καταστάσεις. Πιστεύουμε όμως στην ειρηνική συνύπαρξη των λαών και το καταφέραμε, μαζί με όλες τις εδώ υπάρχουσες εθνικότητες να ζούμε ειρηνικά ο ένας δίπλα στον άλλον. 
Καλούμε τον ελληνικό λαό, με μια φωνή να διαχωρίσει την θέση του από την “χρυσή αυγή“ και να μην κλείνει τα ματιά του στις φασιστικές της πράξεις.
Πηγή: To Βήμα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου