Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2012

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ “ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΔΥΝΟ”.

Από ανακοίνωση του Δικτύου για την Περιεκτική Δημοκρατία:
....
α) Ο φασισμός είναι αδύνατος στις σημερινές συνθήκες Παγκοσμιοποίησης. Ήταν δυνατός μόνο στην περίοδο που η διεθνής οικονομία βασιζόταν στα έθνη- κράτη και κάποια από αυτά ήθελαν να δημιουργήσουν μια Διεθνή Τάξη που θα εξέφραζε τη δική τους κυριαρχία επάνω στις αγορές, και την αντίστοιχη πολιτικό-στρατιωτική κυριαρχία. Στη σημερινή οικονομία των πολυεθνικών είναι φανερό ότι οποιαδήποτε αναβίωση του φασισμού, εθνικοσοσιαλισμού κ.λπ. είναι αδύνατη.
β) Στην Ελλάδα η φασιστική δεξιά δεν ήταν ποτέ ένα, αυτόνομο από το αστικό Κράτος, μαζικό κίνημα, και όποτε επιβίωνε ήταν χάρη στην άμεση ή έμμεση κρατική στήριξή του.
γ) Τα μεγάλα λαϊκά στρώματα που κινούνται σήμερα προς την ΧΑ δεν το κάνουν γιατί γοητεύθηκαν από την οποιαδήποτε φασιστική ιδεολογία μπορεί να έχει η ηγεσία της, αλλά γιατί νιώθουν να συνθλίβονται από τις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης. Μια από τις συνέπειες είναι και ο εξαναγκασμός εκατομμυρίων ανθρώπων να ξεριζώνονται από τις πατρίδες τους, όπου δεν μπορούν να επιβιώσουν λόγω των πολέμων της υπερεθνικής ελίτ ή λόγω της οικονομικής εξαθλίωσης που φέρνει στα λαϊκά στρώματα η παγκοσμιοποίηση, και πολλοί από αυτούς χρησιμοποιούν σαν διαμετακομιστικό κυρίως κέντρο την Ελλάδα για να πάνε στις χώρες του Βορρά όπου νομίζουν ότι θα εξασφαλίζουν ένα κομμάτι ψωμί. Όμως η Ελλάδα είναι αναγκασμένη από τους «εταίρους» της στην ΕΕ να τους συγκρατεί στα σύνορά της με συνέπεια την τεράστια επέκταση του αριθμού των μεταναστών στη χώρα μας.
δ) Η ΧΑ εκμεταλλεύεται την αγωνία των λαϊκών στρωμάτων που βλέπουν να χάνουν τη δουλειά τους, την πρόσβασή τους στα νοσοκομεία, τα σχολεία κ.λπ., φαινόμενα που βέβαια οφείλονται στις πολιτικές που μάς επιβάλλει η υπερεθνική και ντόπια ελίτ μέσω της ΕΕ και της Τρόικας Η ΧΑ όμως  αποπροσανατολίζει τα λαϊκά στρώματα λέγοντας ότι για όλα αυτά φταίνε οι μετανάστες. Δεν λέει δηλαδή ότι για όλα αυτά φταίει η παγκοσμιοποίηση, της οποίας είμαστε και εμείς θύματα όπως και οι μετανάστες, καθώς  και η ΕΕ, μέσω της οποίας οι ελίτ μάς ενσωμάτωσαν σε αυτήν. Έτσι με τους τραμπούκους της καταφεύγει σε εγκληματικές ενέργειες ενάντια σε ανυπεράσπιστα θύματα που ντροπιάζουν την ανθρωπιά μας, πέρα από τον «Ελληνικό πολιτισμό» που υποτίθεται υπερασπίζεται. Ένα πραγματικά εθνικιστικό κίνημα , όπως παρόμοια υπάρχουν στην Ευρώπη, θα πάλευε κατά της παγκοσμιοποίησης και της ΕΕ, και όχι των θυμάτων τους, ενώ σήμερα η ΧΑ παίζει (αντικειμενικά ή ακόμη και εσκεμμένα) τον ρόλο του συστήματος, των ελίτ, αλλά και έμμεσα εξυπηρετεί τις επιδιώξεις της εκφυλισμένης «Αριστεράς». 
ε) Τα εγκληματικά αυτά φαινόμενα δεν θα ήταν καν δυνατά αν δεν συγκαλύπτονταν από τον κρατικό μηχανισμό, γιατί βέβαια η ελληνική πολιτική  ελίτ έχει κάθε λόγο να αποπροσανατολίσει τα λαϊκά στρώματα από τον πραγματικό τους εχθρό, όπως τα αποπροσανατολίζει και η εκφυλισμένη Αριστερά (που εκπροσωπούν και οι διάφοροι Τσόμσκι, - βλ. κριτική μας στο http://www.periektikidimokratia.org/2012-10-28/chomsky-kritiki), η οποία με το να δημιουργεί τον τεχνητό κίνδυνο του φασισμού επιβιώνει πολιτικά αφού αλλιώς θα είχε καταποντιστεί με την πολιτική - στυλοβάτη που υιοθετεί για την παγκοσμιοποίηση και την ΕΕ. Εάν για παράδειγμα ένα Λαϊκό Μέτωπο σαν αυτό που προτείνουμε έπαιρνε την  εξουσία και οι τραμπούκοι έχαναν τη κρατική τους στήριξη, τα φαινόμενα αυτά θα εξαλείφονταν άμεσα, και οποιοδήποτε κόμμα με φασιστική ιδεολογία θα ξεφούσκωνε πολύ σύντομα στις φυσικές του διαστάσεις. που δεν είναι ιστορικά πάνω από 2-3% του λαού.

1 σχόλιο:

  1. To λινκ όλης της ανακοίνωσης μπορεί να προστεθεί στο κείμενο για να υπάρχει ολοκληρωμένη άποψη του αναγνώστη; Ευχαριστώ.

    http://periektikidimokratia.org/anakoinoseis/2012-10-29/fasistikos-kindinos-aristera

    ΑπάντησηΔιαγραφή