Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2012

Ρομποτικοί κάδοι απορριμμάτων : Για μια «πόλη καθαρή» ή Για μια πόλη που κρύβει το πρόβλημα «κάτω από το χαλί» ;



Όπως μας πληροφόρησε και η εφημερίδα Νεα Ερυθραία σε προηγούμενο φύλλο της,  ξεκίνησε η τοποθέτηση 4 ρομποτικών κάδων απορριμμάτων, οι οποίοι σύμφωνα με την Δημοτική Αρχή «επιτυγχάνουν υγιεινή διαχείριση των απορριμμάτων, διότι τα συμπιέζουν και μειώνουν τον όγκο τους»
Είναι όμως αυτή η αλήθεια ;
Εντάξει εμείς δεν θα τα βλέπουμε τα απορρίμματα, τι θα γίνεται όμως μετά και πέρα από αυτό που βλέπουμε ;
Όπως είναι γνωστό, θεμελιώδης αρχή μιας φιλικής προς το περιβάλλον πολιτικής διαχείρισης απορριμμάτων, είναι ο διαχωρισμός των διαφορετικών κατηγοριών απορριμμάτων στην πηγή, με την τοποθέτηση χωριστών κάδων για κάθε είδος, εκεί που ζουν, εργάζονται και κινούνται οι πολίτες.
Αυτό σημαίνει κατ’ αρχήν διαχωρισμό από τους ίδιους τους πολίτες των ανακυκλώσιμων  από τα ζυμώσιμα. Χωριστή συλλογή αυτών που μπορούν να ξαναμπούν στον κύκλο της παραγωγής (κυρίως συσκευασίες), από τα οργανικά (υπολείμματα τροφών) που μπορούν να ξαναμπούν στον κύκλο της φύσης και να γίνουν χώμα πλούσιο σε θρεπτικά συστατικά για τα φυτά (κομποστοποίηση) .
Στην περίπτωση που αυτές οι δυο διαφορετικές κατηγορίες συμπιέζονται μαζί, ακόμα και εάν γλιτώνουμε κάτι από το κόστος και τη ρύπανση, λόγω μείωσης του όγκου των απορριμμάτων που μεταφέρεται με τα απορριμματοφόρα εκτός Δήμου, δεν γλιτώνουμε, αντίθετα οξύνουμε τα παρακάτω προβλήματα. :
-         Καταστρέφεται η ποιότητα των ανακυκλώσιμων όπως για παράδειγμα το χαρτί που απορροφά υγρασία και έτσι καθίσταται άχρηστο για περαιτέρω χρήση.
-         Διηθούνται στα οργανικά απορρίμματα βαρέα μέταλλα τα οποία αποτελούν μεγάλο κίνδυνο για το έδαφος και  τον υδροφόρο ορίζοντα.
-         Αναπτύσσονται αναερόβιες ζυμώσεις που σημαίνουν πολλαπλασιασμό των μικροβίων και άρα της μολυσματικότητας των απορριμμάτων
-          Από τις αναερόβιες ζυμώσεις παράγονται μεθάνιο, μονοξείδιο του άνθρακα και, σε μικρότερες ποσότητες, υδρόθειο. Τα αέρια αυτά είναι υπεύθυνα σε μεγάλο βαθμό για το φαινόμενο του θερμοκηπίου με τις γνωστές σε όλους μας συνέπειες στο κλίμα.
Μα, θα μας πουν ορισμένοι «τα απορρίμματα μετά, εναποτίθενται με ασφαλή τρόπο στους Χ«Υ»ΤΑ- Χώροι Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων». Αυτό μπορεί να ακούγεται πειστικό ή βολικό στα βόρεια προάστια. Όμως μια βόλτα στις δυτικές συνοικίες, ιδιαίτερα όταν φυσά ο Ζέφυρος, μας πείθει για το αντίθετο. Το τέρας του Χ«Υ»ΤΑ Φυλής είναι ένα μοναδικό στον κόσμο εκτρωματικό δημιούργημα, που έχει διασκορπίσει παντού διοξίνες, έχει μολύνει τον υδροφόρο ορίζοντα σε τεράστια έκταση και ρυπαίνει καθημερινά με οσμές την ατμόσφαιρα της δυτικής Αθήνας και της Δυτικής Αττικής .
Ναι αλλά θα πει η κα Μπιρμπίλη, «Μην στεναχωριέστε, σύμφωνα με τον ΠΕΣΔΑ (Περιφερειακός Σχεδιασμός για τη Διαχείριση Απορριμμάτων της Αττικής) θα μειώσουμε το θάψιμο, θα σας κάνουμε και ανακύκλωση και κομποστοποίηση χωρίς να ανακατευτείτε και να κουραστείτε καθόλου. Θα φτιάξουμε και 2ο ΕΜΑΚ (Εργοστάσιο Μηχανικής Ανακύκλωσης) δίπλα στο παλιό στα Λιόσια. Θα στήσουμε τεράστιες  μονάδες κομποστοποίησης δίπλα στους προβλεπόμενους ΧΥΤΑ. Θα τα αναθέσουμε μάλιστα όλ’ αυτά μέσα από ΣΔΙΤ και διαδικασίες fast track στους εθνικούς μας εργολάβους και στις καλές μας τις τράπεζες. Έτσι όλοι αυτοί οι καλοί μας φίλοι θα διαχωρίζουν μετά τα απορρίμματα που συμπιέσατε εσείς οι πολίτες (με το αζημίωτο φυσικά της αύξησης των δημοτικών τελών και της εκμετάλλευσης όλων αυτών των εγκαταστάσεων για 2-3 γενιές)».
Όμως η λογική, αλλά και η εμπειρία αποδεικνύει ότι τέτοιου τύπου κεντρικές φαραωνικές εγκαταστάσεις διαχωρισμού, ανακύκλωσης και κομποστοποίησης των απορριμμάτων είναι απολύτως αποτυχημένες :
Το ΕΜΑΚ στα Α. Λιόσια αποδείχτηκε ένα τεράστιο σκάνδαλο. Μέχρι στιγμής έχει φάει για την εγκατάσταση και το start up 100 εκατομμύρια € και το αποτέλεσμα είναι  να οδηγείται σε ανακύκλωση το 2% και το υπόλοιπο να θάβεται !! (στοιχεία της Βουλής).  Το εργοστάσιο κομποστοποίησης στην Καλαμάτα, με κόστος 5 εκατ. € που σχεδιάστηκε για να δέχεται 90 τόνους οργανικών την ημέρα, δεν κατάφερε ποτέ να παράγει  ούτε μια μικρή ποσότητα κόμποστ και έκλεισε με δικαστική απόφαση.
Αλλά έστω ότι με την εφαρμογή κάποιας νέας, «φοβερής και τρομερής» και άρα πανάκριβης τεχνολογίας, λύνονταν με κάποιο «μαγικό τρόπο» όλα τα τεχνικά προβλήματα του κατάντη διαχωρισμού των σύμμεικτων απορριμμάτων, υπάρχει ένα απλό ερώτημα :
Γιατί να πληρώσουμε πανάκριβα και μάλιστα σε περίοδο κρίσης, κάποιους άλλους να διαχωρίζουν ΜΕΤΑ, αυτά που θα μπορούσαμε να διαχωρίζουμε τζάμπα εμείς  ΠΡΙΝ ;
Άρα λοιπόν οι περίφημοι ρομποτικοί κάδοι υπονομεύουν την εφαρμογή προγραμμάτων ανακύκλωσης και κομποστοποίησης με Διαλογή στην Πηγή.  Καταδικάζουν τα συμπιεσμένα απορρίμματα να μην ανακυκλωθούν και να μην κομποστοποιηθούν ποτέ, αλλά να θαφτούν στις περιοχές όπου σύμφωνα με τον ΠΕΣΔΑ ζουν πολίτες «β’ διαλογής», αποδέκτες των απορριμμάτων των άλλων. Δηλαδή στη Φυλή, τα Λιόσια, την Κερατέα, το Γραμματικό.
Οι ρομποτικοί κάδοι είναι τελικά μια sic και καμουφλαρισμένη εκδοχή της αντιπεριβαλλοντικής,   και αντικοινωνικής οπτικής για τα απορρίμματα, που διεθνώς αποκαλείται NIMY (Not In My Yard- Όχι στην αυλή μου)  
Οι εν λόγω κάδοι στοίχισαν στο Δήμο Κηφισιάς πάνω από 400.000 €, τα οποία δεν χαρίστηκαν από κανένα πρόγραμμα, αλλά αφαιρέθηκαν  από τα τακτικά έσοδα του Δήμου.
Με το ίδιο ποσό θα μπορούσαν να αγοραστούν ή να κατασκευαστούν από απλά και φτηνά υλικά, χιλιάδες κάδοι οικιακής κομποστοποίησης, να τοποθετηθούν  δημοτικοί κομποστοποιητές για όλα τα υπόλοιπα οργανικά (κλαδέματα,  υπολείμματα τροφών που δεν ενδείκνυνται ή δεν χωράνε στην οικιακή κομποστοποίηση, απορρίμματα χώρων μαζικής εστίασης, λαϊκών αγορών και καταστημάτων τροφίμων). Θα μπορούσαμε με αυτά τα χρήματα να βάλουμε την κομποστοποίηση στη ζωή μας, να μειώσουμε  κατά 40% το βάρος (και όχι μόνον τον όγκο) των απορριμμάτων μας που φεύγουν για τους ΧΥΤΑ και να δημιουργήσουμε δωρεάν φυσικό λίπασμα για το πράσινο της πόλης μας.
Βαγγελιώ  Σωτηροπούλου

 Αντί σχολίου:

Λύση .... με προοπτική στην Ηλεία

Σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης κηρύχθηκαν οι δήμοι Πύργου και Αρχαίας Ολυμπίας, λόγω της κρισιμότητας της κατάστασης στη διαχείριση των απορριμμάτων, αφού εδώ και μερικές εβδομάδες έχει σταματήσει η αποκομιδή των απορριμμάτων, που συσσωρεύονται στους δρόμους. Ο υφιστάμενος τρόπος διαχείρισης είναι η δεματοποίηση των σύμμεικτων απορριμμάτων και η εναπόθεσή τους στη θέση «Ποτόκι», ακριβώς δίπλα στην κοίτη του Αλφειού και σε άμεση γειτνίαση με κτηνοτροφική μονάδα, θερμοκήπια, άλλες αγροτικές καλλιέργειες και … χώρο αναψυχής. Κάποια χαντάκια «της κακιάς ώρας» υποτίθεται ότι συγκεντρώνουν τα στραγγίσματα. 
Οι οσμές στην γύρω περιοχή παραπέμπουν στη χειρότερη εγκατάσταση επεξεργασίας λυμάτων και φτάνουν μέχρι την πόλη του Πύργου. Ο εξευγενισμένος αυτός ΧΑΔΑ εξάντλησε τα χρονικά όρια της άδειας λειτουργίας του (και των δύο παρατάσεων που είχε λάβει), την χωρητικότητά του και τη δυσοσμία, με αποτέλεσμα να σταματήσει τη λειτουργία του, με την πίεση και των κατοίκων, στην οποία, σημειωτέον, πρωτοστάτησε μια ακροδεξιά κίνηση.  

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου