Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2012

Ρομποτικοί κάδοι απορριμμάτων : Για μια «πόλη καθαρή» ή Για μια πόλη που κρύβει το πρόβλημα «κάτω από το χαλί» ;



Όπως μας πληροφόρησε και η εφημερίδα Νεα Ερυθραία σε προηγούμενο φύλλο της,  ξεκίνησε η τοποθέτηση 4 ρομποτικών κάδων απορριμμάτων, οι οποίοι σύμφωνα με την Δημοτική Αρχή «επιτυγχάνουν υγιεινή διαχείριση των απορριμμάτων, διότι τα συμπιέζουν και μειώνουν τον όγκο τους»
Είναι όμως αυτή η αλήθεια ;
Εντάξει εμείς δεν θα τα βλέπουμε τα απορρίμματα, τι θα γίνεται όμως μετά και πέρα από αυτό που βλέπουμε ;
Όπως είναι γνωστό, θεμελιώδης αρχή μιας φιλικής προς το περιβάλλον πολιτικής διαχείρισης απορριμμάτων, είναι ο διαχωρισμός των διαφορετικών κατηγοριών απορριμμάτων στην πηγή, με την τοποθέτηση χωριστών κάδων για κάθε είδος, εκεί που ζουν, εργάζονται και κινούνται οι πολίτες.
Αυτό σημαίνει κατ’ αρχήν διαχωρισμό από τους ίδιους τους πολίτες των ανακυκλώσιμων  από τα ζυμώσιμα. Χωριστή συλλογή αυτών που μπορούν να ξαναμπούν στον κύκλο της παραγωγής (κυρίως συσκευασίες), από τα οργανικά (υπολείμματα τροφών) που μπορούν να ξαναμπούν στον κύκλο της φύσης και να γίνουν χώμα πλούσιο σε θρεπτικά συστατικά για τα φυτά (κομποστοποίηση) .
Στην περίπτωση που αυτές οι δυο διαφορετικές κατηγορίες συμπιέζονται μαζί, ακόμα και εάν γλιτώνουμε κάτι από το κόστος και τη ρύπανση, λόγω μείωσης του όγκου των απορριμμάτων που μεταφέρεται με τα απορριμματοφόρα εκτός Δήμου, δεν γλιτώνουμε, αντίθετα οξύνουμε τα παρακάτω προβλήματα. :
-         Καταστρέφεται η ποιότητα των ανακυκλώσιμων όπως για παράδειγμα το χαρτί που απορροφά υγρασία και έτσι καθίσταται άχρηστο για περαιτέρω χρήση.
-         Διηθούνται στα οργανικά απορρίμματα βαρέα μέταλλα τα οποία αποτελούν μεγάλο κίνδυνο για το έδαφος και  τον υδροφόρο ορίζοντα.
-         Αναπτύσσονται αναερόβιες ζυμώσεις που σημαίνουν πολλαπλασιασμό των μικροβίων και άρα της μολυσματικότητας των απορριμμάτων
-          Από τις αναερόβιες ζυμώσεις παράγονται μεθάνιο, μονοξείδιο του άνθρακα και, σε μικρότερες ποσότητες, υδρόθειο. Τα αέρια αυτά είναι υπεύθυνα σε μεγάλο βαθμό για το φαινόμενο του θερμοκηπίου με τις γνωστές σε όλους μας συνέπειες στο κλίμα.
Μα, θα μας πουν ορισμένοι «τα απορρίμματα μετά, εναποτίθενται με ασφαλή τρόπο στους Χ«Υ»ΤΑ- Χώροι Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων». Αυτό μπορεί να ακούγεται πειστικό ή βολικό στα βόρεια προάστια. Όμως μια βόλτα στις δυτικές συνοικίες, ιδιαίτερα όταν φυσά ο Ζέφυρος, μας πείθει για το αντίθετο. Το τέρας του Χ«Υ»ΤΑ Φυλής είναι ένα μοναδικό στον κόσμο εκτρωματικό δημιούργημα, που έχει διασκορπίσει παντού διοξίνες, έχει μολύνει τον υδροφόρο ορίζοντα σε τεράστια έκταση και ρυπαίνει καθημερινά με οσμές την ατμόσφαιρα της δυτικής Αθήνας και της Δυτικής Αττικής .
Ναι αλλά θα πει η κα Μπιρμπίλη, «Μην στεναχωριέστε, σύμφωνα με τον ΠΕΣΔΑ (Περιφερειακός Σχεδιασμός για τη Διαχείριση Απορριμμάτων της Αττικής) θα μειώσουμε το θάψιμο, θα σας κάνουμε και ανακύκλωση και κομποστοποίηση χωρίς να ανακατευτείτε και να κουραστείτε καθόλου. Θα φτιάξουμε και 2ο ΕΜΑΚ (Εργοστάσιο Μηχανικής Ανακύκλωσης) δίπλα στο παλιό στα Λιόσια. Θα στήσουμε τεράστιες  μονάδες κομποστοποίησης δίπλα στους προβλεπόμενους ΧΥΤΑ. Θα τα αναθέσουμε μάλιστα όλ’ αυτά μέσα από ΣΔΙΤ και διαδικασίες fast track στους εθνικούς μας εργολάβους και στις καλές μας τις τράπεζες. Έτσι όλοι αυτοί οι καλοί μας φίλοι θα διαχωρίζουν μετά τα απορρίμματα που συμπιέσατε εσείς οι πολίτες (με το αζημίωτο φυσικά της αύξησης των δημοτικών τελών και της εκμετάλλευσης όλων αυτών των εγκαταστάσεων για 2-3 γενιές)».
Όμως η λογική, αλλά και η εμπειρία αποδεικνύει ότι τέτοιου τύπου κεντρικές φαραωνικές εγκαταστάσεις διαχωρισμού, ανακύκλωσης και κομποστοποίησης των απορριμμάτων είναι απολύτως αποτυχημένες :
Το ΕΜΑΚ στα Α. Λιόσια αποδείχτηκε ένα τεράστιο σκάνδαλο. Μέχρι στιγμής έχει φάει για την εγκατάσταση και το start up 100 εκατομμύρια € και το αποτέλεσμα είναι  να οδηγείται σε ανακύκλωση το 2% και το υπόλοιπο να θάβεται !! (στοιχεία της Βουλής).  Το εργοστάσιο κομποστοποίησης στην Καλαμάτα, με κόστος 5 εκατ. € που σχεδιάστηκε για να δέχεται 90 τόνους οργανικών την ημέρα, δεν κατάφερε ποτέ να παράγει  ούτε μια μικρή ποσότητα κόμποστ και έκλεισε με δικαστική απόφαση.
Αλλά έστω ότι με την εφαρμογή κάποιας νέας, «φοβερής και τρομερής» και άρα πανάκριβης τεχνολογίας, λύνονταν με κάποιο «μαγικό τρόπο» όλα τα τεχνικά προβλήματα του κατάντη διαχωρισμού των σύμμεικτων απορριμμάτων, υπάρχει ένα απλό ερώτημα :
Γιατί να πληρώσουμε πανάκριβα και μάλιστα σε περίοδο κρίσης, κάποιους άλλους να διαχωρίζουν ΜΕΤΑ, αυτά που θα μπορούσαμε να διαχωρίζουμε τζάμπα εμείς  ΠΡΙΝ ;
Άρα λοιπόν οι περίφημοι ρομποτικοί κάδοι υπονομεύουν την εφαρμογή προγραμμάτων ανακύκλωσης και κομποστοποίησης με Διαλογή στην Πηγή.  Καταδικάζουν τα συμπιεσμένα απορρίμματα να μην ανακυκλωθούν και να μην κομποστοποιηθούν ποτέ, αλλά να θαφτούν στις περιοχές όπου σύμφωνα με τον ΠΕΣΔΑ ζουν πολίτες «β’ διαλογής», αποδέκτες των απορριμμάτων των άλλων. Δηλαδή στη Φυλή, τα Λιόσια, την Κερατέα, το Γραμματικό.
Οι ρομποτικοί κάδοι είναι τελικά μια sic και καμουφλαρισμένη εκδοχή της αντιπεριβαλλοντικής,   και αντικοινωνικής οπτικής για τα απορρίμματα, που διεθνώς αποκαλείται NIMY (Not In My Yard- Όχι στην αυλή μου)  
Οι εν λόγω κάδοι στοίχισαν στο Δήμο Κηφισιάς πάνω από 400.000 €, τα οποία δεν χαρίστηκαν από κανένα πρόγραμμα, αλλά αφαιρέθηκαν  από τα τακτικά έσοδα του Δήμου.
Με το ίδιο ποσό θα μπορούσαν να αγοραστούν ή να κατασκευαστούν από απλά και φτηνά υλικά, χιλιάδες κάδοι οικιακής κομποστοποίησης, να τοποθετηθούν  δημοτικοί κομποστοποιητές για όλα τα υπόλοιπα οργανικά (κλαδέματα,  υπολείμματα τροφών που δεν ενδείκνυνται ή δεν χωράνε στην οικιακή κομποστοποίηση, απορρίμματα χώρων μαζικής εστίασης, λαϊκών αγορών και καταστημάτων τροφίμων). Θα μπορούσαμε με αυτά τα χρήματα να βάλουμε την κομποστοποίηση στη ζωή μας, να μειώσουμε  κατά 40% το βάρος (και όχι μόνον τον όγκο) των απορριμμάτων μας που φεύγουν για τους ΧΥΤΑ και να δημιουργήσουμε δωρεάν φυσικό λίπασμα για το πράσινο της πόλης μας.
Βαγγελιώ  Σωτηροπούλου

 Αντί σχολίου:

Λύση .... με προοπτική στην Ηλεία

Σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης κηρύχθηκαν οι δήμοι Πύργου και Αρχαίας Ολυμπίας, λόγω της κρισιμότητας της κατάστασης στη διαχείριση των απορριμμάτων, αφού εδώ και μερικές εβδομάδες έχει σταματήσει η αποκομιδή των απορριμμάτων, που συσσωρεύονται στους δρόμους. Ο υφιστάμενος τρόπος διαχείρισης είναι η δεματοποίηση των σύμμεικτων απορριμμάτων και η εναπόθεσή τους στη θέση «Ποτόκι», ακριβώς δίπλα στην κοίτη του Αλφειού και σε άμεση γειτνίαση με κτηνοτροφική μονάδα, θερμοκήπια, άλλες αγροτικές καλλιέργειες και … χώρο αναψυχής. Κάποια χαντάκια «της κακιάς ώρας» υποτίθεται ότι συγκεντρώνουν τα στραγγίσματα. 
Οι οσμές στην γύρω περιοχή παραπέμπουν στη χειρότερη εγκατάσταση επεξεργασίας λυμάτων και φτάνουν μέχρι την πόλη του Πύργου. Ο εξευγενισμένος αυτός ΧΑΔΑ εξάντλησε τα χρονικά όρια της άδειας λειτουργίας του (και των δύο παρατάσεων που είχε λάβει), την χωρητικότητά του και τη δυσοσμία, με αποτέλεσμα να σταματήσει τη λειτουργία του, με την πίεση και των κατοίκων, στην οποία, σημειωτέον, πρωτοστάτησε μια ακροδεξιά κίνηση.  

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου