Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2012

Κύκλος συζητήσεων για την αυτονομία: Οι κοινότητες ως «αντι-κόσμοι» διαρκούς αντίστασης απέναντι στην ισοπεδωτική ορμή του καπιταλισμού.




Ο Κοινωνικός Χώρος για την Ελευθερία «Μικρόπολις» και το «Σχολείο για τη Μάθηση της Ελευθερίας» συνδιοργανώνουν  και σας καλούν σε ένα κύκλο συζητήσεων με θέμα την αυτονομία.
Μπροστά στην πολιτική και κοινωνική ευθραυστότητα της εποχής μας η αυτονομία αποκτά ιδιαίτερη σημασία για την διαμόρφωση του περιεχομένου της άμεσης δημοκρατίας. Όμως το νόημα του όρου αυτού είναι τόσο ανοιχτό που επιδέχεται διαφορετικές ερμηνείες. Το προηγούμενο της Ιταλικής αυτονομίας των εργατικών αγώνων, η Γερμανική αυτονομία και κυρίως οι αυτόνομοι αγώνες και κοινότητες της Λατινικής Αμερικής συμβάλουν στην  εικόνα που έχουμε σήμερα για την έννοια της αυτονομίας. Απέναντι στη ισοπεδωτική ορμή του καπιταλισμού, οι αυτόνομες κοινότητες συγκροτούνται ως συγκεκριμένες λύσεις στο πρόβλημα της ανάγκης και της επιβίωσης, αλλά και ως διαρκείς μορφές άρνησης αυτού που υπάρχει. Με την καθημερινή πρακτική τους προεικονίζουν ένα νέο κόσμο ισότητας και ελευθερίας, εσωκλείοντας ταυτόχρονα  διαφορετικές θεωρητικές προσεγγίσεις που προέρχονται από την ιστορική εμπειρία της αυτονομίας. Ποιες είναι όμως οι ιστορικές πηγές της έννοιας της αυτονομίας και ποια η σχέση της με τους θεσμούς της Αθηναϊκής δημοκρατίας και τις ιδέες του Διαφωτισμού; Ποια είναι η σχέση της κοινότητας και της ατομικής ελευθερίας; Αποτελούν οι κοινότητες μια αναζήτηση του «άλλου κόσμου» που επιθυμούμε ή τα όρια τους εξαντλούνται μόνο σε μια «άρνηση στην πράξη» στον καπιταλισμό;
Οι θεματικοί άξονες χωρίς σειρά προτεραιότητας και με διάθεση ανασκευής και ανατροπής τους είναι:
α) Η αυτονομία ως κοινωνική σχέση ανταγωνιστική προς το κεφάλαιο και την πολιτική κυριαρχία. Η εμπειρία των κοινοτικών παραδόσεων της Λατινικής Αμερικής και των πρόσφατων κινημάτων των πλατειών.
β) Η αυτονομία ως αυτονομία της εργασίας από το κεφάλαιο - εργατική αυτοδιεύθυνση, κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία.
γ) Η αυτονομία και η συγκεκριμένη κοινότητα ως ξεπέρασμα/καταστροφή της αφηρημένης κοινότητας (έθνος).
δ) Η άμεση δημοκρατία ως αυτοθέσμιση και το ξεπέρασμα της αντιπροσώπευσης: Εκλογές, αυτονομία και αριστερά.
ε) Ατομική αυτονομία, διαφοροποίηση, υποκειμενικότητα / Αυτόνομα κινήματα & συλλογικότητα.
Στη συζήτηση θα συμμετάσχουν ο Αλέξανδρος Κιουπκιολής, Λέκτορας του τμήματος Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ, η Κατερίνα Νασιώκα, υποψήφια διδάκτορας του Πανεπιστημίου της Puebla, Μέξικο, και μέσω διαδικτυακής σύνδεσης ο Roberto Ramírez, πολιτικός ακτιβιστής από την Οαχάκα, Μεξικό.
Θα προβληθεί βίντεο με αφήγηση του John Holloway με τίτλο «O κόσμος πέρα από τον καπιταλισμό»
Πρώτη συζήτηση: Μικρόπολις Κοινωνικός Χώρος για την Ελευθερία (Βενιζέλου και Βασ.Ηρακλείου 18), Δευτέρα 8 Οκτωβρίου 19.00.μμ
Δεύτερη συζήτηση: Σχολείο για τη Μάθηση της  Ελευθερίας (Βασ.Γεωργίου και Μπιζανίου), Τετάρτη 10 Οκτωβρίου 19.00μμ
Θα προηγηθούν δύο ανοιχτές προπαρασκευαστικές συναντήσεις όπου θα γίνει συζήτηση πάνω στους 5 θεματικούς άξονες με βάση την προτεινόμενη βιβλιογραφία και θα συνταχθεί μία συλλογική εισήγηση.
Πρώτη προπαρασκευαστική συνάντηση στο Σχολείο, Παρασκευή 28 Σεπτέμβρη στις 21.00.
Ενδεικτική Βιβλιογραφία:

Κορνήλιος Καστοριάδης: «Εξουσία, πολιτική, αυτονομία» από τη συλλογη «Ομιλίες στην Ελλάδα» Εκδ. Ύψιλον 2000, (σε ηλεκτρονική μορφή εδώ.)

John Holloway: «Ρωγμές στον καπιταλισμό», Εκδ.Σαββάλας 2011. (Εδώ θα βρείτε μια συνοπτική εισαγωγή στη σκέψη του John Holloway)

Jean Jacques Rousseau: «Το κοινωνικό συμβόλαιο» Κεφαλαια 8. Περί της πολιτικής κατάστασης και 9. Περι της πραγματικής κυριότητας

Αλέξανδρος Κιουπκιολής: «Πολιτικές της ελευθερίας», Εκδ. Εκκρεμές 2011, Κεφάλαιο 2: «Πραγματώνοντας μετα- αναρχικές ουτοπίες» (σε ηλεκτρονικη μορφή εδώ.)

Michel Foucault: «Τι είναι ο διαφωτισμός;», Εκδ.Έρασμος 1988

Marina Sitrin: «Οριζοντιότητα - Φωνές λαϊκής εξουσίας στην Αργεντινή» Εκδ. Συνέλευση για την Κυκλοφορία των Αγώνων, 2011 (σε ηλεκτρονική μορφή εδώ.)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου