Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Κυριακή, 29 Απριλίου 2012

Αίμα χωρίς τιμή: Χρυσή Αυγή

Η οργάνωση που διεκδικεί μια θέση στο κοινοβούλιο παρουσιάζεται ως «εθνικιστική», «πατριωτική», «αντισυστημική». Δεν είναι τίποτε από όλα αυτά. Είναι μια νεοναζιστική, εγκληματική οργάνωση που εκμεταλλεύεται, με στυγνό οπορτουνισμό, την αντιμνημονιακή ρητορική και την ανησυχία για το Μεταναστευτικό για να παρασύρει τους πολίτες να την ψηφίσουν. Πολίτες που αγνοούν ότι η δράση της εκτείνεται από το πλέον γελοίο, την πίστη στον… θεό Πάνα, ως την ανθρωποκτονία.


“… η Χρυσή Αυγή είναι κάτι διαφορετικό από απλώς ένα κόμμα που υποστηρίζει μια συγκεκριμένη μεταναστευτική πολιτική και εμπνέεται από μια πατριωτική ιδεολογία. Βεβαίως, τα στελέχη του έχουν καταβάλει μεγάλες προσπάθειες να παρουσιαστούν ως ακριβώς αυτό: ένα κόμμα «εθνικιστών», που ενδιαφέρεται για το καλό της Ελλάδας και έχει τη θέληση να τα βάλει με όλους και με όλα για να προστατεύσει τους Έλληνες. Τα τελευταία χρόνια, σε αυτές τις διακηρύξεις έχει προστεθεί και η αντίθεση στο Μνημόνιο και στις πολιτικές λιτότητας των κυβερνήσεων Γ. Παπανδρέου και Λ. Παπαδήμου, με γνώμονα πάντα το «συμφέρον της χώρας».
Λένε, ωστόσο, ψέματα. Και λένε ψέματα διότι στην πραγματικότητα ούτε καν ιδεολόγοι, έστω και μιας παραπλανημένης ιδεολογίας, δεν είναι. Είναι ψεύτες που διέκριναν μια ευκαιρία να εξαπατήσουν ψηφοφόρους, εκμεταλλευόμενοι την απογοήτευσή τους με την πολιτική των άλλων κομμάτων, την οικονομική κρίση και την παρακμή του κέντρου της Αθήνας.
Τα ψέματά τους τα αναπαράγει ένας λυσσαλέος οπορτουνισμός. Λένε οτιδήποτε, αυτοαναιρούνται διαρκώς, διαστρέφουν οποιοδήποτε γεγονός προκειμένου να αποκτήσουν εξουσία, ενώ στην πραγματικότητα δεν πιστεύουν σε τίποτε απολύτως, όπως φαίνεται κι από το ότι κατά καιρούς έχουν υποστηρίξει από την πίστη στον… θεό Πάνα και την επιστροφή στο Δωδεκάθεο ως την… ελληνική καταγωγή του Ρούντολφ Ες και την ανάσταση του Αδόλφου Χίτλερ!
Παρότι, με κάτι τέτοια, θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται απλώς ως σαλτιμπάγκοι, υπάρχει μια διάσταση στη δράση τους που δεν επιτρέπει εύκολα το γέλιο: είναι εγκληματίες. Και όχι με την έννοια της διαφθοράς ή της μίζας, όπως συχνά προκύπτει για στελέχη άλλων κομμάτων. Στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής, μέλη τους έχουν καταδικαστεί για δολοφονικές επιθέσεις, εκβιασμούς, ξυλοδαρμούς, προστασία, βαριές σωματικές βλάβες.
Για τη Χρυσή Αυγή, ο χαρακτηρισμός «εγκληματική συμμορία» δεν είναι μια μεταφορά, μια υπερβολή με λογοτεχνική άδεια. Είναι κυριολεξία.
Παρόλα αυτά, στις εκλογές, είναι πολύ πιθανό, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, η Χρυσή Αυγή να μπει στην Ελληνική Βουλή.
[...]
Το παραπεμπτικό βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Αθηνών [για τον υπαρχηγό της Χρυσής Αυγής Αντώνη Ανδρουτσόπουλο, «Περίανδρο»] δίνει μια ακόμη πιο γλαφυρή περιγραφή: «Μόλις τον εντόπισαν να κάθεται με τους άλλους δύο μηνυτές στο παραπάνω καφενείο, πήγαν και εφοδιάστηκαν με μεγάλα ξύλινα ρόπαλα, τα οποία αποκόμισαν σπάζοντας τα ξύλινα κιγκλιδώματα από το παρακείμενο πάρκο. Κρατώντας δε ο καθένας τους ένα ρόπαλο ανέβηκαν την οδό Παξών και στη συνέχεια κατέβηκαν με ταχύτατο βήμα την οδό Φιλοτίου που οδηγεί στην πλατεία Δεληγιάννη, προχωρώντας ο ένας πίσω από τον άλλον (φάλαγγα) και επιτέθηκαν με τα ρόπαλα αιφνιδιαστικά κατά των μηνυτών, χτυπώντας τους με πρωτοφανή αγριότητα και βιαιότητα κυρίως στο κεφάλι. Η επίθεση των περισσοτέρων επικεντρώθηκε στον Δημήτριο Κουσουρή, ο οποίος δέχθηκε αμέσως ισχυρότατα χτυπήματα στο κεφάλι και δεν μπόρεσε να αντιδράσει καθόλου. Από τα πολλαπλά χτυπήματα έπεσε κάτω από την καρέκλα που καθόταν και ενώ ήταν αιμόφυρτος στο έδαφος συνέχιζαν να τον χτυπούν με μανία στο κεφάλι. Απομακρύνθηκαν από αυτόν μόνον όταν πίστεψαν ότι τον είχαν “αποτελειώσει”. Ο Ιωάννης Καραμπατσόλης, αφού δέχθηκε τα πρώτα χτυπήματα, κατόρθωσε και τους ξέφυγε και απομακρύνθηκε περί τα είκοσι μέτρα. Βλέποντας ότι ήταν βέβαιο πως θα σκότωναν τον Κουσουρή, ο οποίος είχε πέσει αιμόφυρτος, προκειμένου να τους αποσπάσει την προσοχή, πήρε μια καρέκλα και την πέταξε εναντίον τους. Αποτέλεσμα αυτής του της ενέργειας ήταν να αποσπαστούν ορισμένοι, μεταξύ των οποίων και ο κατηγορούμενος ο οποίος, απευθύνοντας σ’ αυτόν τη φράση “θα σε γαμήσουμε, ρε”, τον κυνήγησαν και φθάνοντάς τον χτύπησαν με ρόπαλο στα πόδια, και έπεσε στο έδαφος και ενώ βρισκόταν στο έδαφος συνέχιζαν να του καταφέρουν απανωτά χτυπήματα με τα “ρόπαλα” στο κεφάλι, αλλά αυτός έβαλε τα χέρια του για να προστατεύσει το κεφάλι του και δέχθηκε τα περισσότερα χτυπήματα στα χέρια. Ο τρίτος των μηνυτών, Ηλίας Φωτιάδης, αφού δέχθηκε τα πρώτα χτυπήματα στο κεφάλι, κατόρθωσε και διέφυγε, και κρύφτηκε στο υπόγειο παρακείμενου καφενείου. Αποτέλεσμα της βάρβαρης αυτής επίθεσης των δραστών, μεταξύ των οποίων πρωτοστατούσε ο κατηγορούμενος, ήταν να υποστούν βαρύτατες σωματικές βλάβες οι μηνυτές, ο θάνατος των οποίων δεν επήλθε από λόγους ανεξάρτητους από τη θέλησή τους, καθ’ όσον τον μεν Δημήτριο Κουσουρή εγκατέλειψαν αιμόφυρτο στο έδαφος πεπεισμένοι ότι είχε πεθάνει, οι δε άλλοι δύο κατόρθωσαν και ξέφυγαν».
Το περιστατικό αυτό είναι μόνο ένα ανάμεσα σε δεκάδες. Τον Ιανουάριο του 1998, λόγου χάρη, ο Αλέξης Καλοφωλιάς, μέλος του συγκροτήματος The Last Drive, δέχθηκε επίθεση από τρία άτομα. Τον χτύπησαν με σιδερόβεργα, έπεσε στο πεζοδρόμιο, κι αυτοί άρχισαν να του χτυπούν το κεφάλι του στο έδαφος. Οι τρεις δράστες κατέφυγαν στα γραφεία της Χρυσής Αυγής.
Και πιο πρόσφατα, πρώτα στο Γκάζι και ύστερα γύρω από τον Αγ. Παντελεήμονα και την Πλατεία Αττικής, τα μέλη της Χρυσής Αυγής έχουν αναλάβει την «εκκαθάριση» από τους μετανάστες, τους οποίους αποκαλούν «ανθρώπινα σκουπίδια». Τους κυνηγούν, του χτυπούν και τους μαχαιρώνουν σχεδόν καθημερινά. Περιέργως, ελάχιστα από τα περιστατικά αυτά είχαν επιτυχή κατάληξη στη Δικαιοσύνη, παρά τις αναρίθμητες καταγγελίες.
Και ας μη νομίσει κανείς ότι πρόκειται για λίγα «κακοποιά στοιχεία» που έχουν παρεισφρήσει στην οργάνωση. Τα μέλη της Χρυσής Αυγής έχουν την πλήρη κάλυψη του αρχηγού τους, Νίκου Μιχαλολιάκου, ο οποίος έχει δηλώσει: «Θέλουμε να δημιουργήσουμε μια φρουρά μαχητών που την κρίσιμη ώρα θα τιμωρήσει τους προδότες». Το μέλος της οργάνωσης Γιώργος Μάστορας το έχει θέσει ακόμη σαφέστερα, γράφοντας: «Είναι καιρός να αντιληφθείτε ότι οι δρόμοι μάς ανήκουν πλέον ολοκληρωτικά, χωρίς κανένα ίχνος παραχώρησης. Μπορείτε να αλλάξετε μυαλά και να πορευθείτε στον δρόμο μας, τον δρόμο της Φύσης, της Δύναμης και της Ανθρώπινης Ιστορίας. Κάντε το, ειδάλλως εξαφανιστείτε από μπροστά μας γιατί ΕΜΕΙΣ, οι Δυνατοί, θα σας λιώσουμε σαν τα σκουλήκια».
[...]
Πολλοί από όσους δεν θα ψήφιζαν ποτέ Χρυσή Αυγή, την απαξιώνουν. Λίγο οι σαχλαμάρες με τον θεό Πάνα, λίγο ο διοπτροφόρος μεσήλικας αρχηγός της με το προκοίλι και την αστεία φωνή, σαν πνιχτή καραμούζα, που μιλάει για… «τον δρόμο της αλήθειας του πολεμιστή», τους κάνουν να πιστεύουν ότι αποτελεί απλώς ένα γελοίο επεισόδιο της πολιτικής ζωής.
Είναι δύσκολο να αποφύγει κανείς τις ιστορικές συγκρίσεις – όσο κι αν πιθανώς θα κολακεύσουν κάποιον σαν τον Ν. Μιχαλολιάκο. Και ο Αδόλφος Χίτλερ, ως παράφρων ζωγράφος του δρόμου που διατράνωνε την ανωτερότητα της φυλής του, ήταν καταγέλαστη προσωπικότητα για τον «καλό κόσμο» της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Του πήρε λίγα χρόνια να φέρει το κόμμα του πρώτο στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων και να εξοντώσει δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους. Και το χειρότερο είναι πως ουδέποτε το είχε κρύψει: οι προθέσεις του ήταν εκεί, εκτεθειμένες, ανάγλυφες, στα βιβλία του, στις ομιλίες του, στις δηλώσεις των υποτακτικών του.
Το ίδιο ανάγλυφες είναι και οι προθέσεις της Χρυσής Αυγής: «Δεν έχουν καταλάβει πως όταν θα είμαστε εμείς οι δυνατοί, θα είμαστε ανελέητοι!» λέει ο αρχηγός της Ν. Μιχαλολιάκος. «Αν χρειαστεί, λερώνουμε τα χέρια μας! Αν χρειαστεί, δεν είμαστε δημοκράτες!»
Ας το έχουν υπόψη τους τόσο αυτοί που σκέφτονται να τους ψηφίσουν όσο και αυτοί που αρκούνται να σαρκάσουν τη γελοιότητά τους.”

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου