Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Δευτέρα, 30 Απριλίου 2012

Ανάπτυξη ή λιτότητα: ένα λάθος δίλημμα

Ανάπτυξη ή λιτότητα; Αυτό είναι το δίλημμα που αντιμετωπίζει αυτή την περίοδο η Ευρώπη-με τις δύο κατευθύνσεις να εκφράζονται κύρια από τον Ολάντ και τη Μέρκελ. Από τη μια οι Κευνσιανιστές και από την άλλη οι Χριστιανοδημοκράτες-Χριστιανοκοινωνιστές. Οι πρώτοι προτείνουν την ανάπτυξη μέσω της αύξησης των κυβερνητικών δαπανών και τη δημιουργία νέου χρήματος από την ΕΚΤ, ώστε μέσω της κατανάλωσης να πάρει πάλι μπροστά η οικονομία. Οι δεύτεροι προτείνουν τη μείωση των κυβερνητικών δαπανών και τη λιτότητα(χριστιανική αρετή), ώστε να μειωθούν τα χρέη και να "ξεφουσκώσει" η χρηματοπιστωτική φούσκα, πράγμα όμως που έχει επιπτώσεις στον καταναλωτικό τρόπο ζωής των μεσαίων τάξεων και στο προστατευτικό πλέγμα των κοινωνικών θεσμών στήριξης της επιβίωσης για τους εργαζόμενους και τους "απο κάτω". 
Οι πρώτοι προτείνουν τη λύση του ίδιου τρόπου ανάπτυξης και του μοντέλου που μας έχει φέρει στη σημερινή κατάσταση. Όπου η κορυφή του παγόβουνου-η οικονομική κρίση-εκφράζει τη βαθύτερη οικολογική και πολιτιστική κρίση, με την έννοια ότι έχουμε ξεπεράσει τα όρια κατανάλωσης των φυσικών πόρων που μπορεί να αντέξει το πλανητικό σύστημα και να νομίζουμε ότι οι άνθρωποι γεννηθήκαμε σε αυτόν τον κόσμο απλά για να δουλεύουμε και να καταναλώνουμε. Για αυτό η πρότασή τους δεν μπορεί να σταθεί, αν θέλουμε να έχουν δυνατότητες επιβίωσης και οι μελλοντικές γενιές.
Οι δεύτεροι προτείνουν την λιτότητα, αλλά μόνο για τους πολλούς, ενώ στην ουσία προωθούν τη μοναδική δυνατότητα ανάπτυξης για τις κοινωνικές και οικονομικές ελίτ, μέσω της ιδιωτικοποίησης των εναπομεινάντων κοινωνικών και φυσικών συλλογικών αγαθών, ώστε να συνεχίζεται η μεταφορά των περιορισμένων αυτών πόρων από τα "κάτω" προς τους "από πάνω".
Ας ελπίσουμε ότι οι πολλοί "απο κάτω" δεν θα αποδεχθούν ούτε τη μια ούτε την άλλη λύση, που τους προτείνονται- και μέσω και των εκλογών-σήμερα.  Μπορούν να επιλέξουν-συνειδητοποιώντας ότι η πρώτη λύση δεν είναι δυνατή, ενώ η δεύτερη δεν τους εξασφαλίζει την επιβίωσή τους-μια άλλη κατεύθυνση, που είναι δυνατή σήμερα. Να ξεπεράσουμε τον καπιταλιστικό τρόπο κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης με στροφή σε αποκεντρωμένες, επανοτοπικοποιημένες, οικολογικές κοινωνίες της ισοκατανομής οικονομικής και πολιτικής εξουσίας. Να στηριχθούμε στην κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία-με την αφθονία των συλλογικών και κοινωνικών αγαθών, τη λιτότητα της ατομικής κατανάλωσης και την αναδιάρθρωση των αναγκών μας-στον αμεσοδημοκρατικό τρόπο διακυβέρνησης, στο μικρότερο δυνατό οικολογικό αποτύπωμα. Να δημιουργήσουμε τον ΄νέο ανθρωπολογικό τύπο και τον πολιτισμό της "απο-ανάπτυξης" και του "κοινοτισμού".

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου