Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τετάρτη, 11 Απριλίου 2012

ΠΟΛΟΣ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑΣ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ «… και συ γυρεύεις την αλήθεια στης Χαλιμάς τα παραμύθια»



του Αλέκου Ζούκα*, του φίλου που πρόσφατα «έφυγε» για πάντα….

...
Η Θεσσαλία υπήρξε, σύμφωνα και με τις αρχαιότερες μαρτυρίες, ένας επίγειος διατροφικός παράδεισος και τα προϊόντα της (σιτάρι, κρασί, μέλι, κάστανα, κρέας, τυρί κ. ά.) ήταν γνωστά και διακινούνταν από τα λιμάνια της σ’ όλο το γνωστό τότε κόσμο, από τα Γάδειρα (Κάρντιφ) μέχρι την Αίγυπτο, Μεσοποταμία και τον Εύξεινο Πόντο. Αυτή η παράδοση συνεχίστηκε απρόσκοπτα (την σεβάστηκαν -όχι με το αζημίωτο- όλοι οι κατακτητές) μέχρι και τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αι., όταν το μοντέλο της ανάπτυξης που είχε εισηγηθεί ο Αλ. Κουμουνδούρος είχε πάψει να υπάρχει και ως δυνατότητα. Η Αγροτική παραγωγή, χωρίς τη στήριξη της βιομηχανίας και με το πρόβλημα των τσιφλικιών, παραδόθηκε ως βορά στην απληστία των τοκογλύφων, των εμπόρων και των τραπεζών (άλλο ένα τεράστιο κεφάλαιο της Παγκόσμιας Ιστορίας της … Ατιμίας). Είναι επομένως κρίμα, τραγικό λάθος και επινόηση ιδιοτελών προθέσεων η οποιαδήποτε αλλοίωση της φυσιογνωμίας της Θεσσαλίας. Το πρόβλημα της Ευρώπης αλλά και του αναπτυγμένου κόσμου είναι πρωτίστως διατροφικό και μεις κρατάμε στα χέρια μας τη λύση. Τι καλύτερη ευκαιρία από αυτή; Κατοχυρώνουμε τα προϊόντα μας, τα Τυποποιούμε και τα διαθέτουμε ως χρυσό στην παγκόσμια αγορά, κι αν δεν ξέρουμε τον τρόπο στέλνουμε τα στελέχη μας για ταχύρυθμο εκπαίδευση, ας πούμε στην INTERCOMM FOODS ΑΕ.. Έτσι είναι, κι ευτυχώς που υπάρχουν και κάποιοι για να μας υπενθυμίζουν την αναπηρία του συστήματος και των ηγετών του.

Βέβαια, η επίσημη θέση που προβλήθηκε έντονα τα τελευταία χρόνια θέτει ως κριτήριο ανάπτυξης μιας χώρας την όσο το δυνατόν μικρότερη συμμετοχή του αγροτικού προϊόντος στο ΑΕΠ και είναι αρκετές οι εγχώριες προσπάθειες για την συρρίκνωση του αγροτικού τομέα. Όμως αυτές είναι κατευθύνσεις της εσπερίας και των κολεγίων της, δηλαδή των πνευματικών τεκέδων απ’ όπου βγήκαν μαστουριασμένα τα «χρυσά αγόρια» και ξεχύθηκαν στην οικουμένη να πουλήσουν την πραμάτεια τους (δομημένα, spreads, μετοχές, consulting) μέχρι που να καταλάβουν ότι τα χαρτιά δεν τρώγονται αλλά γίνονται … άλλες κατασκευές. Και, καλά η Αγγλία που έχει όπλα και στρατό και μπορεί να τα καταφέρει αναγκάζοντας άλλους, τους Ιρλανδούς π.χ., να γίνουν οι βουκόλοι (πράγμα που το κατάφερε) ή οι γεωργοί τους, η Ελλάδα με τι κότσια θα το κάνει; Αρα ή η κατεύθυνση είναι σούπα ή όταν συζητούνταν τα μέτρα ο εκπρόσωπος της Ελλάδας κοιμόνταν ή δεν είχε χαμπάρι από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της χώρας που στάλθηκε να εκπροσωπήσει. Θυμάμαι κάποιους μεγαλόσχημους εγχώριους καθηγητές πανεπιστημίου, υπουργούς, Γεν. Γραμ. κ,ο.κ. που όταν η πολιτική τους ξέβρασε ως ανίκανους (κομψά λέγεται ανασχηματισμός) γύρισαν στο παχνί (συγνώμη στην παν/κή τους καριέρα) απ’ όπου συνεχίζουν να πληρώνονται για τις δεξιότητες που απέδειξαν ότι δεν έχουν!

...
Διαβάστε όλο το κείμενο καθώς και το αφιέρωμα για τον Αλέκο στο: http://apokoinou.com/?p=1146

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου