Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Σάββατο, 28 Απριλίου 2012

Η αισιοδοξία της μέγιστης δυστυχίας

Το παρακάτω κείμενο το πήρα με μαίηλ από τον φίλο Αργύρη και το αναρτώ. Αξίζει να το διαβάσετε:
Εμείς, οι άνθρωποι, συνήθως, πρώτα παθαίνουμε και ύστερα μαθαίνουμε. Κάποιες φορές, δεν μαθαίνουμε ούτε και από τα παθήματά μας, ελπίζοντας ότι την επόμενη φορά θα γίνουν τα πράγματα (από μόνα τους) αλλιώς. Όπως ο Πόντιος του παρακάτω ανεκδότου.
Πήγε ο Κωστίκας με τον φίλο του, τον Βασίλη στο σινεμά για να δουν ένα καουμπόικο έργο. Κάποια στιγμή εμφανίζεται στην οθόνη ένας καβαλάρης, που το άλογό του κάλπαζε προς ένα εμπόδιο. Λέει ο Βασίλης: “Βάζουμε 50 ευρώ στοίχημα ότι δε θα το πηδήξει; “Βάζουμε”, απαντά ο Κωστίκας, “εγώ λέω θα το πηδήξει”. Μόλις φτάνει το άλογο μπροστά στο εμπόδιο, τρομάζει και σταματά. Βγάζει ο Κωστίκας ένα πενηντάρικο και το δίνει στον Βασίλη. “Έλα, πάρτο, νίκησες”, λέει στεναχωρημένα. “Όχι, δεν μπορώ να το πάρω”, απαντά ο Βασίλης, “γιατί το έργο το είδα την περασμένη εβδομάδα και ήξερα τι θα συμβεί”.  “Αλήθεια, ρε!” απορεί ο Κωστίκας. “Κι εγώ το ξαναείδα, μόλις χθες, αλλά σκέφτηκα, σήμερα θα το πηδήξει!”

Στο τέλος της αποκάλυψης του Ιωάννου, το καλό, με την ηθική του έννοια, επικρατεί του κακού, αφού όμως, πρώτα, το κακό έχει γιγαντωθεί επί γης, συντρίβοντας κάθε φυσική υπόσταση, ξένη προς τη φύση του καλού. Βάσει αυτής, της βιβλικής περιγραφής, θα μπορούσε να θεωρηθεί (κατά μια φιλοσοφική προσέγγιση), ότι το κακό, όταν φτάσει σε ένα μέγιστο μέγεθος, αυτοκαταστρέφεται και τα συστατικά της αποσύνθεσής του μετατρέπονται σε γόνιμο έδαφος, επάνω στο οποίο βλασταίνει το καλό.
Στις φυσικές επιστήμες, θα μπορούσε να θεωρηθεί, το «καλό», ως η έκφραση της τάξης, της ζωής και της δημιουργίας, δηλαδή κάτι αντίθετο με το νόμο της εντροπίας, ο οποίος θα μπορούσε να συμβολίζει το τα πάντα διαλύον «κακό». Υπό την έννοια αυτή, το σπανίως συναντώμενο στη φύση «καλό» συνυπάρχει με το πανταχού παρόν «κακό» και αγωνίζεται να επιβιώσει, αντλώντας μάλιστα δύναμη από την ίδια, την απεριόριστη δύναμη του «κακού». Διότι, αν το «κακό» είναι ο θάνατος, το «καλό» είναι η ζωή. Και μια ματιά στην απεραντοσύνη του σύμπαντος, μας βεβαιώνει ότι η ζωή, ως μια έκφραση υψηλής τάξης, αποτελεί απειροελάχιστο μέγεθος μπροστά στο απροσμέτρητα μεγάλο και χαοτικό μέγεθος της «κόλασης» των δισεκατομμυρίων πυρακτωμένων ήλιων, των σούπερ νόβα, των συμπαντικών νεφελωμάτων, των μαύρων τρυπών κλπ.
Παρόλα αυτά, η «μικρή» ζωή δείχνει να αγωνίζεται (και να αγωνιά) μέχρι θανάτου, για να επιβιώσει, μέσα στη δίνη των ανελέητων δυνάμεων της αταξίας. Και επιβιώνει όχι μόνο εκεί, όπου της το επιτρέπουν οι ευνοϊκές, συμπαντικές συνθήκες, αλλά αγωνίζεται να αξιοποιήσει ακόμη και τις ίδιες, τις τυφλές δυνάμεις του χάους, ώστε να  δημιουργήσει νέα υποστρώματα ζωής.
Στις υγιείς ανθρώπινες κοινωνίες, ο αγώνας της επιβίωσης και της επιδίωξης του ευ ζην, βασίζεται πρωτίστως στη δημιουργική ικανότητα του ανθρώπινου πνεύματος, το οποίο - ως το κορυφαίο όπλο της ζωής εναντίον του θανάτου - όχι μόνο δεν ανέχεται παθητικά το κακό, αλλά, αναζητά τρόπους πρόληψης και εξουδετέρωσής του, μέσα από τη μελέτη και κατανόηση των γενεσιουργών αιτιών του.
Αρκετές όμως φορές, οι ανθρώπινες κοινωνίες νοσούν ποικιλότροπα και για το λόγο αυτό αδυνατούν να αντιμετωπίσουν τη συνεχώς και αδιαλείπτως δρώσα, καταστροφική ενέργεια του πανταχού παρόντος κακού.
Μια τέτοια, νοσούσα κοινωνία είναι και η σημερινή ελληνική, όχι επειδή δεν υπάρχουν σε αυτή και υγιή τμήματα, αλλά επειδή αυτά είναι στο περιθώριο.  Η ασθένεια, από την οποία πάσχει, είναι παρόμοια με εκείνη του AIDS. To Σύνδρομο Επίκτητης Ανοσολογικής Ανεπάρκειας της ελληνικής κοινωνίας, εξοντώνει εκείνες ειδικά τις δομικές της δυνάμεις, που - εκ του προορισμού τους - επιτελούν το έργο της απόκρουσης κοινωνικά καταστροφικών προσβολών. Οι δυνάμεις αυτές δεν είναι άλλες από τους πολιτειακούς θεσμούς, οι οποίοι νοσούν και, κατά συνέπεια, οι κάθε είδους οπορτουνιστικές φαυλότητες, βρίσκουν πρόσφορο έδαφος, για να επιτεθούν στα ζωτικά κοινωνικά όργανα, ακριβώς, όπως επιτίθενται οι οπορτουνιστικοί μικροοργανισμοί στα ανοσοποιητικά κύτταρα του πάσχοντος από AIDS ανθρώπου.  
Όσο οι πολιτειακοί θεσμοί δεν εξυγιαίνονται και δεν αποκτούν τη δύναμη να αποκρούουν τις προσπάθειες άλωσής τους από τα συμφέροντα των φαύλων συνασπισμών, η κοινωνία θα νοσεί συνεχώς, με κίνδυνο να φτάσει κάποια στιγμή στη μοιραία κατάληξη.
Γι’ αυτό, όσοι νομίζουν ότι, επειδή απλώς και μόνο θα γίνουν εκλογές, θα εκτονωθεί αυτόματα η οργή και η απελπισία των πολιτών και η χώρα θα μπει σε τροχιά ευταξίας και προόδου, βολοδέρνουν σε νοητικά σκοτάδια. Η φτώχια, η ανεργία, η πολύμορφη εξαθλίωση, η ταλαιπωρία στα νοσοκομεία, οι κοινωνικές αδικίες, η απουσία ορατής ελπίδας και θετικής προοπτικής… θα συνεχίσουν να υπάρχουν στα ίδια και σε, ίσως, ακόμη μεγαλύτερα μεγέθη, την μετεκλογική περίοδο.
Διότι, ποιος μας εγγυάται ότι οι υπερέχουσες, πολιτικές δυνάμεις - οι οποίες αποτελούνται, στην πλειοψηφία τους, από τα ίδια εκείνα άτομα, που οδήγησαν τη χώρα στο χείλος του ολέθρου – θα αλλάξουν αίφνης τη νοοτροπία, στην οποία εθίστηκαν επί δεκαετίες, και θα προβούν οικειοθελώς σε εξυγίανση των νοσούντων θεσμών;
Όλα τα επίκαιρα σημεία και οι οιωνοί δείχνουν το αντίθετο. Οι χλιαρές και προσχηματικές αυτοκριτικές, οι παρεχόμενες προεκλογικές υποσχέσεις (αν και συγκρατημένες, δεν αποκλίνουν, επί της ουσίας, από τις ασυγκράτητες του παρελθόντος, αφού στοχεύουν στο παραμύθιασμα και όχι στον προβληματισμό των πολιτών), μοιάζουν με εκείνες, τις λιγοστές ηλιόλουστες ημέρες, καταμεσίς του χειμώνα, που μοιραία τις καταπίνει ο αμέσως επερχόμενος χιονιάς και η παγωνιά που τις διαδέχεται, κάνει την ανάμνησή τους ακόμη οδυνηρότερη.
Όποια κυβέρνηση κι αν αναδειχτεί μετά τις εκλογές, θα βρεθεί αντιμέτωπη με τη χρόνια και βαθιά ριζωμένη ελληνική παθογένεια.  Γι’ αυτό, αν απλώς αλλάξει το «θεραπευτικό προσωπικό», χωρίς να αλλάξει το «θεραπευτικό σχήμα» (κάτι που, δυστυχώς, αποτελεί την πιθανότερη εκδοχή), ώστε να καταστεί δυνατή η οριστική εκρίζωση του θεσμοκτόνου «ιού», η πολιτική και κοινωνική ασθένεια θα συνεχίσει να κατατρώει τα σπλάχνα του κράτους και της κοινωνίας.
Αποτελεί μια ισχυρή αλήθεια, ότι μεγαλύτερη από την υλικοπνευματική δυστυχία της άθλιας καθημερινότητας του πολίτη, είναι η δυστυχία της αδυναμίας να αλλάξει αυτή, η άθλια καθημερινότητα. Και η γνώση, ότι η αδυναμία αυτή είναι, μάλλον, αξεπέραστη, διαμορφώνει τη μέγιστη δυστυχία.  
Γι’ αυτό, για την άρρωστη κοινωνία, αυτή που δεν είναι σε θέση να προνοεί και να προλαβαίνει, η μόνη ρεαλιστικά αισιόδοξη προοπτική που της απομένει, φαίνεται να είναι εκείνη, της ολοκλήρωσης του κακού, εκείνη της επικράτησης της μέγιστης δυστυχίας, η οποία και θα σταματήσει το κακό.
Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, που σβήνει η πυρκαγιά, όταν δεν υπάρχει, πλέον, τίποτα άλλο, για να καεί!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου