Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2011

Τελευταία ευκαιρία για τις θάλασσες και την αλιεία μας…

Από ΔΕΛΤΙΑ ΤΥΠΟΥ του Αρχιπελάγους:

Ξεκίνησε η διαδικασία με την κατάθεση πρότασης της Επιτροπής για τη μεταρρύθμιση της Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής στην Ε.Ε.
Τα αλιευτικά πεδία στις θάλασσες της Ευρώπης ήταν κάποτε τα πιο παραγωγικά του κόσμου, αλλά μετά από 30 και πλέον χρόνια Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής (ΚΑΠ) έχουν υποστεί σοβαρή μείωση ιχθυοαποθεμάτων, υποβάθμιση και καταστροφή των θαλάσσιων οικοσυστημάτων, που υποτίθεται ότι προστατεύονται από την Κοινοτική περιβαλλοντική νομοθεσία.

Η πρόταση της Επιτροπής για τη μεταρρύθμιση της ΚΑΠ - που ανακοινώθηκε σήμερα, 13/07/2011 - περιλαμβάνει συγκεκριμένους στόχους για την ανάκαμψη των ιχθυαποθεμάτων στην Ευρώπη και μέτρα που βασίζονται στα επιστημονικά δεδομένα. Η πιστή εφαρμογή αυτών των μέτρων θα μπορούσε να αντιμετωπίσει καθοριστικά το πρόβλημα της υπεραλίευσης στα ευρωπαϊκά ύδατα, αλλά και της δράσης του ευρωπαϊκού στόλου διεθνώς.

Ωστόσο, η πρόταση της Επιτροπής έχει ελλείψεις όσον αφορά στη διαχείριση της πλεονάζουσας παραγωγής, την οποία η ίδια αναγνώρισε ως κρίσιμο παράγοντα για την υπεραλίευση, με την Πράσινη Βίβλο το 2009. Αντί λοιπόν να ορίζει πλαφόν στις ποσότητες αλιευμάτων, στοχεύει στη μείωση του αλιευτικού στόλου σε συνδυασμό, μάλιστα, με τη μερική ιδιωτικοποίηση συγκεκριμένων ευρωπαϊκών αλιευτικών πεδίων. Αυτή η προσέγγιση όπου έχει εφαρμοστεί δεν έχει πετύχει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Για αυτό πιθανότατα δεν θα αποζημιώσει όσους στερηθούν τα κοινά αλιευτικά πεδία και δεν θα επιβραβεύσει όσους αλιεύουν με επιλεκτικές και περιβαλλοντικά φιλικές πρακτικές, σε αντίθεση δηλαδή με τα κριτήρια που προτάσσει το Δίκτυο OCEAN 2012.

Είναι δεδομένο ότι από την έναρξη εφαρμογής της ΚΑΠ μέχρι σήμερα οι εκάστοτε υπουργοί αλιείας της ΕΕ απέτυχαν να προστατέψουν τη βιωσιμότητα των αλιευτικών πεδίων. Οικονομικά και μικροπολιτικά συμφέροντα καθόρισαν τις αποφάσεις, βάζοντας στο περιθώριο τις επιλογές της Επιτροπής.
Μετά τη σημερινή ανακοίνωση των προτάσεων για τη μεταρρύθμιση της Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής (ΚΑΠ) η πρωτοβουλία περνάει πλέον στα μέλη του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου και στο Συμβούλιο Υπουργών Αλιείας. Είναι στο χέρι τους να αποφασίσουν κατά πόσο η νέα ΚΑΠ θα διασφαλίσει και θα προστατέψει την παραγωγικότητα των ιχθυαποθεμάτων, παρέχοντας ένα ασφαλές μέλλον για τα θαλάσσια οικοσυστήματα, τις νησιωτικές και παράκτιες κοινωνίες και ποιοτική, επαρκή διατροφή για τους καταναλωτές.

Τα κύρια συμπεράσματα της αλιευτικής έρευνας που πραγματοποιεί τα τελευταία χρόνια η ερευνητική ομάδα του Ινστιτούτου "ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ" στο Αιγαίο είναι άκρως ανησυχητικά: Η παράνομη και καταστροφική αλιεία, που αποτελεί δυστυχώς καθεστώς για τις ελληνικές θάλασσες, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε βαθιά υποβάθμιση των αλιευτικών πεδίων, απειλώντας τα ιχθυαποθέματα με κατάρρευση και οικονομικό μαρασμό τον αλιευτικό κλάδο. Διαχρονικά η πολιτική των αρμόδιων υπουργείων, όσον αφορά στη μη τήρηση της ευρωπαϊκής νομοθεσίας και στην αναποτελεσματικότητα των ελεγκτικών μηχανισμών επιδεινώνει το πρόβλημα στην Ελλάδα.

Το ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ, και το Δίκτυο OCEAN 2012 υποστηρίζουν ότι η ΚΑΠ πρέπει να αντιμετωπίσει αποφασιστικά την υπεραλίευση, να συμβάλει στην προστασία των θαλάσσιων οικοσυστημάτων και στη δημιουργία ενός αλιευτικού κλάδου στην Ε.Ε., περιβαλλοντικά, κοινωνικά και οικονομικά βιώσιμου. Μόνο μια ριζική μεταρρύθμιση θα εξασφαλίσει τόσο μια βιώσιμη αλιεία, όσο και μια πλούσια ποικιλία με τοπικά αλιεύματα για τους Ευρωπαίους καταναλωτές στο μέλλον.

Η νέα ΚΑΠ πρέπει να:

1. Θέτει το στόχο της αποκατάστασης και της διατήρησης των αποθεμάτων
σε υγιή επίπεδα μέχρι το 2015.
2. Θεσπίζει την εφαρμογή μακροπρόθεσμων σχεδίων διαχείρισης αλιείας.
3. Εξουσιοδοτεί τα κράτη μέλη για τη λήψη εθνικών και περιφερειακών
συντονισμένων μέτρων για την εφαρμογή των παραπάνω σχεδίων.
4. Εισάγει υποχρεωτικά εργαλεία για την κατανομή της πρόσβασης στους
αλιευτικούς πόρους για σκάφη μεγαλύτερα των 12 μέτρων, καθώς και για
όλες τις μηχανότρατες.
5. Απαγορεύει την απόρριψη ανεπιθύμητων αλιευμάτων στη θάλασσα

Θεωρούμε ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι και ενδιαφερόμενοι φορείς πρέπει να πιέσουν κατά την περίοδο διαβούλευσης, ώστε η νέα ΚΑΠ να είναι καθοριστικά προσανατολισμένη στην αποκατάσταση των ιχθυαποθεμάτων, να παρέχει κίνητρα, εγγυήσεις και τελικά να εξασφαλίζει την εναρμόνιση του αλιευτικού στόλου με τα διαθέσιμα ιχθυαποθέματα.


ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ, ΙΘΠ, εθνικός φορέας του Δικτύου OCEAN 2012

Το Δίκτυο OCEAN2012 είναι πανευρωπαϊκός συνασπισμός οργανώσεων – μη κυβερνητικών φορέων. Επιδιώκει με τις προτάσεις και τη δράση του, μέσα από τη μεταρρύθμιση της ΚΑΠ να δοθεί τέλος στην υπεραλίευση, στις καταστρεπτικές αλιευτικές πρακτικές και να διασφαλιστεί η δίκαιη και ισότιμη χρήση των υγιών ιχθυαποθεμάτων.

"Πτώχευση" της αλιείας με...μηχανότρατα
Ακόμα μία νομοθετική ρύθμιση σκάνδαλο για τα όρια αλιείας με μηχανότρατα οδηγεί σε μαρασμό τα ιχθυαποθέματα και τα θαλάσσια οικοσυστήματα μας.

Το Αρχιπέλαγος ενημερώνει με επιστημονικά στοιχεία την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Οικονομικά και μικροπολιτικά συμφέροντα συνεχίζουν να επιβάλουν τη μη συμμόρφωση της Ελλάδας με την ευρωπαϊκή νομοθεσία και να οδηγούν σε κατάρρευση την αλιεία μας.

"Άνθρακας" αποδείχθηκε εκ του αποτελέσματος ο θησαυρός της Υπουργικής Απόφασης (ΥΑ) που έφερε ο τέως υπουργός Θαλασσίων Υποθέσεων, Νήσων και Αλιείας κ. Διαμαντίδης δήθεν για να αποκατασταθεί η τάξη στην απόσταση αλιείας από την ακτή με μηχανότρατα, σύμφωνα με τα όσα ορίζει ο Ευρωπαϊκός Κανονισμός 1967/2006.

Το ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ από την πρώτη μέρα δημοσίευσης της ΥΑ βρίσκεται σε επικοινωνία με κατά τόπους λιμεναρχεία και αρμόδιες αρχές ανά την επικράτεια προκειμένου να εξακριβώσει τι προκύπτει στην πράξη από τις πολυάριθμες ασαφείς παραπομπές και ρυθμίσεις της ΥΑ. Ανέλυσε και αποτύπωσε σε χάρτη GIS τα δεδομένα που προκύπτουν από τη νέα αυτή Υπουργική απόφαση. Ταστοιχεία στάλθηκαν στις 5/7/2011 στο γραφείο της Επιτρόπου Θαλασσίων Υποθέσεων κας Δαμανάκη, την οποία ενημερώσαμε με κάθε λεπτομέρεια για το πώς η Υπουργική Απόφαση διαμορφώνει τον αλιευτικό χάρτη της Ελλάδας.
Από το γραφείο της Επιτρόπου μας διαβεβαίωσαν ότι τα στοιχεία του Αρχιπελάγους θα χρησιμοποιηθούν στην έρευνα που βρίσκεται σε εξέλιξη σχετικά με τη συνέχιση μη συμμόρφωσης της Ελλάδας με τον Ευρωπαϊκό Κανονισμό για την Αλιεία στη Μεσόγειο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου