Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2012

"η συντεταγμένη χρεοκοπία της Ελλάδας, η πρώτη μιας αλληλουχίας" .

Το ενδεχόμενο ελληνικής χρεοκοπίας αναφέρεται σε ενημερωτικό δελτίο της ελβετικής τράπεζας UBS με τον παραπάνω τίτλο.
Σύμφωνα με το κείμενο η UBS προβλέπει ότι θα υπάρξει πολύ σύντομα και δεύτερη χρεοκοπία της Ελλάδας, καθώς όπως υποστηρίζει θα χρειαστεί να "κουρευτούν" εκ νέου τα ομόλογα που εξέδωσε πρόσφατα το ελληνικό κράτος ενώ στη νέα διαδικασία αναδιάρθρωσης θα πρέπει να συμμετάσχει και ο αποκαλούμενος "επίσημος τομέας".
Το κείμενο απευθύνεται σε επενδυτές - πελάτες της τράπεζας και αναφέρει ότι "η καθαρή μείωση του χρέους για την Ελλάδα θα ανέλθει μόλις στα 27 δισ. ευρώ το 2012 αφήνοντας τη χώρα σε ένα δρόμο μη εξυπηρετήσιμου χρέους".
Όπως επισημαίνεται στο ενημερωτικό δελτίο: "Συμπεραίνουμε ότι θα απαιτηθεί πρόσθετη αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους που θα αφορά τόσο τα διμερή δάνεια των ευρωπαϊκών χωρών προς την Ελλάδα όσο και τα νέα ομόλογα που εκδόθηκαν στο πλαίσιο του PSI. Το δεύτερο πακέτο στήριξης βασίζεται σε «μη ρεαλιστικές παραδοχές μεταξύ των οποίων η εντυπωσιακά αισιόδοξη πρόβλεψη για την ανάπτυξη και για το δημοσιονομικό πλεόνασμα το 2013".
Η δεύτερη κατά σειρά αναδιάρθρωση μπορεί να πραγματοποιηθεί ακόμα και εντός του 2012, αλλά σίγουρα μέσα στο 2013. Οι αναλυτές της UBS εκτιμούν ότι η αλληλουχία αναδιαρθρώσεων και επαναδιαπραγμάτευσης του ελληνικού χρέους θα σημαίνει ότι "η Ελλάδα θα πρέπει μάλλον να αποχωρήσει από την ευρωζώνη".

Εντωμεταξύ, όπως έγραψε η γερμανική εφημερίδα της Φρανκφούρτης Algemeine(19.3.12), το ΔΝΤ προειδοποιεί τους ευρωπαίους ιθύνοντες ότι η Ελλάδα, ακόμη και αν η κυβέρνηση υλοποιήσει όλες τις προϋποθέσεις του προγράμματος προσαρμογής, απειλείται την περίοδο από το 2015 έως το πρώτο τρίμηνο του 2016 με οικονομική τρύπα από 8 έως 21 δισεκατομμύρια ευρώ.
Υποστηρίζει μάλιστα ότι: 8,3 δισεκατομμύρια της οικονομικής τρύπας θα καλύπτεται από το δάνειο του ΔΝΤ των 28 δισ. €. Το ΔΝΤ αναμένει ότι το υπόλοιπο ποσό έως και 13 δισεκατομμυρίων ευρώ θα πρέπει να καλυφθεί από τις χώρες της ευρωζώνης ή την ίδια την Ελλάδα, αν βρει το δρόμο της επιστροφής στις κεφαλαιαγορές. Το πρόγραμμα του ΔΝΤ για την Ελλάδα λήγει κατά το πρώτο τρίμηνο του 2016, ενώ αντίθετα το πρόγραμμα των χωρών της ευρωζώνης θα διαρκέσει μόνο μέχρι το τέλος της 2014.
Η αναμενόμενη λοιπόν από το ΔΝΤ τρύπα για το διάστημα μετά το 2014 δεν χρηματοδοτείται προς το παρόν από τις χώρες του ευρώ.

2 σχόλια:

  1. Νεότερες εκτιμήσεις του ΔΝΤ δείχνουν ότι μέσα απο τα "μνημόνια" και το χρέος θα μας έχουν "δεμένους" για πολλά-πολλά επόμενα χρόνια, αν δεν αποφασίσουμε να ανατρέψουμε αυτή την κατάσταση σα λαός:

    ΔΝΤ: Κενό 32 με 67 δισ. ευρώ στην Ελλάδα
    Χρηματοδοτικό κενό, που κυμαίνεται από 32 έως 67 δισ. ευρώ, εντοπίζει για τη χώρα μας, μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος, το 2014, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
    Έγγραφα του ΔΝΤ που επικαλείται το Dow Jones Newswires εκφράζουν την ανησυχία του Ταμείου, που δεν αποκλείει εκ νέου ενίσχυση προς την Ελλάδα.
    Κατά τις εκτιμήσεις του ΔΝΤ πάντως, η Αθήνα ενδέχεται να μπορέσει να καλύψει εν μέρει τις ανάγκες τις από τις αγορές, αναφέροντας χαρακτηριστικά:
    "Οι προοπτικές για μία επιστροφή στην αγορά γίνονται ακόμα λιγότερο βέβαιες".
    Μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος, κατά τις εκτιμήσεις των Ευρωπαίων αξιωματούχων, η Ελλάδα θα επιστρέψει στις αγορές με ομόλογα μικρής διάρκειας υψηλού επιτοκίου καθώς το ιστορικό της χώρας θα αποθαρρύνει αρχικά τις εκδόσεις μεγάλης διάρκειας γεγονός που θα αποτελέσει ένδειξη συνέχισης της εξάρτησης από την επίσημη χρηματοδότηση.
    Με την έκθεση του ΔΝΤ στην Ευρώπη και στην Ελλάδα κοντά στο μέγιστο επίπεδο, το ταμείο υποθέτει πως η επιπλέον βοήθεια θα προέλθει από την Ευρωζώνη.
    Ωστόσο, καθώς το ΔΝΤ θεωρεί τους κινδύνους για την έγκαιρη και πλήρη εφαρμογή του προγράμματος εξαιρετικά υψηλούς σκιαγράφησε ένα εναλλακτικό σενάριο βάσει του οποίου οι δημοσιονομικές μεταρρυθμίσεις θα καθυστερήσουν ενδεχομένως έως τρία χρόνια και οι ιδιωτικοποιήσεις θα πραγματοποιηθούν με βραδύτερο ρυθμό από το προβλεπόμενο λόγω περιορισμών στις αγορές και πολιτικών εμποδίων.
    Σύμφωνα με το σενάριο ο δείκτης χρέους προς ΑΕΠ θα φτάσει το 171% το 2014 αντί του 160% ενώ το 2020 θα φτάσει το 146% αντί το 117% το οποίο προβλέπεται στην πρόσφατη συμφωνία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ρέγκλινγκ: Η Γερμανία επωφελείται από την κρίση

    Δεν υπάρχουν δώρα, ούτε μόνιμες μεταφορές χρημάτων» στην Ελλάδα, προειδοποίησε ο επικεφαλής του EFSF, Κλάους Ρέγκλινγκ, προσθέτοντας: «μην έχετε την εικόνα μίας Ελλάδας ως βαρέλι χωρίς πάτο». Παράλληλα, τόνισε ότι δεν έχουν πληρώσει ούτε ένα ευρώ οι Γερμανοί φορολογούμενοι για τα προγράμματα στήριξης και ότι η Γερμανία επωφελείται από την κρίση.

    Συγκεκριμένα, σε συνέντευξή του στο περιοδικό Focus ο κ. Ρέγκλινγκ ανέφερε ότι «τα προγράμματα στήριξης δεν έχουν στοιχίσει προς το παρόν ούτε ένα ευρώ στον Γερμανό φορολογούμενο. Αντίθετα, η Γερμανία έχει επωφεληθεί από την κρίση καθώς περισσότερα κεφάλαια εισρέουν στη χώρα. Έτσι οδηγείται σε χαμηλότερο επίπεδο το κόστος δανεισμού. Σύμφωνα με έρευνες, η Γερμανία, συνεπεία της κρίσης, πληρώνει λιγότερους τόκους κατά 15 δισ. ευρώ».

    ΑπάντησηΔιαγραφή