Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2012

Ανεμογεννήτριες ΡΟΚΑ. Πρό(σ)κληση σε δημόσιο διάλογο.


Γιάννης Μακριδάκη

Αν και είναι πολύ δύσκολη η εποχή για να μιλήσει κανείς περί ενός ζητήματος που δεν άπτεται της οικονομικής κρίσης και να έχει ελπίδες να ακουστεί, θα ήθελα να επισημάνω και να θέσω, όσο πιο επιγραμματικά μπορώ, στην κρίση των πολιτών και των Αρχών της Χίου μερικές σκέψεις μου σχετικά με την τεράστια επένδυση Ρόκα που έχει αρχίσει ήδη να φαίνεται στον ορίζοντα.
1. Κανένας δεν είναι κατά της χρήσης εναλλακτικών μορφών ενέργειας
2. Η Ελλάδα δεν είναι χώρα κατασκευής ανεμογεννητριών, ούτε έχει την τεχνογνωσία αυτών
3. Ο επενδυτής είναι ξένη πολυεθνική εταιρία
4. Πουθενα στον κόσμο δεν έκλεισαν συμβατικά εργοστάσια παραγωγής ενέργειας επειδή εγκαταστάθηκαν α/γ
5. Η Χίος έχει δυνατότητα με την εκμετάλλευση του αέρα να παράξει ενέργεια αρκετή για να καλύψει μεγάλο μέρος, ίσως και το σύνολο των αναγκών της.
6. Η επένδυση Ρόκα θα έχει παραγωγή ενέργειας τριπλάσια από αυτήν που χρειάζεται το νησί σε περίοδο αιχμής.
7. Τα τεχνικά χαρακτηριστικά των α/γ της εν λόγω επένδυσης είναι αναμφίβολα δυσανάλογα με την κλίμακα του νησιού
8. Οι εκσκαφές δρόμων, οι υπογειώσεις καλωδίων, η μετατροπή μιας παραλίας της δυτικής Χίου σε υποσταθμό και τα έργα για την εκχέρσωση των βουνών και την κατασκευή των τσιμεντένιων βάσεων αυτών των α/γ, είναι επεμβάσεις που θα πλήξουν ανεπανόρθωτα και μη αναστρέψιμα το χιώτικο τοπίο
9. Η λεγόμενη πράσινη ανάπτυξη έχει αποδειχθεί πλέον ότι δεν είναι τίποτε άλλο από μια εξευγενισμένη μορφή της μέχρι πρότινος “ανάπτυξης” διότι έχει πάλι ως μπούσουλα τον γιγαντισμό, το κέρδος των πολυεθνικών και των βιομηχανιών των ανεπτυγμένων χωρών και καθόλου τη φροντίδα του περιβάλλοντος. Δεν φροντίζει π.χ. να μειώσει τη σπατάλη ενέργειας, να προωθήσει την εξοικονομηση αυτής, δεν φροντίζει να διαθέσει χρήματα, μηχανήματα και τεχνογνωσία σε μικρές κλίμακες για την εξυπηρέτηση μικροκοινωνιών αλλά επεμβαίνει πάλι με τεράστια έργα υποδομής μετατρέποντας τα βουνά σε εργοστάσια.
10. Η πολυεθνική εταιρία Ροκας θα εκμεταλλευθεί το φυσικό τοπίο του νησιού μας για 25 χρόνια, θα κάνει όλες αυτές τις επεμβάσεις που χρειάζονται, θα πουλάει το ρεύμα που θα παράγει στερώντας από εμάς τη δυνατότητα να παράξουμε το δικό μας φθηνό ρεύμα, εμείς θα εξακολουθούμε να πληρώνουμε το ρεύμα πανάκριβα στη ΔΕΗ, και μετά από την πάροδο αυτών των δύο δεκαετιών το νησί κινδυνεύει να μετατραπεί σε νεκροταφείο άρχηστων σιδερικών.
11. Όλα τα παραπάνω θα γίνουν, αν γίνουν, με όφελος δικό μας τις θέσεις εργασίας που θα προκύψουν για έναν χρόνο, όσο δηλαδή θα χρειαστεί για να στηθεί το εργοστάσιο, συν το πενιχρό ποσοστό που θα δίνει η εταιρία από τα κέρδη της ως ανταποδοτικό όφελος στον Δήμο κάθε χρόνο.
Το ερώτημα λοιπόν ανακύπτει μοιραία:
Είμαστε διαθέσιμοι να χαραμίσουμε το νησί μας, τη φυσική ομορφιά των βουνών και των δυτικών παραλίων του, την ποιότητα της ζωής μας και την επένδυση που μπορούμε μόνοι μας να κάνουμε σε μικρότερη κλίμακα έτσι ώστε να καλύπτουμε φθηνά τις ανάγκες μας και να απεξαρτηθούμε από την πανάκριβη τιμολογιακή πολιτική της ΔΕΗ, με αυτά τα πενιχρά εισοδήματα που μας προσφέρει ο Ρόκας και με τόσο κόστος περιβαλλοντικό;
Η προσωπική μου ζυγαριά γέρνει εμφανώς στο ΟΧΙ και θα ήθελα να ακούσω και τις απόψεις άλλων συμπολιτών και να ανοίξει ένας δημόσιος διάλογος, στον οποίον βέβαια ευχής έργο θα ήταν να λάβουν μέρος και οι τοπικοί άρχοντες που φέρουν και μεγαλύτερο βάρος ευθύνης με τις αποφάσεις και τις υπογραφές τους.
Ας ξεκινήσουμε κάπως διότι μέχρι το Πάσχα θα αναγκαστούμε να το κάνουμε αφού θα έρθουν για έγκριση τα πρώτα σχέδια και οι πρώτες μελέτες της εταιρίας.
Ευχαριστώ για την προσοχή σας

Αντί σχολίου δείτε ένα ντοκιμαντέρ για τη παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα.
Μπορείτε να το δείτε τρέιλερ του ντοκιμαντέρ στη διεύθυνση: http://vimeo.com/17285765

1 σχόλιο:

  1. Ανεμογεννητριες θέμα αξιοπρέπειας:
    Το ζήτημα της μη εγκατάστασης των γιγαντιαίων ανεμογεννητριών στο νησί μας αποτελεί αποκλειστικά ζήτημα αξιοπρέπειας.
    Ας κάνουμε έναν παραλληλισμό για να το καταλάβουμε καλύτερα. Ας υποθέσουμε ότι έχουμε ένα όμορφο σπίτι με κήπο, μπροστά από το οποίο περνάει ένας πολυσύχναστος δρόμος. Έρχεται μια μέρα κάποια εταιρία και μας ζητά να της παραχωρήσουμε την ταράτσα μας για να στήσει μια τεράστια για τις διαστάσεις του σπιτιού μας διαφημιστική πινακίδα, η οποία θα είναι φωτίζεται τις νύχτες και με τη σύνδεση του ηλεκτρικού που θα συνάψει η εταιρία για να φωτίζει την διαφήμισή της, θα καλύπτει και τις ανάγκες του σπιτιού μας άρα εμείς θα μπορούμε να διακόψουμε τη σύμβασή μας με τη ΔΕΗ και να γλυτώνουμε τα έξοδα λογαριασμών και χαρατσιών.
    Κάποιοι τη βρίσκουν δελεαστική την πρόταση και θέλουν να τη συζητήσουν μήπως επιτύχουν τα πλέον ικανοποιητικά αποτελέσματα, κάποιοι την απορρίπτουν δίχως δεύτερη σκέψη σκεπτόμενοι την εικόνα που θα παρουσιάζει η κατοικία τους αλλά και την αλλοίωση που θα επέλθει στις νύχτες τους, τον ύπνο τους, στο μικροπεριβάλλον και τις συνήθειές τους γενικότερα και κάποιοι δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να ενδώσουν αμέσως διότι τη θεωρούν πολύ συμφέρουσα οικονομικά πρόταση.
    Επειδή η φάση της συζήτησης για το μέγεθος της επένδυσης η οποία μάς προτείνεται έχει παρέλθει δίχως να ερωτηθούμε ποτέ, η πρώτη περίπτωση του παραδείγματος δεν υφίσταται πλέον, άρα βρισκόμαστε εμπρός στις υπόλοιπες δύο.
    Η σκύβουμε το κεφάλι και αποδεχόμαστε να πληρωθούμε ή στεκόμαστε με αξιοπρέπεια απέναντι τη ζωή και διώχνουμε τον επίδοξο επενδυτή από την πόρτα μας.
    Η ιστορία της χιώτικης κοινωνίας και των Χίων δεν κατέγραψε ποτέ συμβάν ξεπουλήματος της εστίας τους, όσο υψηλό κι αν ήτανε το χρηματικό αντίτιμο. Το ίδιο θα γίνει και τώρα, παρόλο που η οικονομική κρίση έχει χτυπήσει και τις πόρτες μας.
    Η περηφάνεια, η αξιοπρέπεια και η αγάπη του Χιώτη για τον τόπο του, είμαι βέβαιος ότι θα διώξουν μακριά τον επίδοξο καταστροφέα επενδυτή που θέλει να κάνει το σπίτι μας εργοστάσιο και τις ζωές μας αβίωτες με μοναδικό αντίτιμο τα ανταποδοτικά τέλη από το ρεύμα που θα παράγει εδώ και θα το εξάγει.
    Γιάννης Μακριδάκης

    ΑπάντησηΔιαγραφή