Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2012

Πολιτική εκδήλωση-συζήτηση «Η άρνηση στράτευσης ως πολιτική επιλογή»



Με αφορμή τη δίκη του αρνητή στράτευσης Μενέλαου Εξίογλου για ανυποταξία από το Αεροδικείο Λάρισας, τη Δευτέρα 17 Δεκέμβρη 2012, στις 6μμ, στο Χώρο Κινημάτων-Στέκι Μεταναστών, Ιωλκού 33, στο Βόλο, διοργανώνεται εκδήλωση-συζήτηση με θέμα «Η άρνηση στράτευσης ως πολιτική επιλογή».
Η εκδήλωση στοχεύει να ενημερώσει για την υπόθεση της δίωξης, αλλά και να ανοίξει τη συζήτηση σχετικά με την υποχρεωτική θητεία, την άρνηση στράτευσης, καθώς και τις πολιτικές καταβολές και προεκτάσεις της ενσυνείδητης αυτής πολιτικής επιλογής.
Στην εκδήλωση θα είναι παρών και θα ανοίξει τη συζήτηση ο ίδιος ο αρνητής στράτευσης Μ. Εξίογλου.

1 σχόλιο:

  1. Μενέλαος Εξίογλου όπως Μουράτ Κανατλί;
    http://antirrisies.gr/node/1055
    Τον Μάιο του 2010 επτά άνθρωποι δήλωσαν δημόσια ότι αρνούνται να στρατευθούν για ιδεολογικούς λόγους. Στο κείμενό τους είχαν ξεκαθαρίσει ότι τους απωθεί αυτός ο «μηχανισμός εξουσίας, ιεραρχίας, απόλυτης πειθαρχίας, παραλογισμού, ισοπέδωσης της προσωπικότητας, της διαφορετικότητας, της ιδιαιτερότητας. Ένας μηχανισμός που υπάρχει για να ασκεί βία προς τρίτους, αλλά και στους ίδιους τους “μετέχοντες” σε αυτόν».

    Ένας από αυτούς, ο Μενέλαος Εξίογλου, ακτιβιστής και ενεργό μέλος του αντιρατσιστικού κινήματος, αρνήθηκε επικαλούμενος τη συνείδησή του τόσο να καταταγεί στο στρατό όσο και να εκπληρώσει μια άδικη και τιμωρητική εναλλακτική υπηρεσία. Από τότε, ο Μενέλαος Εξίογλου θεωρείται ανυπότακτος και διώκεται. Στις 18 Δεκέμβρη 2012 θα δικαστεί από το στρατοδικείο της Λάρισας αν και ποτέ δεν έλαβε τη στρατιωτική ιδιότητα. H στρατιωτική «δικαιοσύνη» αρνείται να παραδεχθεί την αναρμοδιότητά της να δικάζει πολίτες και το δικαστικό σύστημα αρνείται να σεβαστεί το κατοχυρωμένο δικαίωμα της ελευθερίας της συνείδησης. Υπενθυμίζουμε την πρόσφατη απόφαση στρατοδικείου της Βόρειας Κύπρου το οποίο αποδέχτηκε το αίτημα του Τουρκοκύπριου αντιρρησία συνείδησης Μουράτ Κανατλί να μη δικαστεί από στρατοδικείο αλλά από το συνταγματικό δικαστήριο, στη βάση του δικαιώματος της σκέψης και έκφρασης.

    Την ίδια ώρα, ο υπουργός άμυνας Πάνος Παναγιωτόπουλος στέλνει μηνύματα μέσω εφημερίδας. Συγκεκριμένα, λέει ότι έχουν βελτιωθεί οι συνθήκες διαβίωσης και «θα πρέπει να είναι κανείς μαμόθρεφτος για να έχει πρόβλημα». Δεν μας κάνει εντύπωση που ο εντεταλμένος επικεφαλής δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι υπάρχουν άνθρωποι με διαφορετικές ιδέες και συνείδηση. Δεν περιμέναμε κάτι καλύτερο.

    Ο Σύνδεσμος Αντιρρησιών Συνείδησης απαιτεί από το ελληνικό κράτος να σταματήσει διαπαντός τις διώξεις εναντίον των αντιρρησιών συνείδησης αναγνωρίζοντας ειλικρινά και απροϋπόθετα το δικαίωμα τους να ενεργούν σύμφωνα με τις αρχές και τις αξίες τους. Είναι καιρός το ελληνικό κράτος να ευθυγραμμιστεί με την πρακτική της συντριπτικής πλειοψηφίας των ευρωπαϊκών κρατών που καταργούν την υποχρεωτική θητεία, αυτόν τον αναχρονιστικό θεσμό που κρατά τη νεολαία της χώρας όμηρο του μιλιταριστικού και εθνικιστικού κατεστημένου.

    Ζητάμε από το στρατοδικείο να μην αγνοήσει την πρόσφατη απόφαση (Ιούλιος 2011, Bayatyan vs Armenia) της ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που ορίζει την αυτοτέλεια του δικαιώματος στην αντίρρηση συνείδησης εντάσσοντάς το ρητά στο άρθρο 9 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και οριοθετεί αυστηρά τη δυνατότητα άσκησης του δικαιώματος μέσα στα πλαίσια τα οποία το ελληνικό κράτος επιμένει να αγνοεί με τη διατήρηση του από κάθε άποψη τιμωρητικού χαρακτήρα της εναλλακτικής υπηρεσίας.

    Άμεση κατάργηση της υποχρεωτικής θητείας!
    Ούτε μια ώρα στο στρατό!

    Σύνδεσμος Αντιρρησιών Συνείδησης
    Ημερομηνία:
    Δευτέρα, December 17, 2012

    ΑπάντησηΔιαγραφή