Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2012

Πολιτική εκδήλωση-συζήτηση «Η άρνηση στράτευσης ως πολιτική επιλογή»



Με αφορμή τη δίκη του αρνητή στράτευσης Μενέλαου Εξίογλου για ανυποταξία από το Αεροδικείο Λάρισας, τη Δευτέρα 17 Δεκέμβρη 2012, στις 6μμ, στο Χώρο Κινημάτων-Στέκι Μεταναστών, Ιωλκού 33, στο Βόλο, διοργανώνεται εκδήλωση-συζήτηση με θέμα «Η άρνηση στράτευσης ως πολιτική επιλογή».
Η εκδήλωση στοχεύει να ενημερώσει για την υπόθεση της δίωξης, αλλά και να ανοίξει τη συζήτηση σχετικά με την υποχρεωτική θητεία, την άρνηση στράτευσης, καθώς και τις πολιτικές καταβολές και προεκτάσεις της ενσυνείδητης αυτής πολιτικής επιλογής.
Στην εκδήλωση θα είναι παρών και θα ανοίξει τη συζήτηση ο ίδιος ο αρνητής στράτευσης Μ. Εξίογλου.

1 σχόλιο:

  1. Μενέλαος Εξίογλου όπως Μουράτ Κανατλί;
    http://antirrisies.gr/node/1055
    Τον Μάιο του 2010 επτά άνθρωποι δήλωσαν δημόσια ότι αρνούνται να στρατευθούν για ιδεολογικούς λόγους. Στο κείμενό τους είχαν ξεκαθαρίσει ότι τους απωθεί αυτός ο «μηχανισμός εξουσίας, ιεραρχίας, απόλυτης πειθαρχίας, παραλογισμού, ισοπέδωσης της προσωπικότητας, της διαφορετικότητας, της ιδιαιτερότητας. Ένας μηχανισμός που υπάρχει για να ασκεί βία προς τρίτους, αλλά και στους ίδιους τους “μετέχοντες” σε αυτόν».

    Ένας από αυτούς, ο Μενέλαος Εξίογλου, ακτιβιστής και ενεργό μέλος του αντιρατσιστικού κινήματος, αρνήθηκε επικαλούμενος τη συνείδησή του τόσο να καταταγεί στο στρατό όσο και να εκπληρώσει μια άδικη και τιμωρητική εναλλακτική υπηρεσία. Από τότε, ο Μενέλαος Εξίογλου θεωρείται ανυπότακτος και διώκεται. Στις 18 Δεκέμβρη 2012 θα δικαστεί από το στρατοδικείο της Λάρισας αν και ποτέ δεν έλαβε τη στρατιωτική ιδιότητα. H στρατιωτική «δικαιοσύνη» αρνείται να παραδεχθεί την αναρμοδιότητά της να δικάζει πολίτες και το δικαστικό σύστημα αρνείται να σεβαστεί το κατοχυρωμένο δικαίωμα της ελευθερίας της συνείδησης. Υπενθυμίζουμε την πρόσφατη απόφαση στρατοδικείου της Βόρειας Κύπρου το οποίο αποδέχτηκε το αίτημα του Τουρκοκύπριου αντιρρησία συνείδησης Μουράτ Κανατλί να μη δικαστεί από στρατοδικείο αλλά από το συνταγματικό δικαστήριο, στη βάση του δικαιώματος της σκέψης και έκφρασης.

    Την ίδια ώρα, ο υπουργός άμυνας Πάνος Παναγιωτόπουλος στέλνει μηνύματα μέσω εφημερίδας. Συγκεκριμένα, λέει ότι έχουν βελτιωθεί οι συνθήκες διαβίωσης και «θα πρέπει να είναι κανείς μαμόθρεφτος για να έχει πρόβλημα». Δεν μας κάνει εντύπωση που ο εντεταλμένος επικεφαλής δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι υπάρχουν άνθρωποι με διαφορετικές ιδέες και συνείδηση. Δεν περιμέναμε κάτι καλύτερο.

    Ο Σύνδεσμος Αντιρρησιών Συνείδησης απαιτεί από το ελληνικό κράτος να σταματήσει διαπαντός τις διώξεις εναντίον των αντιρρησιών συνείδησης αναγνωρίζοντας ειλικρινά και απροϋπόθετα το δικαίωμα τους να ενεργούν σύμφωνα με τις αρχές και τις αξίες τους. Είναι καιρός το ελληνικό κράτος να ευθυγραμμιστεί με την πρακτική της συντριπτικής πλειοψηφίας των ευρωπαϊκών κρατών που καταργούν την υποχρεωτική θητεία, αυτόν τον αναχρονιστικό θεσμό που κρατά τη νεολαία της χώρας όμηρο του μιλιταριστικού και εθνικιστικού κατεστημένου.

    Ζητάμε από το στρατοδικείο να μην αγνοήσει την πρόσφατη απόφαση (Ιούλιος 2011, Bayatyan vs Armenia) της ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που ορίζει την αυτοτέλεια του δικαιώματος στην αντίρρηση συνείδησης εντάσσοντάς το ρητά στο άρθρο 9 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και οριοθετεί αυστηρά τη δυνατότητα άσκησης του δικαιώματος μέσα στα πλαίσια τα οποία το ελληνικό κράτος επιμένει να αγνοεί με τη διατήρηση του από κάθε άποψη τιμωρητικού χαρακτήρα της εναλλακτικής υπηρεσίας.

    Άμεση κατάργηση της υποχρεωτικής θητείας!
    Ούτε μια ώρα στο στρατό!

    Σύνδεσμος Αντιρρησιών Συνείδησης
    Ημερομηνία:
    Δευτέρα, December 17, 2012

    ΑπάντησηΔιαγραφή