Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2012

Πολλές ελιές φέτος και ...πολλοί ελαιοσυλλογείς


Όπως πιθανά έχετε παρατηρήσει το τελευταίο διάστημα δεν ασχολούμαι ταχτικά με το μπλοκ και την ιστοσελίδα της Τοπικοποίησης. Αιτία η φετινή συλλογή των ελιών με την συνεργατική της ελιάς που έχουμε. Δύσκολη και επίπονη δουλειά και το βράδυ χρειάζεται ξεκούραση, χωρίς να υπάρχει διάθεση για "πνευματική εργασία".
Και στο Πήλιο, αλλά και σε όλες τις περιοχές της χώρας, υπάρχουν φέτος πολλές ελιές που περιμένουν να μαζευτούν από τα λιόδενδρα. Το γεγονός αυτό- παράλληλα με τη κρίση- οδήγησε και πολλούς ιδιοκτήτες ελαιοπερίβολων της περιοχής, που τα προηγούμενα χρόνια τα είχαν παρατημένα, να ξαναμαζεύουν τις ελιές για να έχουν το λαδάκι τους. Γιατί "οι καιροί είναι δύσκολοι" και δεν υπάρχει πια το "χρήμα" να το αγοράζουν χωρίς να κοπιάσουν.
Έτσι -τουλάχιστον στη περιοχή μας- έχει δημιουργηθεί μεγάλος συνωστισμός στα ελαιοτριβεία. Έχουμε πρόβλημα με το "πάτημα" των ελιών-ιδίως ψυχράς έκθλιψης- λόγω του μεγάλου αριθμού των ενδιαφερομένων. Υπάρχει μεγάλη ουρά στα ελαιοτριβεία και συνακόλουθα μεγάλη καθυστέρηση στη συλλογή, καθώς εκτός από τον καιρό καθυστερούν τους παραγωγούς και τα "ραντεβού" στα ελαιοτριβεία για το πάτημα.
Οι ελαιοπαραγωγοί -ιδίως οι μικροί-είναι ίσως από τους λίγους παραγωγούς του πρωτογενούς τομέα που είναι αναγκασμένοι να "καθετοποιούν" τη παραγωγή τους και να μεταποιούν τις ελιές για λάδι, το οποίο είτε το αυτοκαταναλώνουν είτε το διαθέτουν στην τοπική αγορά συσκευάζοντάς το σε διαφόρων μεγεθών δοχεία. Τα ελαιοτριβεία λειτουργούν και σαν μεταποιητές -έμποροι δεχόμενοι σαν αμοιβή μέρος του παραγόμενου λαδιού (10-14% της ποσότητας από κάθε "πάτημα") και αγοράζοντας το λάδι από πολλούς, αλλά τις περισσότερες φορές λειτουργούν σαν "φασόν", μεταποιώντας τις ελιές για λογαριασμό των ελαιοπαραγωγών.
Το όλο σύστημα- τουλάχιστον για φέτος -θα οδηγήσει σε υπερπαραγωγή λαδιού, με σίγουρο επακόλουθο να πέσει ακόμα παραπέρα η τιμή του σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Η μονοκαλλιέργεια της ελιάς έτσι και αλλιώς έχει σαν αποτέλεσμα πλεονάσματα λαδιού που πρέπει να εξαχθεί. Αυτό γίνεται με εξαγωγές από μεγαλεμπόρους -τυποποιητές(π.χ. Ιταλοί ή για το βιολογικό Αυστριακοί-Γερμανοί). Αυτοί καρπώνονται και τη "μερίδα του λέοντος" σε σχέση με τη τιμή πώλησης στον καταναλωτή της αλλοδαπής(π.χ. ενώ αγοράζουν το βιολογικό αγουρέλαιο χονδρικά 4-5 ευρώ το λίτρο στα αντίστοιχα μαγαζιά βιολογικών στη Γερμανία-από όσο ξέρω- πωλείται μέχρι και 18 ευρώ το λίτρο: σαν φάρμακο δηλαδή, που είναι και πραγματικά αυτό μας το λάδι).
Για να μην εξακολουθεί να συμβαίνει αυτό, χρειάζεται οι ελαιοπαραγωγοί να αυτοοργανωθούν είτε σε ομάδες παραγωγών, είτε σε μεγαλύτερους αυτοδιαχειριζόμενους συνεταιρισμούς. Ώστε να αναλαμβάνουν οι ίδιοι την αλυσίδα από τη μεταποίηση με συνεταιριστικά ελαιοτριβεία, τη συσκευασία σε κοινά τυποποιητήρια έως και την οργάνωση της διάθεσης στην τοπική αγορά ή στο εξωτερικό. Μόνο τότε θα επιστρέφει η προστιθέμενη αξία στους ίδιους. Καιρός να ξαναζωντανέψει το κοινοτικό πνεύμα, η αλληλεγγύη και η αυτοοργάνωση τουλάχιστον σε αυτόν τον τομέα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου