Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2012

ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΩΝ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΩΝ



Τους θάμπωσαν τα «σαλόνια»
Στα κάγκελα βρίσκονται στελέχη της ΔΗΜΑΡ με την ερμαφρόδιτη θέση του κόμματος στο θέμα των εξορύξεων χρυσού, το οποίο εξελίσσεται σε μείζον εσωκομματικό πρόβλημα με απρόβλεπτες εξελίξεις.
Τόσο στη βάση όσο και στη στελεχιακή πυραμίδα ακούγονται φωνές για διάβρωση της φυσιογνωμίας του κόμματος από τη στιγμή που πέρασε στα «σαλόνια» της εξουσίας και έχει χάσει, όπως λένε, την επαφή με την κοινωνία και τα μέλη του.
Στελέχη από την περιφέρεια, και όχι μόνο, μιλούν ακόμα και για στημένη εκδήλωση - συζήτηση που πραγματοποιήθηκε το περασμένο Σάββατο στα γραφεία του κόμματος στην Αθήνα, με στόχο, όπως λένε, να δοθεί άφεση αμαρτιών στο χρυσωρυχείο της Χαλκιδικής και γενικότερα στις εξορύξεις χρυσού, αφού, όπως ειπώθηκε χαρακτηριστικά, η θέση του κόμματος θα εκφραστεί από τα κεντρικά όργανα. Και όλα αυτά τη στιγμή που από τις 19 Σεπτεμβρίου η Νομαρχιακή Επιτροπή Χαλκιδικής με επιστολή της προς τον Φώτη Κουβέλη απειλεί ακόμα και με παραίτηση, εάν δεν ληφθεί ξεκάθαρη θέση κατά των εξορύξεων χρυσού.

Η… σταγόνα
Η εκδήλωση - συζήτηση του περασμένου Σαββάτου ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της εσωκομματικής θύελλας, αφού από τους 7 ομιλητές μόνο ένας, ο Χρίστος Ελευθεριάδης, αν. καθηγητής ΑΠΘ, έθετε ερωτήματα για τις οικονομικές, περιβαλλοντικές και κοινωνικές επιπτώσεις από την επένδυση στη Χαλκιδική, ενώ σχεδόν το σύνολο των άλλων ομιλητών ήταν υπέρ του έργου. Μια συζήτηση που πραγματοποιήθηκε, μάλιστα, δυο ημέρες μετά την απόφαση της Νομαρχιακής
Κεντρικής Μακεδονίας η οποία τάχθηκε κατά των χρυσοθήρων.
Όπως επισήμαναν στο «Π» άνθρωποι που γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα, δεν είναι δυνατόν η ΔΗΜΑΡ να κάνει συζήτηση για ένα κρίσιμο θέμα με κεντρικούς ομιλητές τον Σπύρο Παπαγρηγορίου, που έχει κάνει τη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων για το χρυσωρυχείο της Χαλκιδικής, την Κατερίνα Αδάμ, επικ. καθηγήτρια ΕΜΠ, μελετήτρια στο έργο του Περάματος και πρώην στέλεχος της καναδικής εταιρείας TVX που είχε τα ορυχεία πριν περάσουν στα χέρια της Ελληνικός Χρυσός, τον Παναγιώτη Σαμπατακάκη, στέλεχος ΙΓΜΕ και υπεύθυνο για τη μελέτη υδάτων του έργου, και τον Κίμωνα Χατζημπίρο, αν. καθηγητή ΕΜΠ, υπέρμαχο της επένδυσης, ο οποίος μάλιστα, όπως αναφέρεται και στο δελτίο Τύπου της ΔΗΜΑΡ, «αναφερόμενος στις ανακοινώσεις του ΤΕΕ και Πανεπιστημιακών ομάδων έκρινε πως έχουν ελάχιστη αξιοπιστία»... Δεν είναι καθόλου τυχαίο, λοιπόν, το σχόλιο που μας έκανε στέλεχος της ΔΗΜΑΡ που παρακολούθησε τη συζήτηση: «Ακούσαμε τέσσερις φορές τις θέσεις του ΥΠΕΚΑ και της εταιρείας»!
Την ίδια στιγμή, από τη συζήτηση απουσίαζαν, γιατί δεν είχαν κληθεί, όπως καταγγέλλουν, φορείς και κάτοικοι των περιοχών που τους αφορούν άμεσα οι επενδύσεις, ενώ, όπως καταγγέλλει το Μέτωπο Αγώνα Ενάντια στα Μεταλλεία σε Κρούσσια και Πάικο, δεν διαβάστηκε στη συζήτηση ούτε η επιστολή - παρέμβαση που έστειλε και στην οποία εξηγούσε τους λόγους για τους οποίους είναι αντίθετο με τις σχεδιαζόμενες επενδύσεις.
Το ερώτημα που απασχολεί τα στελέχη της ΔΗΜΑΡ που είναι αντίθετα με αυτές τις επενδύσεις είναι εάν για το ζήτημα και τους χειρισμούς που γίνονται στο παρασκήνιο είναι ενήμερος ο Φώτης Κουβέλης, ο οποίος, όπως λένε, έχει άλλη πολιτική κουλτούρα και είναι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένος σε τέτοια ζητήματα.
Άνθρωποι που γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα επισημαίνουν ότι δεν είναι δυνατόν η ΔΗΜΑΡ να πέσει στη «λούμπα» και να πάρει πολιτικά επάνω της μια τόσο αμφιλεγόμενη επένδυση, παίζοντας ηθελημένα ή άθελά της το παιχνίδι εκείνων που, βλέποντας τις τρομακτικές αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών, προσπαθούν να βρουν τον ιδανικό σύμμαχο, τον πολιτικό φορέα εκείνο που με εφόδιο την ψύχραιμη και εμπεριστατωμένη μέχρι σήμερα στάση του θα αναλάβει το κόστος και θα «τρέξει» την επένδυση.

Κωλοτούμπα και για τον Αχελώο;
Το θέμα των μεταλλείων της Χαλκιδικής και γενικότερα των εξορύξεων χρυσού δεν είναι το μοναδικό που προβληματίζει στελέχη της ΔΗΜΑΡ, τα οποία τους τελευταίους μήνες βλέπουν στροφή του κόμματος και στο θέμα της εκτροπής του Αχελώου.
Είναι χαρακτηριστικό ότι και το WWF Ελλάς διέκρινε αλλαγή στη θέση της ΔΗΜΑΡ έπειτα από δηλώσεις της βουλευτού του κόμματος Νίκης Φούντα μετά τη συνάντησή της με τον υπουργό ΠΕΚΑ Βαγγέλη Λιβιεράτο στις αρχές Οκτωβρίου.
Συγκεκριμένα, η περιβαλλοντική οργάνωση διέκρινε «κωλοτούμπα» στην ανακοίνωση της Νίκης Φουντά, στην οποία μεταξύ άλλων η βουλευτής υποστήριξε την αναγκαιότητα του διαχωρισμού του έργου στο φράγμα Μεσοχώρας, ώστε «να προχωρήσει ανεξάρτητα ένα έργο ιδιαίτερα σημαντικό για τη Θεσσαλία και τη χρήση των υδάτινων πόρων για την άρδευση στον Θεσσαλικό κάμπο».
Το WWF Ελλάς λίγες ημέρες μετά, και συγκεκριμένα στις 9 Οκτωβρίου, έστειλε επιστολή προς τον Φώτη Κουβέλη αλλά και τη βουλευτή, με την οποία ζητούσε να πληροφορηθεί εάν έχει αλλάξει η θέση της ΔΗΜΑΡ για το θέμα της εκτροπής του Αχελώου. Επιστολή η οποία δεν απαντήθηκε ποτέ από τη ΔΗΜΑΡ…
Από το:

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου