Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2012

ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΩΝ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΩΝ



Τους θάμπωσαν τα «σαλόνια»
Στα κάγκελα βρίσκονται στελέχη της ΔΗΜΑΡ με την ερμαφρόδιτη θέση του κόμματος στο θέμα των εξορύξεων χρυσού, το οποίο εξελίσσεται σε μείζον εσωκομματικό πρόβλημα με απρόβλεπτες εξελίξεις.
Τόσο στη βάση όσο και στη στελεχιακή πυραμίδα ακούγονται φωνές για διάβρωση της φυσιογνωμίας του κόμματος από τη στιγμή που πέρασε στα «σαλόνια» της εξουσίας και έχει χάσει, όπως λένε, την επαφή με την κοινωνία και τα μέλη του.
Στελέχη από την περιφέρεια, και όχι μόνο, μιλούν ακόμα και για στημένη εκδήλωση - συζήτηση που πραγματοποιήθηκε το περασμένο Σάββατο στα γραφεία του κόμματος στην Αθήνα, με στόχο, όπως λένε, να δοθεί άφεση αμαρτιών στο χρυσωρυχείο της Χαλκιδικής και γενικότερα στις εξορύξεις χρυσού, αφού, όπως ειπώθηκε χαρακτηριστικά, η θέση του κόμματος θα εκφραστεί από τα κεντρικά όργανα. Και όλα αυτά τη στιγμή που από τις 19 Σεπτεμβρίου η Νομαρχιακή Επιτροπή Χαλκιδικής με επιστολή της προς τον Φώτη Κουβέλη απειλεί ακόμα και με παραίτηση, εάν δεν ληφθεί ξεκάθαρη θέση κατά των εξορύξεων χρυσού.

Η… σταγόνα
Η εκδήλωση - συζήτηση του περασμένου Σαββάτου ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της εσωκομματικής θύελλας, αφού από τους 7 ομιλητές μόνο ένας, ο Χρίστος Ελευθεριάδης, αν. καθηγητής ΑΠΘ, έθετε ερωτήματα για τις οικονομικές, περιβαλλοντικές και κοινωνικές επιπτώσεις από την επένδυση στη Χαλκιδική, ενώ σχεδόν το σύνολο των άλλων ομιλητών ήταν υπέρ του έργου. Μια συζήτηση που πραγματοποιήθηκε, μάλιστα, δυο ημέρες μετά την απόφαση της Νομαρχιακής
Κεντρικής Μακεδονίας η οποία τάχθηκε κατά των χρυσοθήρων.
Όπως επισήμαναν στο «Π» άνθρωποι που γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα, δεν είναι δυνατόν η ΔΗΜΑΡ να κάνει συζήτηση για ένα κρίσιμο θέμα με κεντρικούς ομιλητές τον Σπύρο Παπαγρηγορίου, που έχει κάνει τη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων για το χρυσωρυχείο της Χαλκιδικής, την Κατερίνα Αδάμ, επικ. καθηγήτρια ΕΜΠ, μελετήτρια στο έργο του Περάματος και πρώην στέλεχος της καναδικής εταιρείας TVX που είχε τα ορυχεία πριν περάσουν στα χέρια της Ελληνικός Χρυσός, τον Παναγιώτη Σαμπατακάκη, στέλεχος ΙΓΜΕ και υπεύθυνο για τη μελέτη υδάτων του έργου, και τον Κίμωνα Χατζημπίρο, αν. καθηγητή ΕΜΠ, υπέρμαχο της επένδυσης, ο οποίος μάλιστα, όπως αναφέρεται και στο δελτίο Τύπου της ΔΗΜΑΡ, «αναφερόμενος στις ανακοινώσεις του ΤΕΕ και Πανεπιστημιακών ομάδων έκρινε πως έχουν ελάχιστη αξιοπιστία»... Δεν είναι καθόλου τυχαίο, λοιπόν, το σχόλιο που μας έκανε στέλεχος της ΔΗΜΑΡ που παρακολούθησε τη συζήτηση: «Ακούσαμε τέσσερις φορές τις θέσεις του ΥΠΕΚΑ και της εταιρείας»!
Την ίδια στιγμή, από τη συζήτηση απουσίαζαν, γιατί δεν είχαν κληθεί, όπως καταγγέλλουν, φορείς και κάτοικοι των περιοχών που τους αφορούν άμεσα οι επενδύσεις, ενώ, όπως καταγγέλλει το Μέτωπο Αγώνα Ενάντια στα Μεταλλεία σε Κρούσσια και Πάικο, δεν διαβάστηκε στη συζήτηση ούτε η επιστολή - παρέμβαση που έστειλε και στην οποία εξηγούσε τους λόγους για τους οποίους είναι αντίθετο με τις σχεδιαζόμενες επενδύσεις.
Το ερώτημα που απασχολεί τα στελέχη της ΔΗΜΑΡ που είναι αντίθετα με αυτές τις επενδύσεις είναι εάν για το ζήτημα και τους χειρισμούς που γίνονται στο παρασκήνιο είναι ενήμερος ο Φώτης Κουβέλης, ο οποίος, όπως λένε, έχει άλλη πολιτική κουλτούρα και είναι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένος σε τέτοια ζητήματα.
Άνθρωποι που γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα επισημαίνουν ότι δεν είναι δυνατόν η ΔΗΜΑΡ να πέσει στη «λούμπα» και να πάρει πολιτικά επάνω της μια τόσο αμφιλεγόμενη επένδυση, παίζοντας ηθελημένα ή άθελά της το παιχνίδι εκείνων που, βλέποντας τις τρομακτικές αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών, προσπαθούν να βρουν τον ιδανικό σύμμαχο, τον πολιτικό φορέα εκείνο που με εφόδιο την ψύχραιμη και εμπεριστατωμένη μέχρι σήμερα στάση του θα αναλάβει το κόστος και θα «τρέξει» την επένδυση.

Κωλοτούμπα και για τον Αχελώο;
Το θέμα των μεταλλείων της Χαλκιδικής και γενικότερα των εξορύξεων χρυσού δεν είναι το μοναδικό που προβληματίζει στελέχη της ΔΗΜΑΡ, τα οποία τους τελευταίους μήνες βλέπουν στροφή του κόμματος και στο θέμα της εκτροπής του Αχελώου.
Είναι χαρακτηριστικό ότι και το WWF Ελλάς διέκρινε αλλαγή στη θέση της ΔΗΜΑΡ έπειτα από δηλώσεις της βουλευτού του κόμματος Νίκης Φούντα μετά τη συνάντησή της με τον υπουργό ΠΕΚΑ Βαγγέλη Λιβιεράτο στις αρχές Οκτωβρίου.
Συγκεκριμένα, η περιβαλλοντική οργάνωση διέκρινε «κωλοτούμπα» στην ανακοίνωση της Νίκης Φουντά, στην οποία μεταξύ άλλων η βουλευτής υποστήριξε την αναγκαιότητα του διαχωρισμού του έργου στο φράγμα Μεσοχώρας, ώστε «να προχωρήσει ανεξάρτητα ένα έργο ιδιαίτερα σημαντικό για τη Θεσσαλία και τη χρήση των υδάτινων πόρων για την άρδευση στον Θεσσαλικό κάμπο».
Το WWF Ελλάς λίγες ημέρες μετά, και συγκεκριμένα στις 9 Οκτωβρίου, έστειλε επιστολή προς τον Φώτη Κουβέλη αλλά και τη βουλευτή, με την οποία ζητούσε να πληροφορηθεί εάν έχει αλλάξει η θέση της ΔΗΜΑΡ για το θέμα της εκτροπής του Αχελώου. Επιστολή η οποία δεν απαντήθηκε ποτέ από τη ΔΗΜΑΡ…
Από το:

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου