Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2011

Ειδικό Δικαστήριο στο τέλος της διαδρομής…

Του Σταύρου Χριστακόπουλου
Σε λιγότερες από 72 ώρες θα ξέρουμε με ποιονακριβώς τρόπο θα μας ξαποστείλουν στη χρεοκοπία οι ευρω-εταίροι, δανειστές και επιτηρητές της Ελλάδας. Όλοι αυτοί οι τύποι, που έχουναποδείξει την τελευταία διετία πέραν πάσης αμφιβολίας ότι δεν μπορούν να διαχειριστούν ούτε τα ζητήματα του οίκου τους και να σώσουν τα τομάρια τους, είναι έτοιμοι να μας πετάξουν σανσαβούρα από ένα αερόστατο που συνεχώς χάνει ύψος.
Δέσμευση σαφής δεν προκύπτει από όσα ρεπορτάζ είχαν δημοσιευθεί έως χθες το βράδυ από τις Βρυξέλλες για το ύψος του «κουρέματος» του ελληνικού χρέους. Τα ποσοστά απομείωσης επί των ομολόγων που κατέχουν ιδιώτες, του ύψους 50% ή και 60%, παραμένουν ως προτάσεις ή υποθέσεις εργασίας μέχρι τη λήψη της οριστικής απόφασης.
Πόση σημασία όμως έχουν για τη μοίρα της Ελλάδας αυτά τα ποσοστά, όταν οι οίκοι αξιολόγησης έχουν προειδοποιήσει εδώ και ένα δίμηνο περίπου ότι ακόμη και το 21% της 21ης Ιουλίου – το οποίο θεωρείται ήδη κατά πολύ ξεπερασμένο – θα πρέπει να θεωρηθεί χρεοκοπία διότι οι κάτοχοι ομολόγων χάνουν από την αξία τους; Μάλλον ελάχιστη.
Προφανώς θα αναζητηθεί η «φόρμουλα» ώστε να εμφανιστεί η ελεγχόμενη πτώχευση σαν… «μη πτώχευση» – θυμάστε εκείνο το περίφημο ανδρεοπαπανδρεϊκό «μη πόλεμος»;
Επιπλέον είναι πολύ πιθανό αυτό το 50 ή 60 ή και παραπάνω τοις εκατό να γίνει σε δύο δόσεις, ώστε να «κερδηθεί» ελάχιστος ακόμη χρόνος.
Το αποτέλεσμα όμως είναι το ίδιο: η Ελλάδα θα πτωχεύσει υπό τον έλεγχο των δανειστών της. Είτε ομολογημένα είτε ανομολόγητα. Με όλες όμως τις συνέπειες στην πλάτη της.
Πτώχευση για το… τίποτα
Με εξαίρεση τους τελάληδες και τους παπαγάλους της «Παραμυθούπολης» (την οποία συνιστά η επίσημη«ενημέρωση» στη θλιβερή χώρα μας), όλες οι ρεαλιστικές εκτιμήσεις λένε ότι από μια μείωση της αξίας των ομολόγων που κατέχουν ιδιώτες κατά 50% το όφελος – σε ένα χρέος 360 δισ. ευρώ – δεν μπορεί, υπό ιδανικές συνθήκες, να ξεπεράσει τα… 30, άντε 40 δισ. ευρώ.
● Γιατί λοιπόν η Ελλάδα πρέπει να πτωχεύσει και να υποστεί όλες τις συνέπειες της πτώχευσης για ένα ασήμαντο ποσόν, το οποίο είναι λιγότερο από το χρέος που μας φόρτωσε στα δύο χρόνια ζωής της ηκυβέρνηση Παπανδρέου;
● Γιατί πρέπει να φαλιρίσουμε τις τράπεζες και τα ταμεία και να ξαναχρεωθούμε στους ίδιους που διά της βίας μας οδηγούν σε ελεγχόμενη πτώχευση;
Προσέξτε μια… «λεπτομέρεια»: Σύμφωνα με τη νέα έκθεση της Κομισιόν μετά την τελευταία αξιολόγηση, οι δαπάνες για τόκους – αν όμως αφαιρέσουμε το χρέος που προέρχεται από τις κρατικές εγγυήσεις προς τις τράπεζες και είναι κάπου 85 δισ. μετά το 2008 – υπολογίζονται (χωρίς «κούρεμα»):
● Σε 14,6 δισ. ευρώ το 2011.
● Σε 15,1 δισ. ευρώ το 2012.
● Σε 16,5 δισ. ευρώ το 2013.
● Σε 17,3 δισ. ευρώ το 2014.
● Σύνολο 63,5 δισ. ευρώ.
Δηλαδή η υποτιθέμενη μείωση του χρέους δεν ισοδυναμεί ποσοτικά ούτε καν με τους τόκους τεσσάρων χρόνων για τα… τέσσερα πέμπτα του χρέους! Δηλαδή θα πτωχεύσουμε κυριολεκτικά για το τίποτα!!
Και άλλη μία «λεπτομέρεια»: Στην ίδια έκθεση της Κομισιόν, υπολογίζονται σε 62,2 δισ. τα μέτρα που πρέπει να λάβει η κυβέρνηση μέχρι και το 2014 για να μειώσει, σύμφωνα με τους τεθειμένους στόχους της, το έλλειμμα από το 15,8% του ΑΕΠ το 2009 στο 2,9% του ΑΕΠ στο τέλος του 2014.
Και κάτι ακόμη: Τα καθαρά έσοδα του κράτους το 2009 ήταν 48,49 δισ. ευρώ και το 2010 ήταν 51,17 δισ.
Ούτε τον τζίρο μιας χρονιάς δεν εξοικονομεί λοιπόν η εν εξελίξει πτώχευση;
Τα δικά τους κερατιάτικα…
Σε μια κανονική χώρα, μια κανονική κυβέρνηση, η οποία θα υπηρετούσε τον λαό που την εξέλεξε για να κυβερνά, θα πτώχευε μόνο εάν επρόκειτο να απαλλαγεί από τα χρέη της. Η κυβέρνηση της Ελλάδας αποδέχεται τις αποφάσεις των δανειστών για μια αναγκαστική ελεγχόμενη πτώχευση απλώς για να μειώσουμε κατά ελάχιστα ποσά τους τόκους!
Με βάση τις εκτιμήσεις της τρόικας, λοιπόν, έτσι όπως τις δημοσιοποίησε το πρακτορείο Bloomberg, με κούρεμα 50% το χρέος θα είναι στο 120% του ΑΕΠ το 2020. Αν το κούρεμα φτάσει το 60%, το χρέος θα βρίσκεται στο 110% το 2020.
Δηλαδή η κυβέρνηση Παπανδρέου βύθισε την Ελλάδα στην ύφεση, έσφιξε τη θηλιά στον λαιμό του ελληνικού λαού και τον οδηγεί στην εξαθλίωση, τον εξανδραποδισμό και την εξασφαλισμένη ανθρωπιστική καταστροφή για να επιστρέψει την αναλογία χρέους προς ΑΕΠ ελάχιστα κάτω από εκεί που την παρέλαβε!!!
Την ίδια ώρα αυτοί που σχεδιάζουν και επιβάλλουν αυτό το έγκλημα, δηλαδή τα αφεντικά της ευρωζώνης, δηλαδή οι… Γερμανοί, θέλουν αλλαγή των ευρωσυνθηκών ώστε οι χώρες που θεωρούνται δημοσιονομικά «ατάσθαλες» όχι μόνο να χάνουν όλα τα επίπεδα εθνικής κυριαρχίας και να βρίσκονται υπό πλήρη δημοσιονομική και πολιτική κατοχή, αλλά και να παραπέμπονται στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο…
Κι όλα αυτά στο όνομα της ευρωζώνης, του κοινού νομίσματος και της ενιαίας «οικονομικής διακυβέρνησης». Σχέδια από χώρες και ηγεσίες οι οποίες, στο πλαίσιο της… Ένωσης, ασκούν αμιγώς εθνική πολιτική την ίδια ώρα που την απαγορεύουν για όλους τους άλλους. Ιδιαίτερα τους πρόθυμους να ξεπουλήσουν τις χώρες τους…
Το μεγάλο κόλπο
Και πάμε στην ουσία του προβλήματος που θέσαμε πιο πάνω: Γιατί θα πτωχεύσουμε;
Μετά το κούρεμα και με τη διατήρηση του χρέους σε τόσο υψηλό επίπεδο, ακόμη και υπό… «ιδανικές» συνθήκες, η Ελλάδα θα βρίσκεται εκτός αγορών μέχρι το 2021 και άρα θα δανείζεται από τους ευρωμηχανισμούς μόνο για την εξυπηρέτηση του χρέους της – έχοντας εν τω μεταξύ εκχωρήσει τη διαχείρισή του στους επόπτες.
Σε πρώτη φάση θα δανειστεί για να στηρίξει τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία και να αποκαταστήσει, έστω σε κάποιον βαθμό, τις συνέπειες από το κούρεμα.
Με απλά λόγια: Θα «διώξει» από πάνω της χρέος το οποίο υπόκειται στον ελληνικό νόμο για να το αντικαταστήσει – σε μεγάλο μάλιστα ποσοστό – με νέο χρέος κατά τα πρότυπα του δανείου τηςτρόικας (δηλαδή υπαγόμενο στον αγγλικό νόμο, τον πιο ευνοϊκό για τους δανειστές). Ακόμη χειρότερα: Με εμπράγματες εγγυήσεις – θέμα που ήδη θεωρείται τελειωμένο… Θα πρόκειται για την πιο μεγάλη και πιο εγκληματική ανταλλαγή χρέους (swap) που έγινε ποτέ στην ιστορία.
Εν τω μεταξύ, στο πλαίσιο της «μείωσης του χρέους», η Ελλάδα καλείται να παραχωρήσει, στο πλαίσιο του γνωστού σχεδίου Eureca ή κάποιας παραλλαγής του, έναντι 125 δισ. ευρώ, το σύνολο της περιουσίας της.
Με αυτά τα λεφτά θα κληθεί να αγοράσει δικά της ομόλογα σε άγνωστη τιμή επιτυγχάνοντας έναάγνωστο ποσοστό μείωσης του χρέους της. Τώρα για το πού θα φτάσουν οι τιμές των ευτελισμένων σήμερα ελληνικών ομολόγων όταν ένας αγοραστής τα αγοράζει μαζικά και μάλιστα με το πιστόλι στον κρόταφο, μην ρωτάτε. Το όργιο κερδοσκοπίας θα είναι ανεπανάληπτο. Το ίδιο θα συμβεί αν η Ελλάδα δανειστεί από τον ευρωμηχανισμό με στόχο την «επαναγορά χρέους».
Φυσικά οι μεγάλοι κερδισμένοι θα είναι οι τράπεζες και τα επενδυτικά κεφάλαια της ευρωζώνης κατά κύριο λόγο, οι οποίοι θα ξεφορτωθούν τα ελληνικά τοξικά ομόλογα και θα τα φορτώσουν στην Ελλάδα. Την ίδια ώρα:
● Θα μοιράζονται μεταξύ τους την ελληνική περιουσία πουλώντας την στον… εαυτό τους έναντι μηδαμινού τιμήματος. Και με την Ελλάδα υποχρεωμένη να καλύπτει τη… ζημιά της εταιρείας που θα αναλάβει το ξεπούλημα – κατάσχεση!
● Θα αναλαμβάνουν να αξιοποιήσουν ή να τεμαχίσουν προς πώληση τις υποδομές της και να εκμεταλλευθούν επωφελώς για τους ίδιους κάθε πλουτοπαραγωγικό πόρο της.
● Και, κυρίως, θα έχουν πάρει ως «μπόνους» έντεκα εκατομμύρια ανθρώπους σε κατάσταση εξαθλίωσης. Οι οποίοι ωστόσο θα συνεχίσουν να χρωστάνε απίστευτα ποσά και θα διατελούν υπό καθεστώς μιας «δουλοπαροικίας χρέους».
Κανείς δεν ξέρει αν ή πότε ο ελληνικός λαός θα αποφασίσει ότι πρέπει να βάλει τέλος στο ειδεχθές έγκλημα που ετοιμάζουν με αυτόν ως θύμα. Το βέβαιο είναι ότι το ελάχιστο που θα χρειάζεται, ύστερα από την υπογραφή τέτοιων συμφωνιών, θα είναι ένα Ειδικό Δικαστήριο…
πηγή: http://www.topontiki.gr/article/23982

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου