Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2011

Από τις 19 Οκτώβρη όλοι στους δρόμους

Η γενικευμένη επίθεση του κεφαλαίου στην εργασία είναι σε εξέλιξη. Φυσικά ανθρώπινα δικαιώματα, κοινωνικές κατακτήσεις δεκαετιών, αποτελέσματα κοινωνικών αγώνων, το δικαίωμα στην υγεία, στην παιδεία, εν τέλει το δικαίωμα στην ευτυχή ύπαρξη, όλα θυσία στο βωμό της συγκράτησης του ποσοστού κέρδους του κεφαλαίου, στο βωμό της επίλυσης της κρίσης υπερπαραγωγής που μετεξελίχθηκε σε χρηματοπιστωτική κρίση.

Το περιμέναμε. Το περίμεναν κι αυτοί. Της κυρίας Lagarde της ξέφυγε το καλοκαίρι και είπε ότι στο πλεόνασμα της Γερμανίας οφείλεται το χρέος του Νότου. Η κρίση, δομική κατηγορία του συστήματος, προκύπτει από τις αντιφατικές διεργασίες λειτουργίας του. Δομική κατηγορία ενός συστήματος ανθρωποβόρου που όσο γερνάει τόσο πιο καταστροφικό γίνεται.

Ο κόσμος της εργασίας είναι αυτή τη στιγμή σε φάση στατικής ανοργάνωτης άμυνας, υφιστάμενος συνεχείς ήττες. Το μέγα πλήθος «δειλό και άβουλο αντάμα» δέχεται τα κτυπήματα με υπόκωφα μουγκρητά. Η κοινωνία σιγοβράζει αλλά δε κοχλάζει, δε φουσκώνει να πετάξει το καπάκι. Η πιο μεγάλη νίκη του κεφαλαίου είναι στο ιδεολογικό επίπεδο. Ο ατομικισμός, η αδιαφορία, η κοινωνική κατάθλιψη συντελούν ούτως ώστε η μέχρι στιγμής αντίδραση του κόσμου να εκπλήσσει και αυτούς του ίδιους τους κρατούντες για την υποτονικότητά της.

Τι να κάνουμε;
Η απάντηση είναι απλή: να σηκωθούμε από τον καναπέ και την τηλεόραση, να περάσουμε από την κοινωνία του θεάματος στην πραγματική ζωή, να πάμε να βρούμε τους γείτονες που συν-εξανδραποδίζονται. Σε στοιχειακό επίπεδο, από το χωριό και τη γειτονιά, σε πιο προχωρημένο, συμμετέχοντας σε κάθε μορφή συλλογικής δράσης που αναπτύσσεται: συζητήσεις, απεργίες, διαδηλώσεις, δράσεις αλληλεγγύης και αλληλοϋποστήριξης, δράσεις αυτοάμυνας και αυτοοργάνωσης. Να κάνουμε τον υπόκωφο μυκηθμό του ραπιζόμενου ζώου, φωνή οργής και εξέγερσης.

Στις 19 Οκτώβρη πραγματοποιείται γενική απεργία. Πολλά έχουμε να σούρουμε και στην ΓΕΣΕΕ και στην ΑΔΕΔΥ και στους λοιπούς που με τις εκτονωτικές πρακτικές τους έχουν συμβάλει τα μέγιστα στην απομαζικοποίηση των κινημάτων. Όμως ο αποστεωμένος εργατοπατερισμός δεν πρέπει να μας αποτρέπει από το να συμμετέχουμε με τις δικές μας φωνές, με τις δικές μας προτάσεις, με κριτική εποικοδομητική και εξεγερσιακή φαντασία. Μέσα από τη μαζικοποίηση της πάλης των παλιών και νέων συλλογικοτήτων μπορούμε να ελπίζουμε στην ανάσχεση της επίθεσης του κεφαλαίου. Το διακύβευμα είναι μεγάλο. Οι μέχρι τώρα ήττες του κόσμου της εργασίας θα φαίνονται πταίσματα σε σχέση με αυτό που έρχεται, αν η επίλυση της κρίσης συντελεστεί σύμφωνα με τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία προς όφελος των αφεντικών, θα σημαίνει κινεζοποίηση του επιπέδου ζωής των εργαζομένων, και όχι μόνο της Ελλάδας βέβαια.

Ας παλέψουμε λοιπόν για την επίλυση της κρίσης προς όφελος της εργασίας. Όλοι στους δρόμους από τις 19 Οκτωβρίου και όσο χρειαστεί για να πετύχουμε:
• Στάση πληρωμής του χρέους
• Κρατικοποίηση και ενοποίηση όλων των τραπεζών
• Άρση των μέτρων του μεσοπρόθεσμου
• Δραστική αύξηση της φορολόγησης στο κεφάλαιο και στην εκκλησιαστική περιουσία.
Όλοι στους δρόμους για να οργανώσουμε και να εντείνουμε την οικονομική ανυπακοή, να οργανώσουμε μηχανισμούς αλληλοϋποστήριξης για τα ήδη πάμπολλα θύματα της κρίσης.



Πρωτοβουλία για την Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση
στο Δήμο Καντάνου-Σελίνου

Ανοιχτή Συνέλευση από Χωριά Βορειοδυτικής Κρήτης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου