Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Σάββατο, 5 Μαρτίου 2011

Τραγελαφικά έξυπνο ή απλά φούσκα…

Αφορμή για αυτό το άρθρο είναι η θέση Συμπαραστάτη του Δημότη και της Επιχείρησης που δημιουργήθηκε πρόσφατα, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 77 και 14 του Ν. 3852/2010 (ΦΕΚ 87/7.6.2010 τ.Α) και αφορούν τη «Νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης – Πρόγραμμα Καλλικράτης». Η κριτική μου στο θεσμό θα κινηθεί σε δύο επίπεδα. Πάνω στα κριτήρια της θέσης (τα δικά μου σχόλια σε παρενθέσεις) και ως φιλοσοφία για την αυτοδιοίκηση.
Όπως αναφέρεται οι αρμοδιότητες του Συμπαραστάτη είναι:
- Δέχεται καταγγελίες άμεσα θιγόμενων πολιτών και επιχειρήσεων για κακοδιοίκηση των υπηρεσιών του δήμου, των νομικών του προσώπων και των επιχειρήσεων του και διαμεσολαβεί προκειμένου να επιλυθούν τα σχετικά προβλήματα (αρχειοθετεί και παραπέμπει στο δημοτικό συμβούλιο και τις υπηρεσίες καταγγελίες, που δεν μπορεί να κρίνει ο ίδιος ότι είναι αληθινές), ενώ είναι υποχρεωμένος να απαντά εγγράφως ή ηλεκτρονικά εντός τριάντα ημερών στους ενδιαφερόμενους (έχοντας πάρει τις απαντήσεις από τις υπηρεσίες, τα νομικά πρόσωπα και το δημοτικό συμβούλιο της πόλης, αφού στα νομικά πρόσωπα ηγούνται αιρετά πρόσωπα από το δημοτικό συμβούλιο και από τις προτάσεις των δημοτικών παρατάξεων, άρα έχουν άμεση ευθύνη στη λειτουργία τους - ιδίως η εκάστοτε δημοτική αρχή. Δεν μιλάμε για δημοτικές υπηρεσίες ανεξάρτητες από τη δημοτική διοίκηση του δήμου που είναι αιρετή και παράλληλα ως υπάλληλοι υπάγονται στο δίκαιο που αφορά το δημόσιο και τους ΟΤΑ, με συγκεκριμένες διαδικασίες και ποινές που αυτές καθορίζονται επακριβώς.).
- Ο συμπαραστάτης του δημότη και της επιχείρησης συντάσσει ετήσια έκθεση. Η ετήσια έκθεση παρουσιάζεται από τον ίδιο και συζητείται στην ειδική δημόσια συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου για τον απολογισμό της δημοτικής αρχής κατά τις διατάξεις του άρθρου 217 του ΚΔΚ, εντός τριάντα ημερών από την υποβολή της (ένας υπάλληλος ή αξιωματούχος αν θέλετε, που ψηφίζεται από αυτούς που ελέγχει και όχι άμεσα από το εκλογικό σώμα- που υποτίθεται ότι θα υποστηρίζει- δεν μπορεί εύκολα να είναι ουδέτερος, αξιοκρατικός, απόλυτα ή ικανοποιητικά κριτικός ή αν θέλετε κακός σε αυτούς που βλάπτουν την πόλη γιατί τον ψήφισαν, ήταν η δική τους επιλογή. Άρα βλέπει ή θα πρέπει να βλέπει τη μισή αλήθεια – για να είναι «σωστός» ή αρεστός – και μια καλύτερη ή διορθώσιμη κατάσταση εκεί που πραγματικά δεν υπάρχει. Έτσι θα έχουμε φιλολογικές εκθέσεις του Συμπαραστάτη, με ευχολόγια για αλλαγές και βελτιώσεις και όχι το μαχαίρι στο κόκκαλο, όπως θα έπρεπε να είναι οι εκθέσεις αυτές). Ο συμπαραστάτης μπορεί επίσης να προβαίνει στη διατύπωση προτάσεων βελτίωσης της δημοτικής διοίκησης και των σχέσεων της με το κοινό, τόσο στο πλαίσιο της ετήσιας έκθεσής του, όσο και επ’ ευκαιρία σημαντικών προβλημάτων κακοδιοίκησης που ο ίδιος εντοπίζει (το πλαίσιο για ΟΤΑ καθορίζεται, στη βάση του, σε κεντρικό επίπεδο και προγραμματισμό. Μικρές αλλαγές μπορούν να γίνουν σε ασήμαντα θέματα και περισσότερο μέσω συστάσεων σε υπαλλήλους). Στην τελευταία αυτή περίπτωση, οι ειδικές προτάσεις του συμπαραστάτη υποβάλλονται στον δήμαρχο και κοινοποιούνται στο δημοτικό συμβούλιο και στον γενικό γραμματέα του δήμου. Τόσο η ετήσια έκθεση όσο και οι ειδικές προτάσεις του συμπαραστάτη αναρτώνται υποχρεωτικά στην ιστοσελίδα του δήμου με φροντίδα των δημοτικών υπηρεσιών (η ανάρτηση είναι σημαντική, στα πλαίσια των κανόνων δημοσιότητας που εφαρμόζει και η Ε.Ε., αλλά στην Ελλάδα τέτοιες ενέργειες δεν πτοούν κανένα. Περισσότερο τους δημόσιους υπάλληλους, που θα καταγγέλλουν τον Συμπαραστάτη για ρουφιανιά, για επιλεκτική επίθεση σε υπάλληλους λόγω διαφορετικού κόμματος, κ.λπ.).
Τι πρέπει να είναι όποιος δηλώσει υποψήφιος για τη θέση Συμπαραστάτη:
- Θα είναι πρόσωπο εγνωσμένου κύρους και εμπειρίας (η καυτή πατάτα ή το απόλυτο αόριστο και μη ελέγξιμο με μετρήσιμα κριτήρια), δεν μπορεί να είναι αιρετός του Δήμου, Περιφέρειας ή βουλευτής (αλλά πριν την αίτηση υποψηφιότητας θα μπορούσε να είναι, ώστε να επηρεάζει άμεσα τις αποφάσεις μιας δημοτικής παράταξης) και ως προς το αξίωμα του Συμπαραστάτη (η θέση εργασίας με ειδικά χαρακτηριστικά γίνεται αξίωμα, τίτλος τιμής) ισχύουν τα κωλύματα και τα ασυμβίβαστα που προβλέπονται στο άρθρο 14 του Ν. 3852/2010.
- Θα λαμβάνει αντιμισθία ισόποση με την αντιμισθία του Προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου (αφήνεται να αιωρείται ότι θα έχουμε ένα εξωδημοτικό Πρόεδρο Δημοτικού Συμβουλίου με την αναφορά στον τρόπο πληρωμής του Συμπαραστάτη). Ως προς την καταστατική θέση και τις ευθύνες του Συμπαραστάτη ισχύουν οι σχετικές διατάξεις για τους δημοτικούς συμβούλους (επίσης αφήνεται να αιωρείται ότι οι δημοτικές παρατάξεις θα μπορούν να έχουν συν ένα ακόμα δημοτικό σύμβουλο αν καταφέρουν να τον εκλέξουν μέσα από την αυξημένη πλειοψηφία που απαιτείται στη διαδικασία).
Όπως δείχνει η όλη κατάσταση με τις ψηφοφορίες χωρίς αποτέλεσμα και την αδιαφορία των δήμων για το θεσμό αυτό, που προσπάθησε να εντάξει ο Καλλικράτης, η κυβέρνηση δημιούργησε κάτι που μόνο ένταση φέρνει στην τοπική αυτοδιοίκηση και δεν μπορεί ουσιαστικά να προσφέρει τίποτα, ούτε καν το ελάχιστο στη βελτίωση των ΟΤΑ. Ο πολίτης δεν βρήκε τον «Συμπαραστάτη» του, όπως δεν εξασφάλισε και τα καλύτερα σε ποιότητα Δημοτικά συμβούλια -με τη λογική των Δημοτικών παρατάξεων που εφαρμόζεται μέχρι σήμερα, όπου περιορίζεσαι σε άτομα μέσα σε αυτήν αντί να επιλέγεις συνολικά μεταξύ των υποψηφίων- που επίσης έχουν ως σκοπό πρώτα την εξασφάλιση των συμφερόντων των δημοτών και μετά όλα τα άλλα σε σχέση με το κράτος. Κανείς δεν πίστεψε ότι χρειάζονταν πραγματικά ο ρόλος του Συμπαραστάτη, ούτε φυσικά όσοι συμμετείχαν στη διαδικασία επιλογής, πέρα από μιας καλής αποζημίωσης που προσφέρει και ένα ενδιαφέρον αντικείμενο, όσο μπορεί φυσικά να ασκηθεί.
Έστω και τώρα, μετά την παρωδία διαδικασιών και την συνολική αποτυχία του η πολιτεία, η σημερινή κυβέρνηση, θα μπορούσε να σταματήσει και να ανακαλέσει με νέα νομοθετική ρύθμιση αυτή την αστοχία του Καλλικράτη. Αλλά το θέλει πραγματικά;…
Θα πρότεινα αντί αυτής της θέσης, μέσω ΑΣΕΠ, να προστεθούν τρία άτομα με βασικό μισθό και σύμβαση ορισμένου χρόνου (1 μηχανικός, 1 δικηγόρος, 1 οικονομολόγος) που θα έχουν μοναδική αρμοδιότητα την παραλαβή προβλημάτων κάθε μορφής του δημότη, την βοήθεια των δημοτών στη συμπλήρωση των φακέλων κάθε μορφής και την κατάθεση στην αρμόδια δημοτική υπηρεσία και το δημοτικό συμβούλιο δύο ίδιων φακέλων. Ώστε η υπηρεσία να εξετάσει τα προβλήματα που την φέρνουν σε όποια διαμάχη με το δημότη και το δημοτικό συμβούλιο που ελέγχει μέχρι σήμερα θεσμικά και τις δημοτικές υπηρεσίες και τα νομικά πρόσωπα να αποφασίζει για το τι πρέπει να γίνει, ενημερώνοντας το γραφείο δημότη στα ΚΕΠ σε συγκεκριμένο διάστημα μέχρι τριών μηνών για την όποια απάντηση. Σε κάθε άλλη περίπτωση μιλάμε για φρου φρου και αρώματα, με δημοκρατικό ένδυμα και ανύπαρκτες υπηρεσίες… Μας φτάνει η κρίση που ζούμε, δεν θέλουμε και επιπλέον κρίσεις με ανούσιες κεντρικές δράσεις που βλάπτουν την ενότητα και χρησιμότητα των ΟΤΑ.
Γιάννης Βέλλης
Υ.Γ. Οι ανεξάρτητες αρχές πρέπει να λειτουργούν πραγματικά ανεξάρτητα, για να έχουν αξία εκεί που χρειάζονται.
http://thesprotiapress.wordpress.com/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου