Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2011

Φόβος για επερχόμενη ενεργειακή κρίση

Στη προηγούμενη ανάρτηση αναλύσαμε πως λειτούργησε και λειτουργείη κρίση των τιμών των τροφίμων στο ντόμινο των εξεγέρσεων στη Β. Αφρική και Μ. Ανατολή. Τώρα αυτές οι εξεγέρσεις με τη σειρά τους οδηγούν σε άνοδο τις τιμές των πετροχημικών καυσίμων, και το γεγονός αυτό με τη σειρά του μπορεί να οδηγήσει σε ενεργειακή κρίση και άρα και σε γενικότερη ύφεση την παγκόσμια οικονομία. Πραγματικά:
Ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας ηχεί συναγερμό: αν οι ταραχές στη Λιβύη εξαπλωθούν και σε άλλα κράτη του αραβικού κόσμου, απειλείται ο εφοδιασμός της Ευρώπης σε πετρέλαιο.
Η εξέγερση στη Λιβύη ανέβασε τις τιμές του «μαύρου χρυσού» σε νέο υψηλό(κατά διαστήματα αυξήθηκαν οι τιμές κατά 20 δολ το βαρέλι). Το πετρέλαιο της Λιβύης θεωρείται πολύ υψηλής ποιότητας, ενώ η χώρα είναι ταυτόχρονα ένας σημαντικός προμηθευτής φυσικού αερίου για την Ευρώπη. Οι αγορές ενέργειας φοβούνται ότι μια επέκταση των εξεγέρσεων από τη Β. Αφρική στη Μ. Ανατολή-ιδίως αν η εξέγερση περάσει και στη Σαουδική Αραβία και τα Αραβικά Εμιράτα καθώς ήδη περνά στο Μπαχρέιν και το Ομάν- θα είχε σαν αποτέλεσμα τον περιορισμό και τη στενότητα στον εφοδιασμό με ενέργεια όλης της παγκόσμιας οικονομίας και όχι μόνο της Ευρώπης. Αυτό με τη σειρά του θα είχε δραματικά αποτελέσματα για το σύνολό της, αφού η παγκοσμιοποιημένη οικονομία μόλις βγαίνει από τη προηγηθείσα χρηματοπιστωτική και οικονομική κρίση της.
Πολλοί ειδικοί συμφωνούν: εάν η τιμή του πιο σημαντικού για την Ευρώπη πετρελαίου Brent σταθεροποιηθεί στα 120 $, τότε μπαίνει φρένο στην ανάπτυξη της οικονομίας για το σύνολο του πλανήτη. Η αμερικανική τράπεζα Morgan Stanley προβλέπει ότι σε αυτή την περίπτωση η παγκόσμια οικονομία- βλέπε η οικονομία της ανάπτυξης- θα πέσει πάλι σε ύφεση. Το πρόβλημα δεν θα είναι μόνο οι τιμές, αλλά και οι ποσότητες που θα εξασφαλίζονται από την αγορά, αφού μια άλλη «αχίλλειος πτέρνα» για τον διεθνή εφοδιασμό σε πετρέλαιο είναι ένα πυκνό δίκτυο αγωγών πετρελαίου στη Μέση Ανατολή και της διώρυγας του Σουέζ, μέσω των οποίων σημαντικές ποσότητες πετρελαίου μεταφέρεται κυρίως στην Ευρώπη.
Στη Σαουδική Αραβία με τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο, είναι ακόμα ήσυχα, όμως, στις αγορές υπάρχει ο φόβος ότι το φαινόμενο του ντόμινο- από την Τυνησία, την Αίγυπτο, το Μπαχρέιν και τη Λιβύη- μπορεί να καλύψει ολόκληρη την περιοχή με ταραχές και εμφυλίους πολέμους.
Τα ποσοστά και τα αποθέματα πετρελαίου του αραβικού κόσμου:(πηγή: Süddeutsche Zeitung)


Οι δώδεκα χώρες μέλη του ΟΠΕΚ ελέγχουν σχεδόν το 45% της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου και έχουν περίπου 80% των αποθεμάτων πετρελαίου. Οι σκληροπυρηνικοί στην οργάνωση, όπως το Ιράν και η Βενεζουέλα, επιμένουν σε πολύ υψηλότερη τιμή του πετρελαίου. Οι χώρες αυτές θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τώρα την κρίση της Λιβύης και να επιβάλουν την υψηλότερη τιμή, πράγμα που θα ήταν και δίκαιο, αφού όλα αυτά τα χρόνια στην ουσία γινόταν ληστεία των πόρων αυτών των χωρών. Οι αναλυτές προβλέπουν- σε αυτήν την περίπτωση-ότι η τιμή του πετρελαίου μπορεί να φθάσει μέχρι και 150 $. Οπότε θα έχουμε περάσει στην έτσι και αλλιώς επερχόμενη ενεργειακή κρίση του μοντέλου της οικονομίας του τουρμποκαπιταλισμού.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου