Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Σάββατο, 5 Μαρτίου 2011

Η ΚΑΥΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΥΣΗ

Από του τοπικούς Οικολόγους Πράσινους του Βόλου έλαβα τις θέσεις τους για τη καύση και τη προοπτική να γίνει εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας από εισαγόμενα σκουπίδια στη περιοχή:

Ολοένα και περισσότερο τους τελευταίους μήνες γίνεται αναφορά και αναπτύσσονται σχέδια που αφορούν την ενεργειακή αξιοποίηση των απορριμμάτων είτε μέσω της καύσης τους είτε με άλλο τρόπο (π.χ. οξείδωση). Ήδη στην Κερατέα οι κάτοικοι έχουν ξεσηκωθεί και το ίδιο αναμένεται να γίνει και στον Βόλο. Από την άλλη πλαυρά αρχίζει να διαμορφώνεται και το απαραίτητο λόμπυ υποστήριξης αυτής της πρακτικής, που την προβάλει ως μια μέθοδο που λύνει ταυτόχρονα δύο προβλήματα. Καλούμαστε λοιπόν να ξεκαθαρίσουμε τις ασάφειες που ακούγονται και να πάρουμε ξεκάθαρη θέση, με μόνο γνώμονα την εξασφάλιση της ασφάλειας και της υγείας των πολιτών, κάτι που είναι το κύριο μέλημα των Πράσινων. Δηλώνουμε λοιπόν ότι η καύση ΔΕΝ αποτελεί λύση ούτε με περιβαλλοντικά, ούτε με οικονομικά αλλά ούτε με τεχνοκρατικά κριτήρια. Συγκεκριμένα:
1. Για το θέμα των απορριμμάτων: Είναι ξεκάθαρο ότι η όποια ενεργειακή αξιοποίηση των απορριμμάτων αναφέρεται σε κλάσμα που θα περιέχει βιοαποικοδομήσιμα υλικά σε μικρότερο ή μεγαλύτερο ποσοστό. Μάλιστα το κλάσμα αυτό θα προκύπτει μετά από τη διαλογή των απορριμμάτων και απομόνωση όσων καίγονται (χαρτί, χαρτόνι, υφάσματα κ.λπ.). Εδώ λοιπόν αποκλίνει τελείως με την λογική, καθώς αν φτάσει κάποιος σε σημείο να διαχωρίζει τα απορρίμματα για ποιο λόγο δεν τα προωθεί σε επαναχρησιμοποίηση ή ανακύκλωσή τους και τα οδηγεί στην πυρά (κυριολεκτικά); Είναι σαν να καλλιεργούμε σιτάρι και να το χρησιμοποιούμε για προσάναμμα και όχι για αλεύρι. Η λογική αυτή είναι η λογική της υπερκατανάλωσης που μας οδήγησε στην κρίση. Αντίθετα, οι Οικολόγοι Πράσινοι πιστεύουν ότι πρώτο μέλημα κάθε κοινωνίας είναι η μείωση των απορριμμάτων που παράγονται, ιδιαίτερα για την Ελλάδα που καταναλώνει τρεις φορές περισσότερα από όσα δικαιούται. Στη συνέχεια τα υλικά πρέπει να επαναχρησιμοποιούνται, να ανακυκλώνονται και μόνο ότι δεν μπορεί να αξιοποιηθεί αλλιώς να οδηγείται σε κομποστοποίηση αν είναι οργανικό και οριστική απόθεση με συγκεκριμένους όρους αν είναι ανόργανο. Μόνο με αυτή την ιεράρχηση μπορεί να σταθεί η όποια λύση για τα απορρίμματα.
2. Για το θέμα της ενέργειας: Η παραγωγή ενέργειας από απορρίμματα φαίνεται να είναι προσοδοφόρα μόνο για τους ιδιοκτήτες τω ν μονάδων καύσης. Ο ορισμός μάλιστα της ενέργειας αυτής ως ΑΠΕ είναι προβληματικός γιατί δεν είναι δυνατόν να προκύψει από τη διαλογή οργανικό κλάσμα μεγαλύτερο από 70%. Ακόμα και στην καλύτερη των περιπτώσεων δηλαδή έχουμε 70% ΑΠΕ. Επιπλέον το κόστος (και περιβαλλοντικό και οικονομικό) της κιλοβατώρας αυξάνεται δραματικά, καθώς κάθε κιλό «καύσιμης» ύλης θα πρέπει να προέρχεται μετά από ενεργειακά και οικονομικά πολυέξοδες διαδικασίες. Το κόστος της μονάδας ενέργειας που θα φτάνει στον καταναλωτή θα είναι λοιπόν μεγάλο (υπολογίζεται για τη μονάδα του Βόλου 1,5 φορά μεγαλύτερο από αυτό που προσφέρεται η μονάδα από φωτοβολταϊκά που είναι ήδη ακριβή). Ως προς την πολιτική λογική ξανά η υπερκατανάλωση: «συνεχίστε να καταναλώνετε ρεύμα και εμείς σας πουλάμε». Αντίθετα με πολύ μικρότερη κρατική επένδυση είναι δυνατόν και πολιτικές μείωσης της καταναλισκόμενης ενέργειας να εφαρμοστούν και να επιδοτηθούν πραγματικά ΑΠΕ ώστε το αποτύπωμα τους να είναι πραγματικά μηδενικό. Αλλά και ταυτόχρονα οι πολίτες να αναπτύξουν τη λογική της εξοικονόμησης και ιδιοπαραγωγής της ενέργειας που χρειάζονται.
3. Από σκοπιά οικονομική: Για την εγκατάσταση όλων αυτών των μονάδων βιολογικής ξήρανσης και ενεργειακής αξιοποίησης των απορριμμάτων, το κράτος καλείται να δαπανήσει αρκετά εκατομμύρια ευρώ. Αν μάλιστα προσθέσουμε την επιδότηση της μονάδας ενέργειας ως ΑΠΕ και το κόστος των ελεγκτικών μηχανισμών και αναλύσεων για να πιστοποιείται συνεχώς ότι το σύστημα λειτουργεί όπως πρέπει και δεν γίνεται επικίνδυνο για την υγεία των πολιτών, φτάνουμε σε δυσθεώρητα ύψη. Είναι δεδομένο ότι η τοπική αυτοδιοίκηση δεν μπορεί να αντέξει το κόστος των ελέγχων, ούτε όμως και η κεντρική κυβέρνηση έχει τα μέσα ή αν θέλει να τα αποκτήσει το κόστος εκτοξεύεται. Η δαπάνη με άλλα λόγια είναι πολύ μεγαλύτερη από το προσδοκώμενο όφελος καθώς με πολύ λιγότερα χρήματα (κρατικά) μπορεί να παραχθεί το ίδιο ποσό ενέργειας, με πιο καθαρό τρόπο και μάλιστα με λιγότερο ρίσκο για την ασφάλεια μιας περιοχής. Μάλιστα, αν γίνουν οι κατάλληλες επενδύσεις μπορεί το όφελος να αφορά άμεσα πολύ περισσότερους πολίτες και σίγουρα το σύνολο της κοινωνίας. Στο ενδεχόμενο, τέλος, ενός ατυχήματος κάθε πλεονέκτημα εξανεμίζεται, καθώς το κόστος (τόσο το οικονομικό όσο και το κοινωνικό) της αποκατάστασης των ζημιών είναι ανυπολόγιστο.
Από όλα αυτά προκύπτει, ότι η λύση της καύσης δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή από ένα πολιτικό φορέα που σέβεται την υγεία και την ασφάλεια των πολιτών και μάχεται να διαμορφώσει μια διαφορετική πολιτική και κοινωνική αντίληψη. Υπάρχουν πολιτικές λύσεις πιο ασφαλείς, πιο αποδοτικές στην κοινωνία και κυρίως πιο μακροχρόνιες, συμβατές με ανθρώπινες δραστηριότητες και που αναβαθμίζουν εν τέλη τη ζωή τους και οι Οικολόγοι Πράσινοι τις έχουν από καιρό αναδείξει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου