Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τρίτη, 1 Μαρτίου 2011

Ποιά είναι η βασική αιτία των εξεγέρσεων στην Αφρική;

Κανείς δεν τις προέβλεψε τις εξεγέρσεις, αλλά τη βαθύτερη αιτία τους εύκολα μπορεί να την αντιληφθεί κανείς.
Δεν αφορούν μόνο στη Μέση Ανατολή, αλλά πρόκειται για μια αφρικανική κρίση: ότι έγινε στην Τυνησία, όπου η αυτοθυσία του μικροπωλητή λαϊκών αγορών πυροδότησε την επανάσταση,έγινε και στη Σενεγάλη, όπου ένας απελπισμένος βετεράνος του στρατού αυτοπυρπολύθηκε μπροστά από το προεδρικό μέγαρο, μιμούμενος τον Mohamed Bouazizi. Το πνεύμα της εξέγερσης έχει ήδη μεταπηδήσει σαν πυρκαγιά και σε άλλες αφρικανικές χώρες. Σοβαρές αναταραχές, που δεν έχουν πολυαναφερθεί, έχουμε και στη Μαυριτανία, στη Γκαμπόν, στο Καμερούν και στη Ζιμπάμπουε.
Γιατί όλες αυτές οι εξεγέρσεις συμβαίνουν τώρα; Έχουν αναφερθεί πολλές απαντήσεις: η αυξανόμενη ανεργία μορφωμένων νέων, η συσσώρευση των δεκαετιών της δυσαρέσκειας σε αυταρχικά καθεστώτα οικογενειακής κλεπτοκρατίας, ο ανατρεπτικός ρόλος του Facebook και Twitter- που μοιραία υπονόμευε τα συστήματα του ελέγχου σκέψης του κράτους-
ο ισλαμικός φονταμενταλισμός σε συνδυασμό με τον αντι-σιωνισμό και τον αντιαμερικανισμό.
Όμως η βαθύτερη αιτία, για την οποία πουθενά δεν υπάρχει ανοσία σε αυτό το κύμα της εξέγερσης, είναι η παγκοσμιοποίηση σε όλα τα επίπεδα. Οι αγορές είναι άρρηκτα συνδεδεμένες, και η δυστυχία σε ένα μέρος γρήγορα μεταφράζεται σε μανία σε ένα άλλο. Σήμερα δεν υπάρχουν "αντιπυρικές" ζώνες, και χάρη στις ψηφιακές επικοινωνίες, τα γεγονότα εξελίσσονται πολύ γρήγορα.
Οι πρώτες προειδοποιήσεις από τον ΟΗΕ το Δεκέμβριο: "Οι πρόσφατες περίοδοι αυξημένης μεταβλητότητας των τιμών στις παγκόσμιες αγορές γεωργικών προϊόντων προμηνύουν άνοδο και αυξανόμενη απειλή για την παγκόσμια επισιτιστική ασφάλεια. Υπάρχει συναίνεση στο ότι το παγκόσμιο σύστημα παραγωγής τροφίμων γίνεται όλο και πιο ευάλωτο και ευπαθές σε περιόδους αυξημένης μεταβλητότητας των τιμών. Καθώς οι αγορές είναι όλο και πιο ολοκληρωμένες στην παγκόσμια οικονομία, το σοκ στη διεθνή σκηνή μπορεί τώρα να μεταδοθεί στις εγχώριες αγορές πολύ πιο γρήγορα από πριν. "
Το "σοκ" συνέβη πολύ μακριά από το Κάιρο και την Τύνιδα. Είναι οι πυρκαγιές στη Ρωσία το περασμένο φθινόπωρο που αφανίστηκαν εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα σιτηρών! Η καταστροφή των καλλιεργειών σιταριού στον Καναδά, από τις ισχυρές βροχοπτώσεις. Η ζέστη και ξηρασία στην Αργεντινή η οποία κατάστρεψε την καλλιέργεια σόγιας! Οι πλημμύρες της Αυστραλίας που κατέστρεψαν τη συγκομιδή του σιταριού. Η Μέση Ανατολή αντιπροσωπεύει το ένα τρίτο των παγκόσμιων εισαγωγών σίτου. Ο συνδυασμός όλων αυτών των μακρινών γεωργικών προβλημάτων εκτίναξε το δείκτη των τιμών των τροφίμων κατά 32% κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2010 και"φέρνει μαζί του εξαιρετικά υψηλούς κινδύνους και πιθανό κοινωνικό κόστος."
Μια παρόμοια αλυσίδα γεωργικών καταστροφών στις αρχές του 2008, οδήγησε σε μια παρόμοια εκδήλωση της «ακραίας αστάθειας των τιμών» σε όλο τον κόσμο και προκάλεσε εξεγέρσεις για τα τρόφιμα σε περισσότερες από 40 χώρες, από την Αϊτή στο Μπαγκλαντές, συμπεριλαμβανομένου του Μεξικού, του Ουζμπεκιστάν και της Ερυθραίας, αλλά και με τη συμμετοχή πολλών χωρών που εμπλέκονται στον παρόντα γύρο των εξεγέρσεων, όπως η Αίγυπτος, η Υεμένη, το Μαρόκο, τη Μαυριτανία, τη Σενεγάλη και τη Ζιμπάμπουε. Όλες ήταν μεταξύ των 80 χωρών σε όλο τον κόσμο που συνδυάζουν χαμηλό εισόδημα με ελλείμματα τροφίμων, άρα και την ανάγκη εισαγωγής τροφίμων. Το αποτέλεσμα είναι ότι όλες αυτές οι χώρες εκτίθενται στις άγρια κυμαινόμενες τιμές στην παγκόσμια αγορά. Σε αυτές τις φτωχές χώρες, οι αγορές των τροφίμων μπορεί να καταναλώσουν το 70% του εισοδήματος. Όταν οι τιμές των αλεύρων και των σπόρων εκτιναχθεί κατά 30%, μεγαλώνει η απελπισία - το είδος του κινδύνου που στέλνει τους ανθρώπους στους δρόμους με μανία.
Για τους φτωχούς της Μέσης Ανατολής, το σοκ των τιμών στις αρχές του τρέχοντος έτους ήταν σαν να βίωναν έναν δεύτερο φονικό σεισμό μέσα σε τρία χρόνια. Αλλά σε αντίθεση με ένα σεισμό, εδώ υπάρχουν κάποιοι που θα μπορούσαν να κατηγορήσουν. Ήταν τα αυταρχικά "οικογενειακά" καθεστώτα, που επικρατούν εδώ και πολλά χρόνια στην περιοχή. Ήταν λοιπόν από πριν θυμωμένοι οι διαδηλωτές των τιμών των τροφίμων στην Τυνησία όταν, μετά τον αυτοπυρπολισμό του Μοχάμεντ Bouazizi, ο Πρόεδρος Zine el-Abidine Ben Ali κήρυξε την χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και υποσχέθηκε να μειώσει την τιμή των τροφίμων. Αλλά ήταν πολύ αργά: μέχρι τα μέσα Ιανουαρίου είχε φύγει.
Τώρα ο βασιλιάς της Σαουδικής Αραβίας Αμπντάλα προσπαθεί να εξαγοράσει την υπακοή με την εκτίναξη προς τα πάνω των δημόσιων δαπανών για τη στέγαση, τις κοινωνικές υπηρεσίες και την εκπαίδευση. Στο Μπαχρέιν η απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων απέτυχε να σταματήσει την εξέγερση.
Στη Λιβύη τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά:μπορεί το καθεστώς του Καντάφι-στηριζόμενο οικονομικά στις εξαγωγές των ορυκτών καυσίμων που διαθέτει η χώρα-να εξασφάλισε για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού μια σχετική οικονομική ευμάρεια, αλλά τη νεολαία δεν την ενδιαφέρει μόνο το "ψωμί". "'Εχουμε να φάμε! Θέλουμε να πιούμε ελευθερία!" φώναζε στην αρχή στις διαδηλώσεις της. Τώρα στη χώρα έχουμε μάλλον εμφύλιο πόλεμο και σε αυτό έπαιξε ρόλο ότι το καθεστώς αναδείχθηκε και επικράτησε όλα αυτά τα χρόνια χάριν της αντίστασης στις παγκοσμιοποιημένες αγορές και στη διεθνή ελίτ. Για αυτό η παγκόσμια ελίτ δεν θα το συγχωρήσει-παρά τις προσπάθειες του Καντάφι τελευταία για να γίνει αποδεκτός- και θα προσπαθήσει να το απεμπολήσει, αρκεί να βρει τη διάδοχη -ευνοϊκή για αυτήν-κατάσταση.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου