Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τρίτη, 29 Μαρτίου 2011

Το μέλλον της πυρηνικής βιομηχανίας θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από τις εξελίξεις στη Γερμανία


Σε προηγούμενη ανάρτηση έχω αναφερθεί στην αναγκαιότητα για ένα παγκόσμιο "τσουνάμι" αντιπυρηνικού κινήματος. Αυτό φαίνεται να ξεκινά από τη Γερμανία.
Το Σαββατοκύριακο που πέρασε, πάνω από 250.000 γερμανοί πολίτες-από όλα τα κοινωνικά στρώματα-διαδήλωσαν στο Βερολίνο, Αμβούργο, Μόναχο και Κολωνία με κύριο αίτημα την "αμεση έξοδο" από την πυρηνική ενέργεια(Alle AKW abschalten). Μετά την Ιαπωνία έγινε σε όλους τους πολίτες του κόσμου καθαρό ότι το μόνο σίγουρο με αυτή τη τεχνολογία είναι "το μεγάλο ρίσκο" του πυρηνικού ολέθρου. Στη γερμανική κοινωνία αυτό έγινε καθαρότερο και με τς αποφάσεις της γερμανικής κυβέρνησης που-ενώ 6 μήνες πριν αποφάσισε τη συνέχιση της λειτουργίας και των παλαιότερων αντιδραστήρων για τη συνέχιση της κερδοφορίας των εταιρειών-τώρα αναγκάσθηκε να τα κλείσει προσωρινά.
Η μεγάλη πλειοψηφία λοιπόν στη γερμανική κοινωνία τάσσεται υπέρ της άμεσης εξόδου. Και αυτό εκφράσθηκε και εκλογικά την περασμένη Κυριακή, όπου υπήρχαν βουλευτικές εκλογές σε δύο ομόσπονδα κρατίδια(Βάδη Βυτεμβέργη και Ρηνανία Παλατινάτο)καθώς και δημοτικές εκλογές στην Έσση.
Στη Βάδη Βυτεμβέργη έσπασε για πρώτη φορά η επί 58 χρόνια κυριαρχία των χριστιανοδημοκρατών της κ. Μέρκελ και οι Πράσινοι-που γεννήθηκαν από το αντιπυρηνικό κίνημα στις αρχές της δεκαετίας του `80- ξεπέρασαν για πρώτη φορά σε γερμανικές εκλογές τους σοσιαλδημοκράτες και αναδείχθηκαν δεύτερο κόμμα υπερδιπλασιάζοντας τα ποσοστά τους (24,2% από 11,1%), πράγμα που ανοίγει για πρώτη φορά το δρόμο για πράσινο πολιτειακό πρωθυπουργό.
Στη Ρηνανία-Παλατινάτο, παραδοσιακό προπύργιο των σοσιαλδημοκρατών, οι Πράσινοι είχαν ακόμη μεγαλύτερη άνοδο, υπερτριπλασιάζοντας τα ποσοστά τους (15,4% από 4,98%), και αποκτώντας έτσι ρυθμιστικό ρόλο στο τοπικό κοινοβούλιο.
Στις πόλεις της Έσσης οι πολίτες ψήφισαν μαζικά τους Πράσινους-με βασικό κριτήριο την αντιπυρηνική τους στάση- με μεγαλύτερα ποσοστά. Στο Ντάρμστατ π.χ., όπου βρίσκομαι συχνά λόγω του ότι μένει η οικογένειά μου τον τελευταίο καιρό, πηραν το 37% των ψήφων(πρώτο κόμμα),ενώ στη μητρόπολη της Φρανκφούρτης το 27,8%(δεύτερο κόμμα μετά τους Χριστιανοδημοκράτες με 31,3%).
Τη Δευτέρα του Πάσχα (25/4 και 25 χρόνια μετά το Τσερνομπίλ: http://www.tschernobyl25.de/), οι ανεξάρτητες οργανώσεις έχουν καλέσει για μαζικές διαδηλώσεις στα πυρηνικά εργοστάσια παντού στη Γερμανία και αναμένονται μεγάλες κινητοποιήσεις που θα σημάνουν μάλλον το τέλος του γερμανικού πυρηνικού λόμπυ, αφού τα κόμματα που είναι στη κυβέρνηση αναγκάζονται να αλλάξουν θέση απέναντί του.
Όμως το ζήτημα είναι πανευρωπαϊκό και συνακόλουθα παγκόσμιο. Θα πρέπει όλοι οι Ευρωπαίοι να ξεσηκωθούν και να ζητήσουν το κλείσιμο των πυρηνικών εργοστασίων και να μη δώσουν την ευκαιρία στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και τη Κομισιόν να εστιάσουν στον εφησυχασμό των πολιτών και την παροχή ασπίδας στο πυρηνικού λόμπυ-σε μια τέτοια τραγική συγκυρία- εμπιστευόμενοι την ασφάλεια από τον πυρηνικό κίνδυνο στην… αυτορύθμιση της πυρηνικής βιομηχανίας που θα σχεδιάσει μόνη της τα κριτήρια και θα εκτελέσει η ίδια τα στρες-τεστ στον εαυτό της(αυτό αποφάσισαν στη τελευταία σύνοδο). Δεν είναι εξοργιστικό να βλέπουμε τον ανεκδιήγητο ιάπωνα πρωθυπουργό να ανακοινώνει κάθε φορά αντιφατικά, ότι του λέει η εταιρεία, χωρίς να είναι σε θέσει να ελέγξει η ίδια η κυβέρνηση για το τι πραγματικά συμβαίνει;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου