Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Πέμπτη, 11 Απριλίου 2013

η δικη των 79...



ΑΠΟ ΜΥΡΤΩ ΠΕΡΤΣΙΝΙΔΟΥ:

Δικαζόμαστε εγώ και ο άντρας μου, για την επιλογή να γεννήσουμε το 2ο μας παιδί στο σπίτι μας.
Είμαστε γονείς 2 παιδιών, η κόρη μας είναι 13 και γεννήθηκε σε κλινική με καισαρική τομή, ενώ ο γιος μας είναι 3 χρονών και γεννήθηκε στο σπίτι..
Επιλέξαμε να γεννήσουμε στο σπίτι λόγω της προηγούμενης τραυματικής εμπειρίας, της πρώτης γέννας το 2000 στην κλινική.
Στη συζήτηση με τον γιατρό δύο μέρες πριν την προβλεπόμενη ημερομηνία τοκετού, του είχα αναφέρει ότι δεν επιθυμούσα, σε καμιά περίπτωση την καισαρική, ούτε την επισκληρίδιο.
Τότε ο γιατρός μου είπε : «Αν ως την Κυριακή (συμπλήρωση 40 εβδομάδων), δε σε πιάσουν οι πόνοι, τη Δευτέρα, θα έρθεις για πρόκληση και αν, δεν πετύχει η πρόκληση, για καισαρική».
Τον είχα ρωτήσει τότε, γιατί να μην περιμένουμε. Και μου απάντησε «Οι πιθανότητες θνησιμότητας είναι μεγάλες, το μωρό είναι έτοιμο και δε θα ρισκάρουμε να περιμένουμε».
Με μεγάλη μου ανακούφιση οι συσπάσεις ήρθαν πριν το τελεσίδικο. Πήγα στην κλινική με μεγάλη χαρά. Επιτέλους θα γεννούσα το πρώτο μου μωρουλίνι.
Που να ήξερα τι θα επακολουθούσε.
Οι λίγες ώρες που ακολούθησαν, ως τη γέννηση του μωρού μου, ήταν οι χειρότερες, που έχω ζήσει.
Ενώ όλα πήγαιναν ρολόι, συσπάσεις-διαστολή-αναπνοές κ.ο.κ.
Και όλη η οικογένεια περίμενε απ’ έξω, οι γονείς μου, ο αδερφός μου και η γυναίκα του, όλοι χαρούμενοι περιμέναμε το πρώτο μωρό της οικογένειας.
Μέχρι, που ο γιατρός άρχισε τις επεμβάσεις: «Ώρα να σπάσουμε τα νερά», «Μα γιατί να τα σπάσουμε»; «Έτσι θα επιταχύνουμε». Μετά μου έβαλε ορό με οξυτοκίνη, «Μα γιατί η οξυτοκίνη»; «Έτσι θα επισπεύσουμε».
Άρχισαν πολύ δυνατές συσπάσεις (αφόρητες), Παρόλαυτά ήμουν ψύχραιμη και καρτερική.
Παράλληλα οι μαίες ανέλαβαν δράση : Κλύσμα και ξύρισμα.
Αισθάνθηκα ΑΠΑΙΣΙΑ!!!
Μα ήταν απαραίτητα όλα αυτά;
Κάποια στιγμή ο γιατρός είπε «Πάμε για καισαρική ο καρδιοτοκογράφος δείχνει, να έχουν πέσει οι σφυγμοί του μωρού (έτσι συμβαίνει τις περισσότερες φορές από τη χρήση οξυτοκίνης)
«Βγάλτε την οξυτοκίνη, δώστε οξυγόνο στη μαμά»
Τα έχασα!
Ρώτησα «θα γεννηθεί καλά το μωρό μου»;
Και μου απάντησαν
«Μόνο ο θεός το ξέρει».
Στην τόσο «επείγουσα» κατάσταση, ο αναισθησιολόγος εμφανίστηκε μετά από 40 λεπτά.
Αφού μου έκανε επισκληρίδιο νάρκωση με οδήγησαν στο χειρουργείο.
Εκεί με έβαλαν στο χειρουργικό κρεβάτι και μου έδεσαν το κάθε χέρι και τα πόδια, με δερμάτινα λουριά.
Τι ωραία! Θα γεννούσα το μωρό μου δεμένη. Γιατί η γέννα στις μέρες μας, ανήκει στα μεσαιωνικά βασανιστήρια και όχι στη γεμάτη ηρεμία και αγάπη στιγμή, για να φέρεις στον κόσμο το μωρό σου, να το πάρεις στην αγκαλιά σου, να αρχίσεις να το γνωρίζεις , να το θηλάσεις …
Άρχισα να ουρλιάζω
«Λύστε μου τα χέρια ΤΩΡΑ, ΤΩΡΑ, ΤΩΡΑ.
Τελικά με λύσανε, αλλά ο αναισθησιολόγος έκρινε από την «ανεπίτρεπτη» συμπεριφορά μου, ότι είμαι ταραγμένη και μου έκανε ηρεμιστική ένεση.
Έχασα τον έλεγχο, χάθηκα, δεν κοιμήθηκα, αλλά ήμουν εντελώς αδύναμη να αντιδράσω, να μιλήσω, να ανοίξω τα μάτια μου, να χαρώ το νεογέννητο μωρό μου.
Αφού τελείωσε το χειρουργείο με μετέφεραν στο δωμάτιο, όλη η οικογένεια χαρούμενη, ήταν γύρω μου και ήθελαν να επικοινωνήσουν μαζί μου, μου έδωσαν να κρατήσω και το μωρό.
Στιγμές που δεν μπορώ ακόμα και τώρα 13 χρόνια μετά, να ξεπεράσω, δεν ξεχνιούνται.
Μου έδωσαν το νεογέννητο κοριτσάκι μου, που δεν μπορούσα να το κρατήσω, από τη νάρκωση.
Άνοιξα τα μάτια μου, το κοίταξα, χαμογέλασα, το πήρα στην αγκαλιά μου και μετά ξαναβυθίστηκα, επιστρέφοντας το στον μπαμπά του, ανήμπορη να το κρατήσω.
Τότε η ΓΙΑΤΡΑΡΑ έβγαλε το πόρισμα της, που το ανακοίνωσε στη μαμά μου και τον άντρα μου, κάνοντάς τους να ανησυχήσουν και να απορήσουν .
«Κλασική περίπτωση μάνας που αρνείται το μωρό μετά την γέννα»!!!
Αίσχος !!! Τι τους είπε;
Κανείς δεν τόλμησε να μου το πει εμένα.
Μετά από 6 ώρες μπόρεσα να ανοίξω τα μάτια μου και να κρατήσω στην αγκαλιά μου το κοριτσάκι μου και να το θηλάσω.
Δήλωσα εξ αρχής, ότι ήθελα να θηλάσω, αλλά το μωρό μου το έφερναν ταϊσμένο με γάλα εμπορίου, ρεύτηκε και έβγαλε γάλα.
Το άλλο πρωτοφανές! Το μωρό δεν ήταν μαζί μου, αλλά σε ΘΑΛΑΜΟ ΜΩΡΩΝ. Μόνο του χωρίς τη μαμά του, χωρίς την αγκαλιά μου και περίμενα με αγωνία την ώρα που θα μου το έφερναν. Κι αυτό με τη σειρά του μετά 9 μήνες μέσα στη θαλπωρή και τη ζέστη της μαμάς του, βρέθηκε μόνο του. Κανένα ζώο ποτέ δεν αφήνει το μωρό του, αμέσως μετά τη γέννα, μόνο ο «σοφός» άνθρωπος των ημερών μας, μπορεί και το κάνει.
Όσον αφορά τον θηλασμό, οι μαίες χαριεντίζοντας με αποκάλεσαν αγελάδα, λόγω της αύξησης του στήθους μου. Δεν με συμβούλεψαν καθόλου για τον θηλασμό, το μόνο που έκαναν, ήταν να μου δώσουν δωρεάν συσκευασμένα δείγματα γάλακτος λέγοντάς μου «αν κλαίει το μωρό, θα πει ότι δε χορταίνει με το γάλα σου, τότε δώσε του συμπλήρωμα».
Ο δε παιδίατρος, μας μάζεψε όλες τις νέες μανούλες και μας έδωσε συμβουλές θηλασμού, «Θα θηλάζετε κάθε 3 ώρες, δε θα κάνει το μωρό ότι θέλει, θα του βάλετε πρόγραμμα από την αρχή, αν κλαίει αφήστε το να κλαίει».
Φεύγοντας από την κλινική ο γυναικολόγος μου έδωσε τις τελευταίες συμβουλές : «Τώρα με την τομή πρέπει να είσαι πολύ προσεκτική. Απαγορεύεται για 6 μήνες να σηκώνεις βάρος και ειδικά το μωρό. Θα σου το δίνουν μόνο καθισμένη, αλλιώς θα πάθεις κήλη».
Ωραία τα κατάφερανε…
Οι επόμενοι μήνες ήταν πολύ δύσκολοι. Πονούσα, φοβόμουν να μην πάθω κήλη, αναρωτιόμουν αν φτάνει το γάλα μου, όταν έκλεγε το μωρό μου και αν θα έπρεπε να του έδινα συμπλήρωμα.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, μετά από αιμορραγία, δύο μήνες αργότερα, οδηγήθηκα ξανά στο χειρουργείο, για απόξεση απασβεστοποιημένου πλακούντα τριών εκατοστών διάμετρο, που δεν είχε καθαρίσει κατά τη διάρκεια της καισαρικής ο γιατρός. Από τα πολλά φάρμακα που πήρα λόγω της αιμορραγίας, αναγκάστηκα να διακόψω τον θηλασμό.

Αυτά που βίωσα δεν είναι τυχαία περιστατικά, είναι τακτική, που εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια σε πολλές έγκυες γυναίκες…

Πώς άφησα αυτούς τους άσχετους να πρωταγωνιστήσουν στη γέννα μου;
Όλοι αυτοί οι «ειδικοί», που ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΗΚΑ, ένας μετά τον άλλον, απέδειξαν πόσο ακατάλληλοι ήταν…

Η δεύτερη γέννα 10 χρόνια μετά…
Η πιο συγκλονιστική εμπειρία της ζωής μου και του άντρα μου.
Γεννήσαμε ένα αγοράκι 4,5 κιλά, μετά 46 ώρες τοκετού, στο σαλόνι του σπιτιού μας, με τους γονείς μου και με τα πιο έμπειρα άτομα, στον τοκετό στο σπίτι.
Αναρωτιέμαι ποιος μαιευτήρας, ποιο νοσοκομείο, θα περίμεναν 46 ώρες, ώσπου να γεννήσω… η περίπτωσή μου θα ήταν σίγουρη καισαρική.
Ο άντρας μου, με είχε αγκαλιά, με χάιδευε, μου κρατούσε το χέρι, με ενθάρρυνε, με βοηθούσε και ήταν ο πρώτος που αγκάλιασε το μωρό , ώσπου να με σκεπάσουν και να με τακτοποιήσουν.
Όλη η διαδικασία ήταν ιδανική. Με ποια λόγια μπορεί να περιγραφεί αυτή η εμπειρία…
Στο ποιο οικείο μέρος, το σπίτι μας ακούγαμε μουσική, πίναμε τσάι, τραγουδούσαμε και όλοι μαζί αγκομαχούσαμε στις ωδίνες ξεπερνώντας τες, με χαρά και με μασάζ.
Και αργά-αργά χωρίς βιασύνες, χωρίς άγχος, χωρίς φόβο, χωρίς επεμβάσεις, χωρίς φάρμακα σε κλίμα γιορτής, στις 3 το βράδυ, γεννήθηκε ο πολυπόθητος.
Αμέσως άρχισε να θηλάζει, πριν ακόμα κοπεί ο λώρος, Δεν τον άφησα από την αγκαλιά μου για τους επόμενους 6 μήνες.
Τον θήλαζα συνεχεία!
Εγώ και ο άντρας μου, βιώσαμε το πιο κορυφαίο και συγχρόνως το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο, τη γέννηση του γιού μας.
Η σύλληψη-η εγκυμοσύνη-ο τοκετός-το μεγάλωμα των παιδιών μας, είναι το πιο μεγαλειώδες γεγονός της ζωής και δεν επιτρέπεται, να τα χρησιμοποιεί κανείς για τα οικονομικά του και συντεχνιακά του συμφέροντα.
Δικαζόμαστε γιατί επιλέξαμε να μην τους συμπεριλάβουμε.
Δικαζόμαστε γιατί επιλέξαμε να απορρίψουμε τις μεθόδους τους.
Περιμένω με αγωνία την 11η Ιουνίου 2013 (ημέρα της δίκης), για να δώσουμε την μάχη με τους συγκατηγορούμενους μου, για να εγκαθιδρυθεί η γέννα στο σπίτι και για να ΔΙΚΑΙΩΘΟΥΝ αυτοί οι άξιοι επαγγελματίες και τρυφεροί άνθρωποι (επίσης κατηγορούμενοι), που μας βοήθησαν στην επιλογή μας.

Μυρτώ Περτσινίδου
Κατηγορούμενη στη δίκη των 79

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου