Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013

Το σύστημα είσαι εσύ



Το γεγονός ότι ο πλανήτης εδώ και δεκαετίες αστικοποιείται και μάλιστα με γοργούς ρυθμούς τελευταία, έχει ως συνέπεια την υπερμεγέθυνση ενός υποσυνόλου, που έχει κυριαρχήσει των υπολοίπων υποσυνόλων εντός του γενικού συνόλου, το οποίο και τείνει να αντικαταστήσει πλήρως, κάτι που θα αποβεί βέβαια απόλυτα καταστροφικό, όπως ήδη δείχνει η κατάσταση.
Εξηγούμαι :
Το γενικό σύνολο είναι ο πλανήτης γη ως οικοσύστημα, το οποίο, ως γνωστόν, είναι πεπερασμένων δυνατοτήτων όσον αφορά στους φυσικούς πόρους. Το υπερμεγέθες υποσύνολό του είναι ο αστικός πληθυσμός. Ένας πληθυσμός που μονάχα καταναλώνει φυσικούς πόρους, δίχως να μεριμνά για την αποκατάσταση ή την αναπλήρωση ούτε στο ελάχιστο των όσων καταναλώνει ή σπαταλά με την απλή ή σύνθετη καθημερινή του διαβίωση. Έτσι έχουμε το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της ανθρωπότητας να ζει την κάθε μέρα του εις βάρος του πλανήτη, εις βάρος του εαυτού του δηλαδή, αφού στην καλύτερη των περιπτώσεων το μόνο που προσπαθεί να κάνει είναι εξοικονόμηση φυσικών πόρων και ενέργειας. Ο “καλός αστός”, ο “συνειδητοποιημένος αστός”, είναι αυτός που εξοικονομεί, ανακυκλώνει, επαναχρησιμοποιεί κλπ.  Αυτές είναι έννοιες όμως, που απέχουν πάρα πολύ από το “παράγει” και κυρίως από το “αναπληρώνει” έστω και μικρό μέρος όσων καταναλώνει. Αυτές είναι ακόμη έννοιες που δεν τον έχουν ποτέ απασχολήσει το “συνειδητοποιημένο αστό”..
Όσο αυξάνεται λοιπόν ο αριθμός των αστών στον πλανήτη, τόσο αυξάνεται η μονομερής καταναλωτική διαβίωση, τόσο αυξάνονται και οι ανάγκες για κατανάλωση, τόσο αυξάνονται οι άνθρωποι που ζουν εις βάρος του εαυτού τους, των υπολοίπων όντων αλλά και των μελλοντικών. Και επειδή το αστικό υποσύνολο του πληθυσμού τείνει καθημερινά να μετατραπεί σε γενικό σύνολο, αυτό έχει ως αποτέλεσμα, το χρηματοοικονομικό σύστημα, εντός του οποίου διαβιεί και από το οποίο εξαρτάται ο αστικός πληθυσμός, να τείνει κι αυτό μεγεθυνόμενο συνεχώς να υποκαταστήσει τη φύση. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο έχει “βάλει χέρι” ή διεκδικεί τα φυσικά αγαθά και την μετατροπή τους σε χρηματιστηριακά προϊόντα. Η τροφή, το νερό, το οξυγόνο, η ενέργεια, τα βασικά συστατικά του φυσικού συστήματος, τα οποία δίνουν ζωή σε όλα τα έμβια όντα, μετονομάζονται, όσο ο αστισμός γιγαντώνεται, σε προϊόντα κατανάλωσης και εντάσσονται στο χρηματοοικονομικό σύστημα. Δηλαδή η ανθρωπότητα χάνει το επί χιλιάδες χρόνια ισχύον δικαίωμα ελεύθερης και κοινής χρήσης των “αγαθών”, το οποία την έζησε και την έφερε ως το σήμερα, και αυτοεγκλωβίζεται, μετατρέποντας όσα εκ φύσεως την κρατούν στη ζωή σε χρηματιστηριακά προϊόντα, τα οποία θα μπορεί να αγοράζει και να απολαμβάνει μόνο όποιος έχει την οικονομική δυνατότητα. Οι υπόλοιποι, άνθρωποι και άλλα όντα, οδηγούνται στον θάνατο.
Συμπέρασμα: Το συνεχώς μεγεθυνόμενο υποσύνολο του αστικού πληθυσμού της ανθρωπότητας, το οποίο ζει εγκλωβισμένο ως γρανάζι και σπαταλά συνεχώς φυσικούς πόρους, διεκδικεί, αυτή την ιστορική στιγμή στην πορεία της ανθρωπότητας, να επιβληθεί εντελώς, επί της φύσης και του οικοσυστήματος συνολικά, υποκαθιστώντας το φυσικό περιβάλλον με το χρηματιστηριακό περιβάλλον.
Βρισκόμαστε ήδη στην τελική ευθεία. Η ιδιωτικοποίηση των σπόρων, του νερού, του οξυγόνου και της ενέργειας, η αντικατάσταση δηλαδή της φύσης από την οικονομία του χρήματος, θα φέρει την τελική κατάρρευση και οι συνέπειες θα είναι τρομακτικές για κάθε έμβιο ον, γεγονός που είναι ήδη εύκολα αντιληπτό και το νιώθουμε όλοι.
Όποιος αστός θέλει λοιπόν να ζει συνειδητά και όχι υποκριτικά, όποιος θέλει να συμβάλλει αποφασιστικά στην διατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος και να πολεμήσει την αντικατάστασή του από το χρηματιστηριακό, όποιος θέλει να παραδώσει στα παιδιά του ζωή και όχι δουλεία, φυσικό περιβάλλον με δυνατότητα να τα ζήσει και όχι χρηματιστηριακό περιβάλλον με δυνατότητα να τα αφανίσει, αυτό που επιβάλλεται να νιώσει είναι ότι το σύστημα είναι ο ίδιος, το σύστημα είναι η αδιέξοδη καθημερινότητά του και να αλλάξει ρότα, να ανοίξει την οπτική του και να δει το σύνολο της φυσικής σοφίας και Οικονομίας, να ξεφύγει από το υποσύνολο της χρηματηστηριακής πλαστής και βλακώδους οικονομίας, να απελευθερωθεί από τα κάγκελα που έχει υψώσει γύρω του, να αλλάξει καθημερινότητα και να επιστρέψει στη φύση, στην παραγωγή, στην αναπλήρωση, για να συμβάλλει έτσι στην αναστροφή της κατάστασης.
Άμεση ενεργοποίηση, αποφάσεις και πράξεις προς την κατεύθυνση της αποδυνάμωσης του αστισμού χρειάζονται αυτή την ώρα. Αντ’ αυτών όμως, βλέπουμε μονάχα θεωρίες συνωμοσίας, οι οποίες βεβαίως είναι ό,τι καλύτερο για να αποδιώχνουμε τις ευθύνες και τις ενοχές απόπάνω μας.

ΥΓ
Όσο δεν καλλιεργείς σπόρους, θα τους διεκδικούν αποκλειστικά ανήθικες πολυεθνικές.
Όσο δεν σκέφτεσαι το νερό, το οξυγόνο και την ενέργεια που πίνεις, αναπνέεις και χρησιμοποιείς καθημερινά, όσο δεν σε απασχολεί πώς παράγονται και πώς μπορείς να συμβάλλεις στην αναπλήρωσή τους, τόσο αυτά θα τα διαχειρίζονται και θα σου τα πουλάνε οι ίδιοι ανήθικοι κερδοσκόποι

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου