Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Σάββατο, 20 Απριλίου 2013

Οι μόνες που μπορούν να λύσουν το πρόβλημα των σκουπιδιών προς όφελος της κοινωνίας και του φυσικού περιβάλλοντος: Oι ίδιες οι τοπικές κοινωνίες, με φορείς, εταιρείες και δράσεις κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας!



Μαζί με τα τόσα άλλα προβλήματα της κρίσης των τελευταίων χρόνων, που τελειωμό δεν έχουν, εξακολουθεί να μας κατατρώει και το πρόβλημα των σκουπιδιών. Ο τόπος μας, η Πελοπόννησος, μόνιμος σκουπιδότοπος, κάθε τόσο στις πόλεις και στα χωριά (όπως και πάλι στο Δήμο Τρίπολης για τρεις και πλέον μήνες!, αντίστοιχα και στο Δήμο Ερμιονίδας!) σωροί τα σκουπίδια μέσα κι έξω απ΄ τους κάδους.
Χρόνια τώρα ζητάμε να λυθεί το πρόβλημα, με τη μόνη ενδεδειγμένη μέθοδο από κάθε πλευρά (οικονομική, κοινωνική, οικολογική, πολιτιστική):

Πρόληψη δημιουργίας –  Διαλογή στην Πηγή
Ανακύκλωση / Κομποστοποίηση
Υγειονομική Ταφή των Υπολειμμάτων
Εφόσον :
α) Οι Δήμοι, χρόνια τώρα πηγαίνουν από προσωρινή λύση σε προσωρινή λύση, από το πέταμα σκουπιδιών από χωματερή σε χωματερή και τώρα με την εξαγωγή τους στον ΧΥΤΑ της Φυλής (΄΄προσωρινά΄΄ και στην περίπτωση αυτή, για ένα εξάμηνο το λιγότερο), και δυστυχώς ακόμη και σήμερα  δηλώνουν αναρμόδιοι ή ότι δεν μπορούν, ότι δεν έχουν τα χρήματα, ότι δεν τους αφήνουν  ή ότι άλλοι είναι οι αρμόδιοι,
β) Κυβέρνηση και Περιφέρεια κάνουν ό,τι μπορούν (όπως αντίστοιχα συμβαίνει σε όλη την Ελλάδα), ώστε να αναθέσουν μέσω ΣΔΙΤ τη διαχείριση των σκουπιδιών σε ιδιώτες, με την κατασκευή φαραωνικών έργων και με πανάκριβο από κάθε πλευρά κόστος,
γ) Οι αρμόδιοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι κ. Χαν, Ράιχενμπαχ, Κρεμλής κ.ά.,  κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι η ως άνω επιδιωκόμενη λύση την οποία σε κάθε ευκαιρία μήνες τώρα και σε όλους τους τόνους και οι ίδιοι υποστηρίζουν, δεν συνάδει με τις βασικές αρχές της κοινοτικής νομοθεσίας για τη διαχείριση των απορριμμάτων αλλά αποκλειστικά και μόνον με την εξυπηρέτηση βιομηχανικών και επενδυτικών συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου,
οι μόνες που οφείλουν, πρέπει και μπορούν να βάλουν στην πράξη την παραπάνω λύση είναι οι ίδιες οι τοπικές κοινωνίες, μέσα από δράσεις, φορείς και εταιρικά σχήματα κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας.
Φτάνει πια η κοροϊδία.
Όχι άλλα λόγια, όχι πια σε αυταπάτες. Ήρθε η ώρα για πράξεις.  Ήρθε η ώρα  της Κοινωνικοποίησης στη Διαχείριση των Στερεών Αποβλήτων !
Οι Οικολόγοι Πράσινοι Πελοποννήσου δηλώνουν συμπαραστάτες κάθε πρωτοβουλίας πολιτών στην παραπάνω κατεύθυνση, όπως ήδη συμβαίνει στη Σπάρτη και στην Τρίπολη.
Παράλληλα παροτρύνουμε τους συμπολίτες μας να μην εγκαταλείψουν την ανακύκλωση, όπου ακόμη γίνεται, όπως και αν γίνεται, όπως και αν την έχουν εγκαταλείψει οι δημοτικές τους αρχές, επιμένοντας και πιέζοντάς τες τα ανακυκλώσιμα να μην πηγαίνουν μαζί με τα σκουπίδια για πέταμα, αλλά να οδηγούνται στα ΚΔΑΥ (Κέντρα Διαλογής Ανακυκλώσιμων Υλικών). Ας μην κάνουμε το χατίρι σε όσους προωθούν φαραωνικές λύσεις.

Η Γραμματεία των Οικολόγων Πράσινων Πελοποννήσου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου