Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Σάββατο, 20 Απριλίου 2013

Οι μόνες που μπορούν να λύσουν το πρόβλημα των σκουπιδιών προς όφελος της κοινωνίας και του φυσικού περιβάλλοντος: Oι ίδιες οι τοπικές κοινωνίες, με φορείς, εταιρείες και δράσεις κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας!



Μαζί με τα τόσα άλλα προβλήματα της κρίσης των τελευταίων χρόνων, που τελειωμό δεν έχουν, εξακολουθεί να μας κατατρώει και το πρόβλημα των σκουπιδιών. Ο τόπος μας, η Πελοπόννησος, μόνιμος σκουπιδότοπος, κάθε τόσο στις πόλεις και στα χωριά (όπως και πάλι στο Δήμο Τρίπολης για τρεις και πλέον μήνες!, αντίστοιχα και στο Δήμο Ερμιονίδας!) σωροί τα σκουπίδια μέσα κι έξω απ΄ τους κάδους.
Χρόνια τώρα ζητάμε να λυθεί το πρόβλημα, με τη μόνη ενδεδειγμένη μέθοδο από κάθε πλευρά (οικονομική, κοινωνική, οικολογική, πολιτιστική):

Πρόληψη δημιουργίας –  Διαλογή στην Πηγή
Ανακύκλωση / Κομποστοποίηση
Υγειονομική Ταφή των Υπολειμμάτων
Εφόσον :
α) Οι Δήμοι, χρόνια τώρα πηγαίνουν από προσωρινή λύση σε προσωρινή λύση, από το πέταμα σκουπιδιών από χωματερή σε χωματερή και τώρα με την εξαγωγή τους στον ΧΥΤΑ της Φυλής (΄΄προσωρινά΄΄ και στην περίπτωση αυτή, για ένα εξάμηνο το λιγότερο), και δυστυχώς ακόμη και σήμερα  δηλώνουν αναρμόδιοι ή ότι δεν μπορούν, ότι δεν έχουν τα χρήματα, ότι δεν τους αφήνουν  ή ότι άλλοι είναι οι αρμόδιοι,
β) Κυβέρνηση και Περιφέρεια κάνουν ό,τι μπορούν (όπως αντίστοιχα συμβαίνει σε όλη την Ελλάδα), ώστε να αναθέσουν μέσω ΣΔΙΤ τη διαχείριση των σκουπιδιών σε ιδιώτες, με την κατασκευή φαραωνικών έργων και με πανάκριβο από κάθε πλευρά κόστος,
γ) Οι αρμόδιοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι κ. Χαν, Ράιχενμπαχ, Κρεμλής κ.ά.,  κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι η ως άνω επιδιωκόμενη λύση την οποία σε κάθε ευκαιρία μήνες τώρα και σε όλους τους τόνους και οι ίδιοι υποστηρίζουν, δεν συνάδει με τις βασικές αρχές της κοινοτικής νομοθεσίας για τη διαχείριση των απορριμμάτων αλλά αποκλειστικά και μόνον με την εξυπηρέτηση βιομηχανικών και επενδυτικών συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου,
οι μόνες που οφείλουν, πρέπει και μπορούν να βάλουν στην πράξη την παραπάνω λύση είναι οι ίδιες οι τοπικές κοινωνίες, μέσα από δράσεις, φορείς και εταιρικά σχήματα κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας.
Φτάνει πια η κοροϊδία.
Όχι άλλα λόγια, όχι πια σε αυταπάτες. Ήρθε η ώρα για πράξεις.  Ήρθε η ώρα  της Κοινωνικοποίησης στη Διαχείριση των Στερεών Αποβλήτων !
Οι Οικολόγοι Πράσινοι Πελοποννήσου δηλώνουν συμπαραστάτες κάθε πρωτοβουλίας πολιτών στην παραπάνω κατεύθυνση, όπως ήδη συμβαίνει στη Σπάρτη και στην Τρίπολη.
Παράλληλα παροτρύνουμε τους συμπολίτες μας να μην εγκαταλείψουν την ανακύκλωση, όπου ακόμη γίνεται, όπως και αν γίνεται, όπως και αν την έχουν εγκαταλείψει οι δημοτικές τους αρχές, επιμένοντας και πιέζοντάς τες τα ανακυκλώσιμα να μην πηγαίνουν μαζί με τα σκουπίδια για πέταμα, αλλά να οδηγούνται στα ΚΔΑΥ (Κέντρα Διαλογής Ανακυκλώσιμων Υλικών). Ας μην κάνουμε το χατίρι σε όσους προωθούν φαραωνικές λύσεις.

Η Γραμματεία των Οικολόγων Πράσινων Πελοποννήσου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου