Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Κυριακή, 21 Απριλίου 2013

Περικλής Κοροβέσης: ΑΝΘΡΩΠΟΦΥΛΑΚΕΣ… / “…Στη χούντα είμαστε λίγοι…”



Επανέκδοση του ιστορικού βιβλίου του Περικλή Κοροβέση “Ανθρωποφύλακες”, με αφορμή τη συμπλήρωση σαράντα χρόνων από την επιβολή της δικτατορίας των συνταγματαρχών στη χώρα μας (21η Απριλίου 1967). Πρόκειται για την συγκλονιστική κατάθεση του συγγραφέα στο Συμβούλιο της Ευρώπης και στη Διεθνή Αμνηστία, που γνωστοποίησε για πρώτη φορά στην διεθνή κοινότητα τα φρικτά βασανιστήρια που υφίσταντο οι πολιτικοί κρατούμενοι της χούντας των συνταγματαρχών.
Την έκδοση προλογίζει ο Δημήτρης Ραυτόπουλος, ενώ προστίθεται “παράρτημα” με ντοκουμέντα που στοιχειοθετούν την διαδρομή του βιβλίου στην Ευρώπη και τον κόσμο, από την εποχή της έκδοσής του μέχρι σήμερα.
Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο ΕΔΩ. “Κατεβάστε” το βιβλίο ΕΔΩ
—————–
Συνέντευξη του Περικλή Κοροβέση στη Ντίνα Μιχαλοπούλου:
Ο Περικλής Κοροβέσης είναι ο άνθρωπος που έγραψε το πρώτο βιβλίο για τα βασανιστήρια που γίνονταν στην Ελλάδα από τη Χούντα των Συνταγματαρχών – την προσωπική μαρτυρία: «Ανθρωποφύλακες». Πρώτη φορά εκδόθηκε το 1969 στα γαλλικά και προκάλεσε σάλο για το τι γινόταν «κάτω από τη μύτη της Ευρώπης» στην Ελλάδα. Στη συνέχεια μεταφράστηκε σε άλλες επτά γλώσσες. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε μετά τη Μεταπολίτευση.
Οι «Ανθρωποφύλακες» είναι η προσωπική μαρτυρία του Περικλή Κοροβέση που συνελήφθη από την Ασφάλεια ως μέλος του Πατριωτικού Μετώπου- μιας αντιδικτατορικής ομάδας που είχαν ιδρύσει ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Γιώργος Βότσης, ο Χρόνης Μίσσιος, ο Αριστείδης Μανωλάκος, ο Θέμης Μπανούσης. Ο κ. Κοροβέσης στα χέρια της Ασφάλειας έζησε όλα τα βάρβαρα βασανιστήρια, όπως η φάλαγγα, το ηλεκτροσόκ, η εικονική εκτέλεση και άλλα.
Η μαρτυρία του αυτή κατατέθηκε –πριν γίνει βιβλίο- το 1968 και ενώπιον της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου σε μια δίκη που είχαν ξεκίνησαν η Δανία, η Νορβηγία, η Σουηδία και η Ολλανδία. Εκτός από τον κ. Κοροβέση στην Επιτροπή είχε καταθέσει και η ηθοποιός Κίτυ Αρσένη. Στην ακροαματική διαδικασία θα παρουσιάζονταν και δύο μάρτυρες που είχαν σταλεί για να καταθέσουν υπέρ του καθεστώτος, αλλά που τελικά, δραπέτευσαν, ζήτησαν άσυλο και κατέθεσαν την αλήθεια.
Η έκθεση της Επιτροπής ήταν καταπέλτης για τη Χούντα και τη θηριωδία της και αποσπάσματα κυκλοφόρησαν στις μεγάλες ξένες εφημερίδες. Η χώρα μας καταδικάστηκε (με ψήφους 66 υπέρ, μίας κατά και με 30 αποχές) ως «χώρα βασανιστηρίων. Η Ελλάδα θα απεβάλλετο από το Συμβούλιο αν το στρατιωτικό καθεστώς δεν αποκαθιστούσε τη Δημοκρατία μέχρι την άνοιξη του 1969.
Η αντίδραση της Χούντας ήταν να καταδικάσει την Ευρώπη και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. «Το Συμβούλιο ενοχλεί την Ελλάδα, όσο ένα κουνούπι στο κέρατο ενός βοδιού» είχε δηλώσει ο Πατακός.
Η νίκη όμως των ανθρώπων που στάθηκαν και μίλησαν εκ μέρους των χιλιάδων που φυλακίζονταν, βασανίζονταν και πέθαιναν στην Ελλάδα είχε πολύ μεγάλη σημασία. Η Χούντα έμεινε εκτεθειμένη στα μάτια της παγκόσμιας κοινότητας, σε όλη της την αγριότητα. Η Διεθνής Αμνηστία αργότερα είχε αναφέρει ότι οι ΗΠΑ, είχαν ασκήσει έντονη διπλωματική πίεση στα κράτη μέλη του Συμβουλίου να μην ψηφίσουν την καταδίκη της Ελλάδας.
Ο Περικλής Κοροβέσης φυγαδεύτηκε από την Ελλάδα για να καταθέσει χάρη στον Μιχάλη Ράπτη και την γιατρό Αμαλία Φλέμινγκ, η οποία εξορίστηκε αργότερα για την αντιδικτατορική της δράση και της στερήθηκε η ελληνική ιθαγένεια.
Διαβάστε τη συνέντευξη ΕΔΩ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου