Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Σάββατο, 2 Μαρτίου 2013

ΒΟΗΘΕΙΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΙΣ ΓΕΝΝΕΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ -ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ !


Στις 11/06/2013,  79 ατομα προκειται να αντιμετωπισουν τη δικαιοσυνη (6 γιατροι, 3 μαιες και οι υπολοιποι γονεις). Το 'εγκλημα' τους ηταν οτι αποφασισαν να γεννησουν τα παιδια τους στο σπιτι τους με μια φυσιολογικη διαδικασια γεματη αγαπη, αντι για το ψυχρο και απροσωπο δωματιο ενος νοσοκομειου η κλινικης.

ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΒΟΗΘΕΙΣΤΕ! ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΚΑΙ ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΤΕ ΤΟ ΜΕ ΤΙΣ ΕΠΑΦΕΣ ΣΑΣ!  

Μεσα απο αυτη την δικη γινεται προσπαθεια να περασει ο φοβος μεσα στις καρδιες μας ωστε να σταματησουν οι γονεις να θελουν να γεννουν φυσιολογικα, ποσο μαλλον στο σπιτι τους! Εχουν βαλει χερι στους σπορους μας, στο νερο μας, στην γη μας , τωρα θελουν να μας υποδεικνυουν και πως θα γενναμε τα παιδια μας!


Τι έχει συμβεί:



Οι κατ'οίκον τοκετοί στο στόχαστρο

Η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας εξέδωσε Οδηγία για τους κατ'οίκον τοκετούς, όπου ο πλακούντας χαρακτηρίζεται ως Επικίνδυνο Ιατρικό Απόβλητο Μολυσματικού Χαρακτήρα (ΕΙΑ-ΜΧ) και επομένως η διαχείρισή του θα πρέπει να γίνεται από φορείς οι οποίοι έχουν εγκεκριμένη άδεια. Πρέπει να τονισθεί ότι οι γυναίκες που επιλέγουν να γεννήσουν στο σπίτι συνήθως θέλουν να διαχειρίζονται οι ίδιες τον πλακούντα τους, με σεβασμό στο ότι αποτελεί σημειολογικά τη σύνδεση μάνας - βρέφους. Επίσης, η αποτέφρωση του πλακούντα από ιδιωτική εταιρεία κοστίζει 100-150 ευρώ επιβαρύνοντας έτσι επιπλέον το κόστος του κατ' οίκον τοκετού, ενώ δεν υπάρχει επαρκής έλεγχος του τι συμβαίνει μετά την παράδοση προς αποτέφρωση, γεγονός που θέτει και ζητήματα βιοηθικής.
Σε συνάρτηση με αυτήν την Οδηγία, το Δεκέμβριο του 2012 στην Θεσσαλονίκη, καταδικάστηκε πειθαρχικά μαία που αναλάμβανε τοκετούς στο σπίτι με βασική κατηγορία την μόλυνση του περιβάλλοντος από "επικίνδυνα ιατρικά απόβλητα" (εννοώντας τον πλακούντα της λεχώνας) που παράγονται στους κατ' οίκον τοκετούς, με αποτέλεσμα να της αφαιρέσουν την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος για ένα χρόνο. Ακολούθησε στα τέλη Φεβρουαρίου 2012 και καταδίκη της μαίας από δικαστήριο της Θεσσαλονίκης με αφορμή υπόθεση ρήξης περινέου σε τοκετό στο σπίτι (στο σημείο μάλιστα που, προληπτικά συνήθως, υπόκεινται οι γυναίκες σε περινεοτομή όταν γεννούν στα μαιευτήρια).
Είχε προηγηθεί έρευνα από δημόσιους φορείς, μέσω της επεξεργασίας των ληξιαρχικών πράξεων γέννησης όπου καταγράφεται υποχρεωτικά, (παρόλο που δεν απαιτείται ρητά από το Νόμο), το αν ένας τοκετός πραγματοποιήθηκε κατ' οίκον ή σε μαιευτήριο, προκειμένου να εντοπιστούν ονομαστικά όλοι οι επαγγελματίες υγείας και γονείς που συμμετείχαν σε τοκετούς στο σπίτι και να εξεταστούν από τις δικαστικές αρχές ως ύποπτοι τέλεσης αδικημάτων. Στη συνέχεια ασκήθηκε ποινική δίωξη σε 79 άτομα (5 γιατροί, 1 μαία και 73 γονείς) με αδίκημα, μεταξύ άλλων, τη ρύπανση περιβάλλοντος κατ' εξακολούθηση από τη μη «παράδοση» του πλακούντα σε εταιρίες διαχείρισης. Για την έρευνα που προηγήθηκε δεν ενημερώθηκε κανείς από τους πολίτες στους οποίους τελικά ασκήθηκε ποινική δίωξη.
Σε χώρες όπως η Γερμανία, η Βρεττανία, η Ολλανδία, η Ισπανία, η Ρουμανία, ο Καναδάς είναι απολύτως νόμιμο η γυναίκα να κρατάει τον πλακούντα και να το θάβει στον κήπο της. Στο νοσοκομείο Beth Israel Medical Center της Νέας Υόρκης και σε συμφωνία με τους υγειονομικούς κανονισμούς της Πολιτείας «επιτρέπεται τα νοσοκομεία, όταν το ζητάει η επίτοκος, να επιστρέψουν τον πλακούντα στην ίδια προκειμένου να διευθετήσει την απόρριψή του η ίδια». Στην Ουγγαρία πρόσφατα θεσπίσθηκε νέα νομοθεσία σύμφωνα με την οποία οι μαίες πρέπει να απευθύνονται σε ειδική εταιρία που εξειδικεύεται στην καταστροφή ιατρικών  αποβλήτων με μια βασική διαφορά: όταν  υπάρχει γραπτή αίτηση των γονέων ότι επιθυμούν  να θάψουν οι ίδιοι τον πλακούντα,  τους παρέχεται η σχετική άδεια. Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι στην Ολλανδία το 30% των γυναικών επιλέγει τον τοκετό στο σπίτι.
 



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου