Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

ΠAΡΕΜΒΑΣΗ" : "To μέλλον μας δεν βρίσκεται στην ευρωζώνη.Να οργανώσουμε την έξοδο τώρα! "

Το κείμενο της Παρέμβασης το πήρα με μαίλ και το αναρτώ:


Οι δραματικές εξελίξεις στην Κυπριακή Δημοκρατία πρέπει να αποτελέσουν αφορμή για σκέψη και για δράση, πρέπει να ωθήσουν σε ενεργοποίηση και σε κίνηση λαού και αριστεράς. Το σοκ και δέος, η αμηχανία και το πάγωμα δεν πρέπει να επιτρέψουν να περάσει αυτή η εξέλιξη παγιώνοντας ένα νέο πιο αρνητικό τοπίο.

Στην ουσία έχουμε την κήρυξη μιας μισο-χρεοκοπίας στην πιο μικρή, ευάλωτη χώρα της ευρωζώνης! Είναι άμεσα αναγκαίο να βγουν κάποια πρώτα συμπεράσματα και να τροφοδοτηθεί η πολιτική συνθηματολογία και δράση:
1. Η απόφαση του Eurogroup δείχνει την μοναδική στάση που μπορεί να έχει η ιμπεριαλιστική Ε.Ε. απέναντι σε μια μικρή χώρα σαν την Κύπρο. Μετράνε ζημιές και κέρδη και αποφασίζουν με ωμότητα και υποτίμηση απέναντι σε ένα κυρίαρχο κράτος και οι περίφημες έννοιες της αλληλεγγύης και της κοινής ευρωπαϊκής οικογένειας πάνε περίπατο. Η Ε.Ε ωμά εκβίασε και ανάγκασε τον πρόεδρο της Κύπρου να υποταχτεί σε μια πολιτική και οικονομική λύση που φυλακίζει την Κύπρο σε γοργή και άτακτη παράδοση στα ευρωτροϊκανά αρπαχτικά. Ο ωμός εκβιασμός του κράτους ομολογείται από τον πρόεδρο της Κύπρου και πρέπει να πείσει και τους τελευταίους δύσπιστους. Η Ε.Ε. είναι ένας μηχανισμός επικυριαρχίας των ισχυρών στους ανίσχυρους, χρεοκοπίας οικονομικής και κοινωνικής των φτωχών κρατών που την αποτελούν, άγριας λεηλασίας του παραγόμενου πλούτου, με μια «εννιαία αγορά», την ευρωζώνη, που έχει γίνει αρένα ανοιχτή για πλιάτσικο.
2. Η απόφαση του Eurogroup είναι όντως μια πρωτοφανής απόφαση για όσους ακόμη ονειρεύονται την χώρα τους σε «μια άλλη ΕΕ». Ας ξυπνήσουν λοιπόν από τον λήθαργο που έχουν περιέλθει έστω και τώρα. Η απόφαση του Eurogroup είναι μέσα στη λογική των πραγμάτων και δείχνει τον πυρήνα και την λογική της συγκρότησης της Ε.Ε. και της ευρωζώνης αλλά σκιαγραφεί και το άμεσο μέλλον τους. Μια Ένωση για τα συμφέροντα των τραπεζιτών κόντρα στα συμφέροντα των λαών – και σήμερα ειδικά των λαών του Νότου!.
3. Η απόφαση του Eurogroup σημαίνει στην ουσία κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος της Κύπρου με θύματα τους καταθέτες. Ακόμα και όταν αρθεί ο περιορισμός στην ανάληψη μετρητών από τα ΑΤΜ, ποιος γνωρίζει την εξέλιξη του τραπεζικού συστήματος; Ποια η εμπιστοσύνη στο τραπεζικό σύστημα; Και παραπέρα πως θα εκληφθεί αυτή η «ωμότητα» από τις άλλες χώρες και λαούς του Νότου που βρίσκονται στην επικίνδυνη ζώνη; Δηλαδή την Ελλάδα, την Ιταλία, την Πορτογαλλία, τα PIIGS; Τι θα γίνει τις επόμενες μέρες και βδομάδες όσον αφορά τις καταθέσεις στις χώρες αυτές και ποια τα σχέδια της Γερμανίας και των άλλων χωρών του «σκληρού ευρώ»;Ένα ανεξέλεγκτο ντόμινο είναι μέσα στην λογική των πραγμάτων και ο μόνος που φαίνεται προετοιμασμένος για κάτι τέτοιο είναι ο πυρήνας του «σκληρού ευρώ».
4. Η εξέλιξη της κρίσης στην Κύπρο είναι χρήσιμη για πολλαπλά συμπεράσματα. Η κυβέρνηση του ΑΚΕΛ έβαλε την χώρα στο ευρώ. Η Κύπρος δεν είδε καμμία θετική εξέλιξη στο Κυπριακό ζήτημα από την ένταξη της, όπως διαφημίζονταν αρχικά. Η ίδια κυβέρνηση έβαλε την Κύπρο αργότερα και στο μνημόνιο. Με μια οικονομία ανοιχτή στις αγορές και στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, με μια οικονομία της αγοράς- φορολογικό παράδεισο, με πίστη ότι οι κάθε λογής προστάτες δεν θα την εγκαταλείψουν. Τα παθήματα του σχεδίου Ανάν, δεν έγιναν μαθήματα στο πεδίο της οικονομίας και της κοινωνίας και της αντιμετώπισης της κρίσης. Όμως αυτή η πίστη εξαντλήθηκε όταν η Κυπριακή ηγεσία αντιμετώπισε, αρχικά τον Ρώσικο παράγοντα, αργότερα τον Ευρωπαϊκό. Συναινετική διαπραγμάτευση του Δαβίδ με τον Γολιάθ δεν μπορεί να υπάρξει, μόνο η πίστη στο ότι ο Δαβιδ μπορεί να αντιμετωπίσει τον Γολιάθ μπορεί να φέρει θετική διέξοδο.
5. Τα διδάγματα αυτά είναι χρήσιμα για την Ελλάδα. Όχι αύριο, αλλά τώρα! Για να αποκρούσουμε τα νεοφιλελεύθερα δόγματα του Σαμαρά για μια Ελλάδα ξεπουλημένη και ξέφραγο αμπέλι μήπως και έρθει η ανάπτυξη. Για να προετοιμαστούμε γρήγορα στις γρήγορες εξελίξεις που έρχονται στον χώρο της ευρωζώνης. Από την Κύπρο μέχρι την Ιταλία! Η επανίδρυση της Ε.Ε. αποδεικνύεται όνειρο θερινής νυκτός, η ελπίδα για επαναδιαπραγμάτευση στις ιμπεριαλιστικές δανειακές συμβάσεις, αφοπλίζει την λαϊκή συνείδηση και αφήνει τον κόσμο να τρέφεται με χίμαιρες. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να ξεκαθαρίσει αν πιστεύει στα όπλα του Δαβίδ. Επειδή κανείς δεν χαρίζει την ελευθερία, την δημοκρατία, τα δικαιώματα είναι ένα ερώτημα για ποιό λόγο σπεύδει να διαβεβαιώσει ότι δεν θα προβεί σε μονομερής ενέργειες τους τροϊκανούς ή ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα επιμείνει στην περαιτέρω οικοδόμηση της ενιαίας αγοράς και του ενιαίου νομίσματος, όπως δήλωσε προχθές ο Α. Τσίπρας στο Λονδίνο. Το αντιμνημονιακό τόξο οφείλει να ξεκαθαρίσει: Θα γίνει νεομνημονιακό, αν δεν εξασφαλίσει – που είναι δεδομένο ότι δεν θα την εξασφαλίσει - την συναίνεση τους ισχυρών; Αν όχι, να σταματήσει τους τακτικισμούς και τα επικίνδυνα παιχνίδια για την χώρα και τον λαό. Και να σπάσει η σιωπή τώρα για την Ε.Ε. και το ευρώ, λέγοντας ξεκάθαρα την αλήθεια στον λαό!
6. Οι εξελίξεις στην Κύπρο πρέπει να δώσουν ώθηση στην δυναμική και τους στόχους του λαϊκού κινήματος στην Ελλάδα. Να ενωθούν οι λαοί του Νότου απέναντι στο ευρωτροϊκανό ζουρλομανδύα που μας έχουν φορέσει. Κοινός αγώνας των λαών του Ευρωπαϊκού Νότου ενάντια στις νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις τους, στην Ε.Ε και το Γερμανικό imperium. Να φύγει τώρα η Ελλάδα από την ευρωζώνη και την Ε.Ε.. Να συγκρουστεί με το σύνολο των ευρωπαϊκών συνθηκών που την οδηγούν, χωρίς σχέδιο και προσανατολισμό, στην ουσιαστική και τυπική χρεοκοπία με πρωτοβουλία και προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων των δανειστών! Να φύγει η κυβέρνηση Σαμαρά, μια κυβέρνηση που, εκτός των άλλων, συμφώνησε στον σφαγιασμό των Κυπρίων για τα συμφέροντα των τραπεζιτών και του γκρουπ του «σκληρού ευρώ».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου