Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

Δίκτυο Ανταλλαγών και Αλληλεγγύης Μαγνησίας



Διαδραστικό εργαστήριο για τη μη-βίαιη πολιτική ανυπακοή

Οι Ηλιόσποροι (δίκτυο για την κοινωνική και πολιτική οικολογία) μαζί με την τοπική πρωτοβουλία πολιτών για τη μη-βίαιη πολιτική ανυπακοή και την υποστήριξη του Δίκτυου Ανταλλαγών και Αλληλεγγύης της Μαγνησίας διοργανώνουν και στο Βόλο ένα διαδραστικό εργαστήριο με τον Γάλλο εκπαιδευτή Ξαβιέ Ρενού στις 19-20-21 Μαρτίου [από τις 18.00 μέχρι 22.00], στην οδό Λαχανά 5, στα παλαιά Βόλου.
Τα εργαστήρια (έκτος του Βόλου, θα γίνουν σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη) πραγματοποιούνται με αφορμή την έκδοση στα ελληνικά του βιβλίου του Ξαβιέ Ρενού, Μικρό Εγχειρίδιο για τη πολιτική ανυπακοή (συλλογική μετάφραση επιμέλεια Ηλιόσποροι, εκδόσεις Αντιγόνη) και θα εστιάσουν σε ποικίλες μορφές και τεχνικές μη βίαιης πολιτικής ανυπακοής, επιδιώκοντας ένα ρεαλιστικό σχεδιασμό εκστρατειών σύμφωνα με θέματα που θα υποδείξουν οι συμμετέχοντες.
Μέγιστος αριθμός συμμετεχόντων 30 άτομα/εργαστήριο. Οι συμμετέχοντες θα ενημερωθούν για το ημερήσιο πρόγραμμα πριν τα εργαστήρια.
Οικονομική συμμετοχή ελεύθερης επιλογής (κουτί για να καλυφθούν τα έξοδα μεταφάς, διαμονής και διατροφής του εκπαιδευτή, με προτεινόμενη συμμετοχή 5 ευρώ το τριήμερο/άτομο.
Δηλώστε συμμετοχή στο:  disobey.volos@gmail.com
Δυο λόγια για τα εργαστήρια μη βίαιης πολιτικής ανυπακοής:
Η εκπαίδευση, διαρκεί 3 μέρες και στοχεύει στην εκπαίδευση νέων αλλά και έμπειρων ακτιβιστών (κοινωνικών, περιβαλλοντικών, διεθνιστών, ανθρωπίνων δικαιωμάτων κλπ.), στην οργάνωση μη βίαιων δράσεων και στρατηγικών πολιτικής ανυπακοής.
Δείτε ένα σύντομο βίντεο για να πάρετε μια ιδέα:
Ενδεικτικό περιεχόμενο προγράμματος εργαστηρίων:
1. Τα όρια μας, τα όρια της μη βίας.
2. Η διαχείριση της περιστασιακής βίας στη δράση (της δικής μας και του αντιπάλου μας, όποιος και αν είναι).
3. Στοιχεία στρατηγικής.
4. Η μεθοδολογία της μη βίαιης άμεσης δράσης: προετοιμασία, στόχοι, παιδαγωγική μέσω δράσης, προσκοπισμός, σενάριο, εναλλακτικά σχέδια, ενημέρωση, μήνυμα, νομικές εκτιμήσεις, συντονισμός, ασφάλεια, επικοινωνία, συνδιαλλαγή, αξιολόγηση, κλπ. Ρόλοι και καθήκοντα.
5. Το σώμα και τεχνικές/εργαλεία αντίστασης και παρεμπόδισης
6. Παιχνίδι ρόλων και απολογισμός
7. Αν συλληφθείς: Διαδικασία, αστυνομικές τεχνικές, κράτηση, νομική προστασία...
Με ένα παιχνίδι ρόλων βιώνουμε την αστυνομική σύλληψη και τις έρευνες. (http://www.dailymotion.com/video/x8wp15_un-stage-de-resistance-par-les-deso_news#from=embed)
8. Η σχέση με τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης
Ο Ξαβιέ Ρενού (Xavier Renou) είναι κοινωνικός ακτιβιστής, μέλος πολλών συλλογικοτήτων (Ανυπάκουοι, Έξοδος από την Πυρηνική Ενέργεια, Γενοκτονία αλά Γαλλικά). Είναι πρώην συντονιστής της καμπάνιας για τον πυρηνικό αφοπλισμό της Greenpeace, διαχειρίζεται τον ιστότοπο desobeir.net και οργανώνει σεμινάρια σχετικά με την πολιτική ανυπακοή σε όλη την Ευρώπη.
Έχει γράψει τα βιβλία «Η ιδιωτικοποίηση της βίας» (εκδ. Agone 2006) και το Μικρό Εγχειρίδιο για τη πολιτική ανυπακοή, το οποίο μεταφράστηκε στα ελληνικά από τους Ηλιόσπορους και διατίθεται δωρεάν σε ηλεκτρονική μορφή και σε περιορισμένα συλλεκτικά αντίτυπα (από τις εκδόσεις Αντιγόνη) σε συμβολική τιμή για τη στήριξη του συγγραφέα και της οργάνωσης Lesdesobeissants (οι ανυπάκουοι).
ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο...
Ας τελειώνουμε με το αίσθημα της αδυναμίας
Το κράτος έχει πιο πολύ ανάγκη να μας καταθλίβει παρά να μας καταπιέζει
Θέλουμε να νικήσουμε – και θα νικήσουμε. Γιατί πάντα νικάμε στο τέλος. Γιατί αυτοί που θέλησαν ν' αλλάξουν τον κόσμο είχαν πάντοτε δίκιο απέναντι στους αντιπάλους τους, και κατόρθωναν πάντοτε να υπερνικούν τα εμπόδια. Πάντοτε πετύχαμε αυτό που στα όνειρα μας είχαμε φανταστεί, αλλά ποτέ χωρίς να παλέψουμε. Ο κόσμος δεν άλλαξε ποτέ με άλλο τρόπο παρά με την πάλη ενάντια σε αυτούς που δεν έχουν κανένα συμφέρον στον ν' αλλάξουν τα πράγματα, αυτούς που γαντζώνονται στα προνόμιά τους, και έχουν ακόμα ανάγκη την αδικία για να δυναστεύουν...
Το ερώτημα είναι πώς; Δίνουμε την ενέργεια μας παντού προς αναζήτηση μιας διεξόδου, νιώθουμε όλοι ότι έχουμε ανάγκη από μια πραγματικά στρατηγική σκέψη, από μια σκέψη που δε διστάζει να εξερευνήσει νέα μονοπάτια, ακόμα και αν δεν έχουν πατηθεί και επομένως ενέχουν ρίσκα.
Αλλά χωρίς ελπίδα, δεν υπάρχει κινητοποίηση. Και το πραγματικό νόημα αυτού του μικρού εγχειριδίου είναι να μας βοηθήσει να ξαναβρούμε την ελπίδα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου