Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

Δίκτυο Ανταλλαγών και Αλληλεγγύης Μαγνησίας



Διαδραστικό εργαστήριο για τη μη-βίαιη πολιτική ανυπακοή

Οι Ηλιόσποροι (δίκτυο για την κοινωνική και πολιτική οικολογία) μαζί με την τοπική πρωτοβουλία πολιτών για τη μη-βίαιη πολιτική ανυπακοή και την υποστήριξη του Δίκτυου Ανταλλαγών και Αλληλεγγύης της Μαγνησίας διοργανώνουν και στο Βόλο ένα διαδραστικό εργαστήριο με τον Γάλλο εκπαιδευτή Ξαβιέ Ρενού στις 19-20-21 Μαρτίου [από τις 18.00 μέχρι 22.00], στην οδό Λαχανά 5, στα παλαιά Βόλου.
Τα εργαστήρια (έκτος του Βόλου, θα γίνουν σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη) πραγματοποιούνται με αφορμή την έκδοση στα ελληνικά του βιβλίου του Ξαβιέ Ρενού, Μικρό Εγχειρίδιο για τη πολιτική ανυπακοή (συλλογική μετάφραση επιμέλεια Ηλιόσποροι, εκδόσεις Αντιγόνη) και θα εστιάσουν σε ποικίλες μορφές και τεχνικές μη βίαιης πολιτικής ανυπακοής, επιδιώκοντας ένα ρεαλιστικό σχεδιασμό εκστρατειών σύμφωνα με θέματα που θα υποδείξουν οι συμμετέχοντες.
Μέγιστος αριθμός συμμετεχόντων 30 άτομα/εργαστήριο. Οι συμμετέχοντες θα ενημερωθούν για το ημερήσιο πρόγραμμα πριν τα εργαστήρια.
Οικονομική συμμετοχή ελεύθερης επιλογής (κουτί για να καλυφθούν τα έξοδα μεταφάς, διαμονής και διατροφής του εκπαιδευτή, με προτεινόμενη συμμετοχή 5 ευρώ το τριήμερο/άτομο.
Δηλώστε συμμετοχή στο:  disobey.volos@gmail.com
Δυο λόγια για τα εργαστήρια μη βίαιης πολιτικής ανυπακοής:
Η εκπαίδευση, διαρκεί 3 μέρες και στοχεύει στην εκπαίδευση νέων αλλά και έμπειρων ακτιβιστών (κοινωνικών, περιβαλλοντικών, διεθνιστών, ανθρωπίνων δικαιωμάτων κλπ.), στην οργάνωση μη βίαιων δράσεων και στρατηγικών πολιτικής ανυπακοής.
Δείτε ένα σύντομο βίντεο για να πάρετε μια ιδέα:
Ενδεικτικό περιεχόμενο προγράμματος εργαστηρίων:
1. Τα όρια μας, τα όρια της μη βίας.
2. Η διαχείριση της περιστασιακής βίας στη δράση (της δικής μας και του αντιπάλου μας, όποιος και αν είναι).
3. Στοιχεία στρατηγικής.
4. Η μεθοδολογία της μη βίαιης άμεσης δράσης: προετοιμασία, στόχοι, παιδαγωγική μέσω δράσης, προσκοπισμός, σενάριο, εναλλακτικά σχέδια, ενημέρωση, μήνυμα, νομικές εκτιμήσεις, συντονισμός, ασφάλεια, επικοινωνία, συνδιαλλαγή, αξιολόγηση, κλπ. Ρόλοι και καθήκοντα.
5. Το σώμα και τεχνικές/εργαλεία αντίστασης και παρεμπόδισης
6. Παιχνίδι ρόλων και απολογισμός
7. Αν συλληφθείς: Διαδικασία, αστυνομικές τεχνικές, κράτηση, νομική προστασία...
Με ένα παιχνίδι ρόλων βιώνουμε την αστυνομική σύλληψη και τις έρευνες. (http://www.dailymotion.com/video/x8wp15_un-stage-de-resistance-par-les-deso_news#from=embed)
8. Η σχέση με τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης
Ο Ξαβιέ Ρενού (Xavier Renou) είναι κοινωνικός ακτιβιστής, μέλος πολλών συλλογικοτήτων (Ανυπάκουοι, Έξοδος από την Πυρηνική Ενέργεια, Γενοκτονία αλά Γαλλικά). Είναι πρώην συντονιστής της καμπάνιας για τον πυρηνικό αφοπλισμό της Greenpeace, διαχειρίζεται τον ιστότοπο desobeir.net και οργανώνει σεμινάρια σχετικά με την πολιτική ανυπακοή σε όλη την Ευρώπη.
Έχει γράψει τα βιβλία «Η ιδιωτικοποίηση της βίας» (εκδ. Agone 2006) και το Μικρό Εγχειρίδιο για τη πολιτική ανυπακοή, το οποίο μεταφράστηκε στα ελληνικά από τους Ηλιόσπορους και διατίθεται δωρεάν σε ηλεκτρονική μορφή και σε περιορισμένα συλλεκτικά αντίτυπα (από τις εκδόσεις Αντιγόνη) σε συμβολική τιμή για τη στήριξη του συγγραφέα και της οργάνωσης Lesdesobeissants (οι ανυπάκουοι).
ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο...
Ας τελειώνουμε με το αίσθημα της αδυναμίας
Το κράτος έχει πιο πολύ ανάγκη να μας καταθλίβει παρά να μας καταπιέζει
Θέλουμε να νικήσουμε – και θα νικήσουμε. Γιατί πάντα νικάμε στο τέλος. Γιατί αυτοί που θέλησαν ν' αλλάξουν τον κόσμο είχαν πάντοτε δίκιο απέναντι στους αντιπάλους τους, και κατόρθωναν πάντοτε να υπερνικούν τα εμπόδια. Πάντοτε πετύχαμε αυτό που στα όνειρα μας είχαμε φανταστεί, αλλά ποτέ χωρίς να παλέψουμε. Ο κόσμος δεν άλλαξε ποτέ με άλλο τρόπο παρά με την πάλη ενάντια σε αυτούς που δεν έχουν κανένα συμφέρον στον ν' αλλάξουν τα πράγματα, αυτούς που γαντζώνονται στα προνόμιά τους, και έχουν ακόμα ανάγκη την αδικία για να δυναστεύουν...
Το ερώτημα είναι πώς; Δίνουμε την ενέργεια μας παντού προς αναζήτηση μιας διεξόδου, νιώθουμε όλοι ότι έχουμε ανάγκη από μια πραγματικά στρατηγική σκέψη, από μια σκέψη που δε διστάζει να εξερευνήσει νέα μονοπάτια, ακόμα και αν δεν έχουν πατηθεί και επομένως ενέχουν ρίσκα.
Αλλά χωρίς ελπίδα, δεν υπάρχει κινητοποίηση. Και το πραγματικό νόημα αυτού του μικρού εγχειριδίου είναι να μας βοηθήσει να ξαναβρούμε την ελπίδα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου