Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2013

Καμπάνα 25.000€ στη ΔΕΥΑ Σπάρτης για τη λυματολάσπη!



Εκτεθειμένη, και πάλι, η Δημοτική Αρχή Σπάρτης που επιφορτίζει τους δημότες με ένα ακόμα πρόστιμο για κακοδιαχείριση.

  Διπλή η συνέπεια της παράβασης. Οικονομική και Περιβαλλοντική.
Στην Επιβολή διοικητικού προστίμου στη ΔΕΥΑ Σπάρτης για τον Βιολογικό Καθαρισμό του Δήμου Σπάρτης επέβαλε η Περιφερειακή Ενότητα Λακωνίας μετα απο απόφαση του Περιφερειάρχη Πέτρου Τατούλη.

Πρόκειται για επιβολή προστίμου ύψους είκοσι πέντε χιλιάδων ευρώ (25.000 €) ως διοικητική κύρωση, βάσει του άρθρου 30 του Ν. 1650/86 (ΦΕΚ 160Α’/86), όπως τροποποιήθηκε με  τον Ν. 3010/2002 (ΦΕΚ  91Α/2002)και τον Ν 4042/12 , στην ΔΕΥΑ Σπάρτης λόγω του ότι η Υπηρεσία δεν έχει συμμορφωθεί και δεν πληρούνται οι όροι για τη διαχείριση της λυματολάσπης.

Συγκεκριμένα οι λόγοι που επιβλήθηκε το πρόστιμο είναι οι εξής:
1.    Η Απόφαση Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων δεν είναι σε ισχύ (έχει λήξει από 01-09-2009).

2.    Δεν τηρούνται οι  Περιβαλλοντικοί Όροι ως προς τη διαχείριση της λυματολάσπης (πάχυνση – αφυδάτωση - διάθεση σε οργανωμένο χώρο διάθεσης απορριμμάτων)

3.    Τα αποτελέσματα των μικροβιολογικών εξετάσεων ήταν πολύ μεγαλύτερα από την προβλεπόμενη τιμή των 500 ολικών κολοβακτηριοειδών ανά 100ml που προβλέπονται στην ΑΕΠΟ (69940/1994) γεγονός που σημαίνει ότι δεν γίνεται αποτελεσματική απολύμανση των λυμάτων. Οι τιμές των μικροβιολογικών παραμέτρων του δείγματος που ελήφθησαν από τον ποταμό Ευρώτα ανάντη της εκροής της Ε.Ε.Λ. ήταν κατά πολύ μικρότερες. Πρέπει να σημειωθεί ότι το δείγμα ελήφθη τη χρονική στιγμή που το νερό είχε αρχίσει να καθαρίζει

Τα ανωτέρω συνιστούν παραβάσεις του Ν. 1650/86 (ΦΕΚ 160 Α΄/16.10.86) όπως τροποποιήθηκε με το Ν. 3010/22.4.2002 (ΦΕΚ 91 Α΄/25.4.2002) και τον Ν.4042/12(ΦΕΚ 24 Α/2012) και του Ν. 3199/2003 (ΦΕΚ 280Α/ 09.12.2003) .

Από το ποσό των 25.000€ ποσοστό 50% θα περιέλθει υπέρ ΕΤΕΡΠΣ (Πράσινο Ταμείο) (κωδ. 3517) και το υπόλοιπο 50% στην ΠΕ. Λακωνίας (κωδ.64082)
Ο φάκελος της υποθέσεως να διαβιβασθεί στη δικαιοσύνη στα πλαίσια των άρθρων 28 και 29 του Ν. 1650/86 όπως τροποποιήθηκαν με το Ν.3010/2002 και τον Ν.4042/2012 ,για την ενδεχόμενη επιβολή κυρώσεων.
Κατά της απόφασης αυτής η ΔΕΥΑ Σπάρτης έχει το δικαίωμα να ασκήσει προσφυγή στα τακτικά διοικητικά δικαστήρια εντός 60 ημερών από την κοινοποίηση της παρούσης (σύμφωνα με τις διατάξεις του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας [Ν.2717/99 (ΦΕΚ Α΄97/17-5-99)].

Με την απόφαση αυτή αναδεικνύεται το μείζον θέμα της διαχείρισης της λυματολάσπης. Η Δημοτική Αρχή είναι εκτεθειμένη όχι μόνον πολιτικά – αφού διαβεβαίωνε ότι όλα βαίνουν καλώς – αλλά κι έναντι της κοινωνίας και των πολιτών.

Οι ευθύνες για την πιθανή υποβάθμιση του περιβάλλοντος, για την επιβάρυνσή του υδροφόρου ορίζοντα, για την βλαπτική επίδραση τόσο στο οικοσύστημα του ποταμού όσο και των αρδευόμενων εκτάσεων από τα ύδατα του ποταμού συνιστούν κρίσιμη, προκλητική και απαράδεκτη παράβαση και συμπεριφορά. Συγχρόνως ένα ακόμα, διόλου ευκαταφρόνητο πρόστιμο, προστίθεται στις «ζημιές» με τις οποίες ο Δήμος επιβαρύνει τους Δημότες.

Ο Δήμαρχος Σπάρτης θα πρέπει στο επόμενο Δημοτικό Συμβούλιο να εξηγήσει ψύχραιμα και τεκμηριωμένα το μέγεθος της παρανομίας, να εξηγήσει ποιόν θα επιβαρύνει το πρόστιμο των 25.000€ (προφανώς τους δημότες) αλλά και ποιες είναι οι άμεσες ενέργειες στις οποίες έχει προβεί η Υπηρεσία της ΔΕΥΑ από τις 14 Φεβρουαρίου οπότε και κοινοποιήθηκε στην ΔΕΥΑΣ η απόφαση του Περιφερειάρχη.

Η προσφυγή της ΔΕΥΑ Σπάρτης στα τακτικά δικαστήρια είναι αναφαίρετο δικαίωμα της αλλά αυτό δεν ενδιαφέρει σήμερα τους δημότες. Τόσο η Δημοτική Αρχή όσο και η Αντιπολίτευση ( κ.κ. Αποστολάκος και Βαλιώτης) που καλείται να ελέγξει την υπόθεση, πρέπει να εξηγήσουν αν έχει επιβαρυνθεί το περιβάλλον και ποιος έχει τη διοικητική, την τεχνική και την πολιτική ευθύνη.

Σε διαφορετική περίπτωση θα παρακολουθήσουμε μια ακόμα παράσταση υπεκφυγής και συγκάλυψης σοβαρών παραβάσεων που ενδέχεται να υποχρεώσει, τους πολίτες πλέον, να στραφούν κατά του Δήμου και των Υπηρεσιών του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου