Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Τρίτη, 26 Μαρτίου 2013

Οι Δήμαρχοι “κονομάνε” από τα σκουπίδια και δεν θέλουν λύσεις!



Τα σκουπίδια αποτελούν το χρυσάφι για τα ταμεία των Δήμων, καθώς και για τις…τσέπες των Δημάρχων. Ναι, έτσι όπως το διαβάζετε!
Η κλεψιά, παει σύννεφο! ΔΕΝ θέλουν, καμία λύση στο πρόβλημα. Θέλουν, να υπάρχει το ίδιο καθεστώς, της ρεμούλας, της κονόμας και της ρουσφετολογιας.
Γι αυτό και ότι έχει σχέση με το κόστος των σκουπιδιών, είναι ΑΠΟΡΡΗΤΟ!
Λίγοι είναι οι Δήμαρχοι, που απαντούν ευθέως στα δυο ερωτήματα:
- Που πηγαίνουν τα σκουπίδια;
- Ποιό ποσό πληρώνουν σε σχέση του όγκου με την απόσταση μεταφοράς τους.
Το μονο που δηλώνουν, είναι το συνολικό κόστος για την συλλογή των σκουπιδιών και τη μεταφορά τους.
Έτσι με υπολογισμό και όχι με τιμοκατάλογο, προκύπτει στην καλύτερη περίπτωση, κόστος ανά τόνο περίπου, απο 50 εώς 70  στην επαρχία.
Ομως ούτε υπάρχει έλεγχος στο…ζύγισμα, ούτε για ποιά απόσταση αναλογεί αυτο το κόστος. Αποτελεί, ΑΠΟΡΡΗΤΟ στοιχείο, ο τόπος απόρριψης των σκουπιδιών.

Για να καταλάβει ο αναγνώστης, περιληπτικά, λέμε πως η Ευρωπαϊκή Ενωση, επιβάλλει πλέον πρόστιμα στη χώρα μας, για την συνεχιζόμενη ύπαρξη χωματερών. Εχει δώσει (η Ε.Ε) τεράστια ποσα για να λυθεί το πρόβλημα των σκουπιδιών, στη χώρα μας και δεν έχει γίνει τίποτα.
Οι Δήμαρχοι, όμως, συνεχίζουν την παράνομη λειτουργία των χωματερών. Οταν πιεστούν αρκετά, κλείνουν τις χωματερές και μεταφέρουν με “σκουπιδοεργολάβους” το προϊόν σε άγνωστη και πάντα …απόρρητη διαδρομή.
Είναι βέβαιο, πως ορισμένοι Δήμαρχοι, δημιουργούν “κρίση σκουπιδιών” στην πόλη τους, προκειμένου να έχουν δικαιολογία, για γρήγορες αποφάσεις και με …οποιοδήποτε κόστος, να “σώσουν” τους δημότες τους καθώς και τη υγεία τους δίνοντας τεράστια ποσά στους εργολάβους για …γρηγόρη καθαριότητα της πόλης.
Εάν είναι “μπροστά” τους και μέρες γιορτής, τότε η ταχύτητα των αποφάσεων για την “καθαριότητα” είναι …πρωτοφανής.
Μπροστά, λοιπόν στη σωτηρία της πόλης και της υγείας των δημοτών, ποιος λογαριάζει το ΚΟΣΤΟΣ.
Στέκονται εμπόδιο, οι Δήμαρχοι, ακόμη και όταν η πολιτεία η η Περιφέρεια, αναλαμβάνει πρωτοβουλίες.
Αντί να δεχθούν οι Δήμαρχοι την ανάληψη των ευθυνών για τα σκουπίδια, απο άλλους, αντίθετα γίνονται …έξαλλοι.
Τι πιο φυσιολογικό, απο το να πούνε …”ευχαριστώ”, που κάποιος άλλος θα αναλάβει τον …βραχνά των σκουπιδιών.
Αντίθετα, ξεσηκώνονται και αρχίζουν τις απαιτήσεις, επικακαλούμενοι ορισμένους νόμους (όσους τους συμφέρουν), ζητώντας χρήματα και ΜΟΝΟ χρήματα.
Ακόμη και πίσω απο τον ξεσηκωμό κατοίκων για νέες λύσεις, είναι οι Δήμαρχοι. Κανένας δεν θέλει στον τόπο του την λύση. Οι Δήμαρχοι ξεσηκώνουν τον κόσμο και κάποιες οργανώσεις δήθεν οικολόγων, για να παραμένει το πρόβλημα και να …κονομάνε!
Ναι λοιπόν, κερδίζουν οι Δήμαρχοι απο τα σκουπίδια και δεν θέλουν λύσεις.
Και μη βρεθεί κάποιος απο τους Δημάρχους, να θυμώσει με τα παραπάνω, λέγοντας πως δεν είναι όλοι ίδιοι….
Οποίος Δήμαρχος, είναι σωστός αλλά και σοβαρός, να συνδυάσει την οποιοδήποτε αντιδρασή του, με την απάντηση στα ερωτήματα:
- Που πηγαίνουν τα σκουπίδια των …συναδέλφων τους
- Πόσο πληρώνουν τον τόνο και για ποιά απόσταση
- Ποιος ζυγίζει τα σκουπίδια για να πληρωθεί ο σκουπιδοεργολάβος.
Πριν λίγες μέρες δημοσιεύθηκε πως το υπουργείο θα “βγάλει” τιμοκατάλογο για την μεταφορά των σκουπιδιών και σε συγκεκριμένες “χωματερές” .
Η …αντίδραση των Δημάρχων ήταν πολύ ισχυρή. Η “μαχητικότητα” ορισμένων ήταν ανάλογη, των χρημάτων που θα…εξοικονομούσε το ταμείο του Δήμου, αλλά προφανώς θα τα έχαναν απο την τσέπη των…συνεργατών τους σκουπιδοεργολάβων!

Του zorroastri

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου