Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

Προς πρώην συναγωνιστές



Δεν συμφωνούν με τις απόψεις μου περί Σύριζα κάποιοι φίλοι και αγαπημένοι. Είναι οπαδοί του δόγματος “θα συμμαχήσουμε και με τον διάβολο προκειμένου να….” , πράγμα που ούτε το ‘κανα ούτε θα το κάνω διότι με ανατριχιάζει και μόνο η σκέψη.
Τα πράγματα είναι κάτι περισσότερο από απλά αγαπητοί. Στις προηγούμενες εκλογές κόσμος και κοσμάκης τάχθηκε με τον Σύριζα για τους δικούς του λόγους ο καθένας. Οι Αριστεροί πολίτες επειδή διέκριναν ότι ήταν η μόνη ευκαιρία να απελευθερωθούμε από την πολιτική των Μνημονίων και να εκδιώξουμε τις Τρόικες. Ο Σύριζα δεν βγήκε πρώτο κόμμα για κάποιους λόγους, εντός των οποίων κατά την γνώμη μου είναι και το ότι δεν θέλησε να βγει πρώτο κόμμα αλλά αυτό ας το αφήσουμε στην άκρη.
Και για ποιον σημαντικό λόγο οι Αριστεροί πολίτες ψήφισαν Σύριζα και όχι ας πούμε ΚΚΕ ή Ανταρσία; Διότι τότε υπήρχε διάχυτη η αίσθηση ότι είναι εφικτό να αλλάξουμε την Ευρώπη. Ότι αν η Ελλάδα έκανε την αρχή τότε, με μια αριστερή κυβέρνηση, θα μπορούσε να παίξει τον ρόλο του καταλύτη για αριστερή στροφή στον ευρωπαϊκό νότο και να αναγκάσει έτσι την Γερμανία σε αλλαγή πολιτικής στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι Αριστεροί πολίτες, οραματιστές μιας πραγματικά Ενωμένης Ευρώπης και όχι μόνο μιας οικονομικής ένωσης, διέβλεψαν μια ελπίδα να αχνοφέγγει τότε, στις εκλογές του περασμένου καλοκαιριού και ψήφισαν μαζικά τον Σύριζα που την εξέφραζε με δυναμική πρώτου κόμματος, ω του θαύματος.
Από τότε μέχρι σήμερα έχουν αλλάξει όλα και κυρίως ο Σύριζα. Αυτό που φαίνεται πεντακάθαρα είναι ότι όχι την Ευρώπη δεν μπορεί να αλλάξει ο Σύριζα αλλά ούτε στο ελάχιστο την ελληνική κοινωνία της κρίσης να ριζοσπαστικοποιήσει. Αυτό που αλλάζει με τρομερή ευκολία καθημερινά είναι την ίδια του την πολιτική υπόσταση, κάνοντας συστημική στροφή και προσπαθώντας να κερδίσει ψήφους από την συντηρητική δεξαμενή της κοινωνίας. Έτσι έχει πολλές φορές φτάσει στην αυτογελοιοποίηση αλλά το κυριότερο είναι ότι έχει μπερδευτεί τόσο μες στις αντιφάσεις του, που ούτε πειστική πρόταση διακυβέρνησης μπορεί να αρθρώσει μιας και υποστηρίζει τελείως αντιφατικά πράγματα προς άγραν ψήφων από παντού. Υποστηρίζει τους απεργούς αλλά και τους νοικοκυραίους, υποστηρίζει τους μπάτσους αλλά και τους δαρμένους από τους μπάτσους, υποστηρίζει τις επενδύσεις αλλά και τους διαμαρτυρόμενους ενάντια σ’ αυτές, υποστηρίζει, τέλος το ευρώ, αλλά όχι τα Μνημόνια παρόλο που είναι ορατό και από τον πλέον αδαή ότι το ευρώ μόνο με Μνημόνια μπορεί να υπάρχει και να επιτελεί τον ρόλο του, που δεν είναι άλλος από την γερμανοποίηση της Ευρώπης και την μετατροπή των λαών σε φθηνούς εργάτες, την μετατροπή των χωρών σε αποικίες, βιομηχανικές ζώνες, χαβούζες και μπαταρίες της Γερμανίας.
Μέσα σε αυτές τις αντιφάσεις του παλεύοντας καθημερινά ο Σύριζα, είναι φανερό πια πως αποτελείται όχι από δυο τάσεις αλλά από δυο κόμματα (ένα πασοκογενές κι ένα αριστερό) τα οποία κρατάει προσωρινά ενωμένα η φρούδα ελπίδα εξουσίας και η φασιστική διακυβέρνηση Σαμαρά.
Επομένως, αφού Ενωμένη Ευρώπη των λαών και όχι των τραπεζών δεν υπάρχει ουδεμία περίπτωση και πιθανότητα να δούμε, αφού ο ρόλος του καταλύτη για αλλαγές στην Ευρώπη, τον οποίον μπορούσε να διαδραματίσει ο Σύριζα το περασμένο καλοκαίρι έχει εκλείψει τελείως, αφού ο Σύριζα έχει εκφυλιστεί και έχει χάσει τον όποιο ριζοσπαστισμό του προσπαθώντας να εκφράσει τον κάθε πικραμένο του πασόκ και της νδ, δεν υπάρχει άλλη διέξοδος για τους Αριστερούς πολίτες από το να γυρίσουν την πλάτη σε αυτό το μόρφωμα για να μη βρεθούν και απολογούμενοι στον εαυτό τους μια των ημερών.
Και όσοι εκ των συντρόφων έχουν την έγνοια και λένε πως δεν φεύγουν για να μην αφήσουν τον Σύριζα στα χέρια των ”άλλων” και πως αν φύγουν εκείνοι, θα μείνουν και θα καπηλευτούν το κόμμα “αυτοί που δεν το δικαιούνται”, αλλά και πως παραμένουν μέσα για να μην αφήνουν να γίνεται δεξιά στροφή κλπ, το μόνο που έχω να τους πω είναι πως βαυκαλίζονται και πως θα ‘ρθει σύντομα η μέρα, αν συνεχίσουν έτσι, που θα γίνουν Κουβέληδες στη θέση του Κουβέλη και θα την υποστηρίζουν με σθένος ακόμα και αυτή τους την εξέλιξη.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου