Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Τετάρτη, 6 Μαρτίου 2013

ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ



για την άσκηση ΠΡΟΣΦΥΓΗΣ και για την άσκηση ΑΙΤΗΣΗΣ ΑΝΑΣΤΟΛΗΣ ΕΚΤΕΛΕΣΗΣ ΚΑΤΑ των βεβαιωμένων οφειλών από το «ΧΑΡΑΤΣΙ» της Δ.Ε.Η. για το έτος 2011

Μετά την προφορική (στις δύο τελευταίες Γ.Σ. της Πρωτοβουλίας Πολιτών «ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟ ΡΕΥΜΑ») ενημέρωση από μέλη της ομάδας δικηγόρων, ενημερώνουμε και εγγράφως τους πολίτες για το τι ισχύει:
Όπως γνωρίζουμε, μετά την μη πληρωμή του «χαρατσιού» μέσω των λογαριασμών της Δ.Ε.Η., τα απλήρωτα ποσά των δύο (2) δόσεων για το έτος 2011 απεστάλησαν από την Δ.Ε.Η. στο Υπουργείο Οικονομικών. Το Υπουργείο προχώρησε στην βεβαίωση των ποσών αυτών, δηλαδή στην μετατροπή τους σε οφειλόμενο φόρο μέσω των Δ.Ο.Υ. Ήδη τον Ιανουάριο του 2013 απεστάλησαν σε όλους τους «οφειλέτες» σχετικές ειδοποιήσεις με το οφειλόμενο ποσόν και με την ένδειξη ότι πρέπει να εξοφληθούν ως την 31-1-2013. Από εδώ και πέρα αναμένεται η αποστολή νέων ειδοποιήσεων, κατά των οποίων αποφάσισε η Γενική μας Συνέλευση να στραφούμε δικαστικώς με βάση το εξής σκεπτικό:
Το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε (Μάϊος 2012) ότι το «χαράτσι» αποτελεί φόρο και όχι τέλος. Επίσης έκρινε ότι η επιβολή του δεν αντίκειται στο Σύνταγμα. Αντιθέτως, το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών έκρινε ότι η επιβολή του φόρου αυτού αντίκειται στο Σύνταγμα. Η απόφαση αυτή του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών εκ του νόμου έχει ιδιότυπη δεσμευτικότητα ισχύουσα έναντι πάντων και παράγει τα αποτελέσματά της ακόμη και υπέρ αυτών που δεν ήταν διάδικοι στην δίκη. Κατά της απόφασης αυτής ο Υπουργός Οικονομικών και η Δ.Ε.Η. άσκησαν αίτηση αναιρέσεως ενώπιον του Αρείου Πάγου, δικάσιμος της οποίας ορίσθηκε η 22-3-2013. Παραλλήλως άσκησαν αίτηση αναστολής εκτέλεσης της απόφασης, την οποία επέτυχαν επικαλούμενοι ότι αν δεν καταβληθεί το «χαράτσι» κινδυνεύουν τα δημόσια οικονομικά και ότι θα επιβληθούν νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων. Έτσι ανεστάλη η παραγωγή των αποτελεσμάτων της απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών μέχρι να εκδοθεί απόφαση από τον Άρειο Πάγο για την αναίρεση. Σε περίπτωση που ο Άρειος Πάγος υιοθετήσει την απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών ως προς το σκέλος της αντίθεσης προς το Σύνταγμα του «χαρατσιού», τότε, λόγω της ύπαρξης δύο αντίθετων αποφάσεων των ανωτάτων δικαστηρίων (του Αρείου Πάγου και του Συμβουλίου της Επικρατείας) η υπόθεση θα οδηγηθεί για τελική κρίση στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο (Α.Ε.Δ.) του άρθρου 100 του Συντάγματος.  

Περαιτέρω:
Το ένδικο μέσο που προβλέπει ο νόμος κατά των βεβαιωμένων φόρων είναι η ατομική προσφυγή.
β. Η άσκηση της προσφυγής ΔΕΝ αναστέλλει την εκτέλεση, δηλαδή τις νόμιμες δυνατότητες του Ελληνικού Δημοσίου (αρμόδια Δ.Ο.Υ.) να επιδιώξει την είσπραξη του βεβαιωθέντος φόρου.
γ. Για να ανασταλεί η εκτέλεση – είσπραξη πρέπει ο ΗΔΗ προσφεύγων να ασκήσει ΚΑΙ ατομική αίτηση αναστολής εκτέλεσης. Αν γίνει δεκτή η αίτηση αναστολής, τότε η είσπραξη του φόρου αναστέλλεται μέχρι να εκδοθεί απόφαση επί της προσφυγής.
δ. Η προσφυγή κατατίθεται στην Γραμματεία του Μονομελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης. Ο νόμος (άρθρο 27 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας) προβλέπει ότι, αν ο κύριος φόρος (δηλαδή χωρίς τις προσαυξήσεις) δεν υπερβαίνει τα 590 ευρώ, την προσφυγή μπορεί αν την υπογράψει ο ίδιος ο διάδικος – προσφεύγων, δίχως να απαιτείται η συν-υπογραφή της από δικηγόρο. Η πρόβλεψη αυτή, όπως ενημερώσαμε ήδη και προφορικώς, δίνει την δυνατότητα με χαμηλό κόστος να ασκηθούν πολλές προσφυγές, δεδομένου ότι:
1. απαιτείται παράβολο υπέρ του Δημοσίου, που ανέρχεται σε 2% επί του ποσού του φόρου, σύμφωνα με το άρθρο 277 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας {π.χ. σε οφειλόμενο φόρο ύψους 500 ευρώ, το παράβολο υπέρ του Δημοσίου ανέρχεται σε 10 ευρώ (500 χ 2% = 10)}.
2. απαιτείται επικόλληση κάποιων ενσήμων (μεγαρόσημα) αξίας 10 ευρώ περίπου.
3. απαιτείται επίδοση της προσφυγής στον Υπουργό Οικονομικών (άρθρο 126 παρ. 1 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας) με κόστος 20 – 25 ευρώ.
Δηλαδή, με κόστος περίπου 40- 45 ευρώ μπορεί οποιοσδήποτε από εμάς να ασκήσει προσφυγή.

ε. Η αίτηση αναστολής εκτέλεσης κατατίθεται ομοίως στην Γραμματεία του Μονομελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, εφόσον θα έχει ΗΔΗ ασκηθεί προσφυγή. Την αίτηση αναστολής μπορεί ομοίως να την υπογράψει ο ίδιος ο διάδικος – αιτών, δίχως να απαιτείται η συν-υπογραφή της από δικηγόρο. Το κόστος της αίτησης αναστολής είναι υψηλότερο από το κόστος της προσφυγής, δεδομένου ότι:
1. απαιτείται παράβολο υπέρ του Δημοσίου, που ανέρχεται σε 100 ευρώ, σύμφωνα με το άρθρο 277 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας.
2. απαιτείται επικόλληση κάποιων ενσήμων (μεγαρόσημα) αξίας 10 ευρώ περίπου.
3. απαιτείται επίδοση της αίτησης στον Υπουργό Οικονομικών (άρθρο 126 παρ. 1 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας) με κόστος 20 – 25 ευρώ.

Η Συντονιστική Επιτροπή της Πρωτοβουλίας Πολιτών «ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟ ΡΕΥΜΑ»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου