Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Σάββατο, 9 Μαρτίου 2013

Ο αγώνας στη Χαλκιδική μάς αφορά όλες και όλους




Δεν υπάρχει άνθρωπος με αξιοπρέπεια που πριν 3 βδομάδες να έμαθε την καταστροφή του εργοταξίου του θανάτου στις Σκουριές και να μη σκέφτηκε «μακάρι να μπορούσα να το είχα κάνει εγώ». Η πράξη έγινε και το λιγότερο που μπορούμε να πούμε γι” αυτήν είναι ότι έφερε το ζήτημα στο επίκεντρο της συζήτησης. Οι εταιρείες και τα τσιράκια τους δέχτηκαν ένα ισχυρό πλήγμα και απάντησαν με τα μέσα που τους χαρακτηρίζουν: τα ξεδιάντροπα ψέματα και την τρομοκρατία. Επικοινωνιακά τρυκ με το ταξίδι-αστραπή του Δένδια στις Σκουριές και τις εικόνες πάνοπλων κουκουλοφόρων ΕΚΑΜιτών να παρελαύνουν στα χωριά, με σκοπό τη συμβολική τρομοκράτηση της κοινής γνώμης από τη μια, και την επιβολή κυριολεκτικά καθεστώτος τρόμου στους κατοίκους των αγωνιζόμενων χωριών απ’ την άλλη. Επιπλέον, ο Πρωθυπουργός δήλωσε ρητά ότι οπωσδήποτε θα γίνουν οι 3 επενδύσεις και μάλιστα ότι άμεσα συνάντησε προσωπικά τον πρόεδρο του ΣτΕ, ενώ η εταιρεία δήλωσε ότι γι” αυτήν το θέμα έκλεισε, δεν συζητά πλέον τίποτε και περιμένει από το κράτος να επιβάλλει την εφαρμογή των νόμων.
Οι εταιρείες και τα ΜΜΕ (που είναι ένα πράγμα) καθώς και οι υπάλληλοί τους στα κυβερνητικά έδρανα, προσπαθούν να μετατοπίσουν τη συζήτηση από τον αγώνα ενάντια στο χρυσό θάνατο σε ένα αστυνομικό σήριαλ με DNA, με ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας (για να φαίνεται πόσο μοχθηροί είναι αυτοί που καταδιώκουν οι αρχές), με καλά παιδιά – πρόθυμα να συνεργαστούν με τις αρχές – και με σκοτεινούς κουκουλοφόρους, που για μεγαλύτερο σασπένς, μπορεί και να είναι διπλοί πράκτορες – «προβοκάτορες». Όσοι πέφτουν στην παγίδα που έστησαν οι εισαγγελείς των media, υποκύπτοντας σε δηλώσεις νομιμοφροσύνης, καταγγέλλοντας «κουκουλοφόρους που αμαύρωσαν τον αγώνα» και μιλώντας για ειρηνικό αγώνα, για να διαχωριστούν από την καταστροφή του εργοταξίου στις Σκουριές, άθελά τους συνδράμουν στη μετατόπιση της συζήτησης (και ας τους ενημερώσει τελοσπάντων κάποιος ότι πέραν της καταστροφικότητας της στάσης τους για διαχωρισμό από τη «βία» και υπεράσπιση του ειρηνικού αγώνα, η στάση αυτή δεν έχει και σχέση με την πραγματικότητα: δεν μπορεί να ασκηθεί βία ενάντια σε αντικείμενα. Και απειλή κατά ανθρώπινης ζωής δεν υπήρξε καμία. Αυτό ούτε οι μπάτσοι δεν το είπαν…εκτός κι αν εννοούν -κι αυτό θα το καταλαβαίναμε- ότι η καταστροφή του εργοταξίου συμπεριλαμβάνεται στον ειρηνικό αγώνα, όπως ακριβώς κάνουνε οι ινδοί αγρότες της μη-βίας οι οποίοι θεωρούν τις μαζικές καταστροφές των εγκαταστάσεων και των μεταλλαγμένων φυτειών των πολυεθνικών όχι απλά τμήμα του μη-βίαιου αγώνα αλλά και υποχρέωσή του).
Επιπλέον, οι δηλώσεις νομιμοφροσύνης σπέρνουν ηττοπάθεια και ανοίγουν τον δρόμο ώστε να ακούγονται απόψεις για (περαιτέρω!…) «επανεξέταση του μεταλλευτικού κώδικα», ώστε να παίρνει κατιτίς και το ελληνικό δημόσιο (αντί να απαιτείται ο αναγκαίος πλήρης αποχαρακτηρισμός της περιοχής από μεταλλευτική), ή εκκλήσεις για επενδύσεις, αλλά «με αυστηρότερο περιβαλλοντολογικό έλεγχο» κλπ, δείχνοντας πού οδηγεί το φλερτ με την εξουσία. Ας θυμίσουμε ότι όταν για ένα τμήμα της αριστεράς το φλερτ με την εξουσία μετατράπηκε σε μόνιμο δεσμό, το «αδιάλλακτο όχι στο μνημόνιο» μετατράπηκε σε σιωπή απέναντι στην κρατική ενορχήστρωση των φασιστικών πογκρόμ και σε ανοχή των επιστρατεύσεων απεργών και της χρήσης της αντιτρομοκρατικής ενάντια σε κοινωνικά κινήματα.
Όπως είπαμε, οι εταιρείες και τα τσιράκια τους δέχτηκαν ένα ισχυρό πλήγμα και απάντησαν με τα μέσα που τους χαρακτηρίζουν…Οι αγωνιζόμενοι κάτοικοι της Χαλκιδικής και στο πρόσωπό τους συνολικά όσοι αγωνιζόμαστε για το δίκιο και την ελευθερία δεχτήκαμε την αντεπίθεση και πρέπει να απαντήσουμε με τα μέσα που χαρακτηρίζουν εμάς:την αλληλεγγύη, την αξιοπρέπεια, την αντίσταση. Την αλληλεγγύη σε όσους τους έχει επιβληθεί το καθεστώς τρόμου, την αξιοπρέπεια ενάντια σε όσους ζητάνε πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης, την αντίσταση στον εκβιασμό και την τρομοκρατία. Γιατί για να μπορέσουμε να μιλήσουμε για την πραγματική τρομοκρατία, δεν πρέπει να πάψουμε να επαναλαμβάνουμε ότι όλη η επένδυση στη Χαλκιδική έχει βασιστεί, επειδή αναγκάστηκε να βασιστεί, στον απροκάλυπτο εκβιασμό και στην τρομοκρατία, όπως και τα περισσότερα από όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Αφού πρώτα σε κάνουν να πεινάσεις, αφού σε κλέψουν, αφού σε υποχρεώσουν να δεις τα παιδιά σου μετανάστες, αφού μηδενίσουν τον μισθό σου, αφού σε τρομοκρατήσουν, έρχονται ύστερα και σου λένε: «Θες ακόμη περισσότερη πείνα, φτώχεια, εξαθλίωση ή προτιμάς ένα γαμημένο ξεροκόμματο;… τα προβλήματα υγείας που θα σου προξενήσουμε είναι πιθανά, αλλά από την άλλη ο θάνατος από πείνα είναι σίγουρος».
Γι αυτό ο αγώνας στη Χαλκιδική μάς αφορά όλες και όλους. Τώρα, όλες και όλοι μαζί, έχουμε να κάνουμε πολλά:
Να σπάσουμε την τρομοκρατία 
Nα καταλάβουμε ότι τώρα είμαστε πιο δυνατές/οί και ότι οι κινήσεις του αντιπάλου δείχνουν όχι την ισχύ, αλλά τον πανικό του
Nα εξαπλώσουμε τον αγώνα σε όλη τη χώρα και να τον συνδέσουμε με άλλους αγώνες
Nα τον κάνουμε υπόθεση του καθενός και της καθεμιάς
Γιατί ο αγώνας ενάντια στο χρυσό θάνατο είναι υπόθεση του καθενός και της καθεμιάς μας, έχουμε καθήκον να τον συνεχίσουμε και την υποχρέωση να νικήσουμε.
Ανοιχτό Συντονιστικό Θεσσαλονίκης ενάντια στα μεταλλεία χρυσού

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου