Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Σάββατο, 9 Μαρτίου 2013

Ο αγώνας στη Χαλκιδική μάς αφορά όλες και όλους




Δεν υπάρχει άνθρωπος με αξιοπρέπεια που πριν 3 βδομάδες να έμαθε την καταστροφή του εργοταξίου του θανάτου στις Σκουριές και να μη σκέφτηκε «μακάρι να μπορούσα να το είχα κάνει εγώ». Η πράξη έγινε και το λιγότερο που μπορούμε να πούμε γι” αυτήν είναι ότι έφερε το ζήτημα στο επίκεντρο της συζήτησης. Οι εταιρείες και τα τσιράκια τους δέχτηκαν ένα ισχυρό πλήγμα και απάντησαν με τα μέσα που τους χαρακτηρίζουν: τα ξεδιάντροπα ψέματα και την τρομοκρατία. Επικοινωνιακά τρυκ με το ταξίδι-αστραπή του Δένδια στις Σκουριές και τις εικόνες πάνοπλων κουκουλοφόρων ΕΚΑΜιτών να παρελαύνουν στα χωριά, με σκοπό τη συμβολική τρομοκράτηση της κοινής γνώμης από τη μια, και την επιβολή κυριολεκτικά καθεστώτος τρόμου στους κατοίκους των αγωνιζόμενων χωριών απ’ την άλλη. Επιπλέον, ο Πρωθυπουργός δήλωσε ρητά ότι οπωσδήποτε θα γίνουν οι 3 επενδύσεις και μάλιστα ότι άμεσα συνάντησε προσωπικά τον πρόεδρο του ΣτΕ, ενώ η εταιρεία δήλωσε ότι γι” αυτήν το θέμα έκλεισε, δεν συζητά πλέον τίποτε και περιμένει από το κράτος να επιβάλλει την εφαρμογή των νόμων.
Οι εταιρείες και τα ΜΜΕ (που είναι ένα πράγμα) καθώς και οι υπάλληλοί τους στα κυβερνητικά έδρανα, προσπαθούν να μετατοπίσουν τη συζήτηση από τον αγώνα ενάντια στο χρυσό θάνατο σε ένα αστυνομικό σήριαλ με DNA, με ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας (για να φαίνεται πόσο μοχθηροί είναι αυτοί που καταδιώκουν οι αρχές), με καλά παιδιά – πρόθυμα να συνεργαστούν με τις αρχές – και με σκοτεινούς κουκουλοφόρους, που για μεγαλύτερο σασπένς, μπορεί και να είναι διπλοί πράκτορες – «προβοκάτορες». Όσοι πέφτουν στην παγίδα που έστησαν οι εισαγγελείς των media, υποκύπτοντας σε δηλώσεις νομιμοφροσύνης, καταγγέλλοντας «κουκουλοφόρους που αμαύρωσαν τον αγώνα» και μιλώντας για ειρηνικό αγώνα, για να διαχωριστούν από την καταστροφή του εργοταξίου στις Σκουριές, άθελά τους συνδράμουν στη μετατόπιση της συζήτησης (και ας τους ενημερώσει τελοσπάντων κάποιος ότι πέραν της καταστροφικότητας της στάσης τους για διαχωρισμό από τη «βία» και υπεράσπιση του ειρηνικού αγώνα, η στάση αυτή δεν έχει και σχέση με την πραγματικότητα: δεν μπορεί να ασκηθεί βία ενάντια σε αντικείμενα. Και απειλή κατά ανθρώπινης ζωής δεν υπήρξε καμία. Αυτό ούτε οι μπάτσοι δεν το είπαν…εκτός κι αν εννοούν -κι αυτό θα το καταλαβαίναμε- ότι η καταστροφή του εργοταξίου συμπεριλαμβάνεται στον ειρηνικό αγώνα, όπως ακριβώς κάνουνε οι ινδοί αγρότες της μη-βίας οι οποίοι θεωρούν τις μαζικές καταστροφές των εγκαταστάσεων και των μεταλλαγμένων φυτειών των πολυεθνικών όχι απλά τμήμα του μη-βίαιου αγώνα αλλά και υποχρέωσή του).
Επιπλέον, οι δηλώσεις νομιμοφροσύνης σπέρνουν ηττοπάθεια και ανοίγουν τον δρόμο ώστε να ακούγονται απόψεις για (περαιτέρω!…) «επανεξέταση του μεταλλευτικού κώδικα», ώστε να παίρνει κατιτίς και το ελληνικό δημόσιο (αντί να απαιτείται ο αναγκαίος πλήρης αποχαρακτηρισμός της περιοχής από μεταλλευτική), ή εκκλήσεις για επενδύσεις, αλλά «με αυστηρότερο περιβαλλοντολογικό έλεγχο» κλπ, δείχνοντας πού οδηγεί το φλερτ με την εξουσία. Ας θυμίσουμε ότι όταν για ένα τμήμα της αριστεράς το φλερτ με την εξουσία μετατράπηκε σε μόνιμο δεσμό, το «αδιάλλακτο όχι στο μνημόνιο» μετατράπηκε σε σιωπή απέναντι στην κρατική ενορχήστρωση των φασιστικών πογκρόμ και σε ανοχή των επιστρατεύσεων απεργών και της χρήσης της αντιτρομοκρατικής ενάντια σε κοινωνικά κινήματα.
Όπως είπαμε, οι εταιρείες και τα τσιράκια τους δέχτηκαν ένα ισχυρό πλήγμα και απάντησαν με τα μέσα που τους χαρακτηρίζουν…Οι αγωνιζόμενοι κάτοικοι της Χαλκιδικής και στο πρόσωπό τους συνολικά όσοι αγωνιζόμαστε για το δίκιο και την ελευθερία δεχτήκαμε την αντεπίθεση και πρέπει να απαντήσουμε με τα μέσα που χαρακτηρίζουν εμάς:την αλληλεγγύη, την αξιοπρέπεια, την αντίσταση. Την αλληλεγγύη σε όσους τους έχει επιβληθεί το καθεστώς τρόμου, την αξιοπρέπεια ενάντια σε όσους ζητάνε πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης, την αντίσταση στον εκβιασμό και την τρομοκρατία. Γιατί για να μπορέσουμε να μιλήσουμε για την πραγματική τρομοκρατία, δεν πρέπει να πάψουμε να επαναλαμβάνουμε ότι όλη η επένδυση στη Χαλκιδική έχει βασιστεί, επειδή αναγκάστηκε να βασιστεί, στον απροκάλυπτο εκβιασμό και στην τρομοκρατία, όπως και τα περισσότερα από όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Αφού πρώτα σε κάνουν να πεινάσεις, αφού σε κλέψουν, αφού σε υποχρεώσουν να δεις τα παιδιά σου μετανάστες, αφού μηδενίσουν τον μισθό σου, αφού σε τρομοκρατήσουν, έρχονται ύστερα και σου λένε: «Θες ακόμη περισσότερη πείνα, φτώχεια, εξαθλίωση ή προτιμάς ένα γαμημένο ξεροκόμματο;… τα προβλήματα υγείας που θα σου προξενήσουμε είναι πιθανά, αλλά από την άλλη ο θάνατος από πείνα είναι σίγουρος».
Γι αυτό ο αγώνας στη Χαλκιδική μάς αφορά όλες και όλους. Τώρα, όλες και όλοι μαζί, έχουμε να κάνουμε πολλά:
Να σπάσουμε την τρομοκρατία 
Nα καταλάβουμε ότι τώρα είμαστε πιο δυνατές/οί και ότι οι κινήσεις του αντιπάλου δείχνουν όχι την ισχύ, αλλά τον πανικό του
Nα εξαπλώσουμε τον αγώνα σε όλη τη χώρα και να τον συνδέσουμε με άλλους αγώνες
Nα τον κάνουμε υπόθεση του καθενός και της καθεμιάς
Γιατί ο αγώνας ενάντια στο χρυσό θάνατο είναι υπόθεση του καθενός και της καθεμιάς μας, έχουμε καθήκον να τον συνεχίσουμε και την υποχρέωση να νικήσουμε.
Ανοιχτό Συντονιστικό Θεσσαλονίκης ενάντια στα μεταλλεία χρυσού

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου