Το καλοκαίρι του 2002, αν θυμάμαι καλά, η Ελλάδα μπήκε στην τελική ευθεία της καταστροφής δια στόματος του τότε πρωθυπουργού της Κ. Σημίτη. Ακόμα τον θυμάμαι να κάνει από τη Σίφνο, όπου βρισκόταν για διακοπές, την τρομακτική και εξοργιστική για μένα δήλωση, η οποία χαράκτηκε πολύ βαθιά εντός μου κατά λέξη: Γινόμαστε Ευρώπη. Τα καφενεία θα γίνουν καφετέριες και τα κουρεία κομμωτήρια.
Κόντεψα να χάσω τη γη κάτω από τα πόδια μου μόλις το ξεστόμισε. Ήταν η εποχή που τριγυρνούσα γεμάτος πάθος και όραμα από χωριό σε χωριό και από καφενείο σε καφενείο και μάζευα αφηγήσεις ανθρώπων, μάζευα αρχειακό υλικό φωτογραφιών αλλά κυρίως μάζευα στην ψυχή μου εικόνες, κουβέντες και μυρωδιές μιας Ελλάδας, της οποίας μόλις είχε προαναγγελθεί από τα πιο επίσημα χείλη ο αμετάκλητος θάνατός της.
Πράγματι, σε πολύ λίγο διάστημα από τότε, τον Μάη του 2004, έκλεισε το Κέντρον, το μοναδικό καφενείο που είχε απομείνει για πάνω από έναν αιώνα στην προκυμαία της Χίου και έδωσε τη θέση του σε μια καφετέρια και σε ένα ταχυφαγείο. Ένιωσα ορφανός κι έκλαψα αυτή την απώλεια σαν να έχασα δικόν μου άνθρωπο...
Ολόκληρο το εμπνευσμένο κείμενο του συγγραφέα εδώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου