Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012

Τράπεζα σπόρων

Του Γ. ΚΟΚΚΙΝΑΚΟΥ
«Η απόδοση ενός πατρογονικού ελαιόδεντρου δεν είναι το λάδι, αλλά το καθαρό νερό της σοφίας του»
Οδυσσέας Ελύτης

Η φωτιά στο τζάκι έκαιγε και το τσίπουρο έρεε στην παρέα όπως και η κουβέντα. Ο γέρο αγρότης, με χαραγμένο στο πρόσωπό του την απαρχή του κόσμου και με συμφωνία με τον Χάρο να «φύγει » με κοινή συμφωνία μαζί του κατά πως λέει ο ίδιος, φαινόταν να μην παρακολουθεί αλλά προς το τέλος όταν η κουβέντα περιστρεφόταν γύρω από την οικολογία με τράβηξε παράμερα και με οδήγησε στο κελάρι του σπιτιού. Με αργά, σίγουρα βήματα με αργές κινήσεις πιάνει στα χέρια του δύο σακουλάκια από τα πολλά που είχε φυλαγμένα και μου λέει με σιγανή, ψελιστική φωνή: «Είναι σπόροι από την εποχή του παππού μου».
Συνωμοτικά, επίμονα, με κοίταγε κατευθείαν στα μάτια. Πώς ανοίγει κανείς το ντουλάπι με τιμαλφή; Με προσοχή, με φόβο μην τον δει κανείς, μα τα τιμαλφή του γέρου Κώστα ήταν οι σπόροι. Οχι λίρες , ευρώ ή χρυσαφικά. Κράτησα χρόνια αυτή τη συγκίνηση. Μέχρι που πέρυσι ο δρόμος με έβγαλε στο ΜΑΙΧ και επισκέφτηκα την τράπεζα σπόρων που υπάρχει και λειτουργεί εκεί. Μοναδική στην Κρήτη.
Με τον ίδιο τρόπο η Αδαμαντία μας οδήγησε με τον φίλο μου τον Γιάννη τον βιοκαλλιεργητή στο εσωτερικό του ψυγείου όπου φυλάσσονται σε βαθιά κατάψυξη σπόροι από ενδημικά φυτά της Κρήτης αλλά και από την υπόλοιπη Ελλάδα.
Με το ίδιο τελετουργικό, με την ίδια συγκίνηση, με το ίδιο πάθος. «Εδώ φυλάμε, διατηρούμε και κατά διαστήματα αναπαράγουμε το μεγαλύτερο μέρος από τα ενδημικά φυτά της Κρήτης» μας λέει, «όπως και πληθώρα φυτών από όλη την χώρα». Δίπλα είναι ο βοτανικός κήπος και λίγο πιο πέρα τα αποξηραμένα δείγματα από 8.000 περίπου φυτά της χώρας μου εξηγεί η Χριστίνα.
Η Γιώτα μου εξηγεί ότι βλέπει στο μικροσκόπιο. Τους γυρόκοκκους στην εξέταση του μελιού. Η τέταρτη της παρέας η Ελένη λείπει. Τέσσερις γυναίκες έχουν κάνει όλη αυτή τη δουλειά. Δεν είπαν τίποτα για προβλήματα, ελλείψεις προσωπικού, πενιχρές αμοιβές, μείωση ή έλλειψη κρατικών επιδοτήσεων. Μόνο τον έρωτα στα μάτια τους για αυτό που κάνουν διακρίνεις. Αλλιώς αυτό το έργο δεν θα υπήρχε. Δοσμένες στο καθήκον όχι ως επάγγελμα αλλά ως πράξη νοήματος στη ζωή.
Μια μολυβοντομάτα μας έκοψε στα τέσσερα η Αδαμαντία την αλάτισε και μας την πρόσφερε πάνω στον πάγκο εργασίας. Ηταν κάτι σαν μεταλαβιά.
Αυτά θα σώσουν την πατρίδα, όχι όσοι ως γελωτοποιοί και σαλτιμπάγκοι την έχουν μετατρέψει σε παρτίδα. Οι αφανείς, της δημιουργίας, της αφοσίωσης, της προσπάθειας, που έχουν ως μέγα κίνητρο την ηθική εσωτερική ικανοποίηση. Μακράν από τα ψεύτικα φώτα της δημοσιότητος, τις επισημότητες, τις «διακρίσεις», τα «βραβεία» την επιτήδευση , τις δημόσιες σχέσεις και την καριέρα.
Πως και έκανες αυτό το πρόγραμμα ρωτώ τον διευθυντή του ΜΑΙΧ Αλ. Νικολαϊδη. Και ο «στυγνός» τεχνοκράτης μου απαντά: «Μα γιατί θεωρώ το γενετικό υλικό πολιτισμική κληρονομιά της χώρας». Λοιπόν πολιτισμός δεν είναι να λες αλλά να κάνεις κάτι για να διασώζεται η ρίζα…
Πηγή: http://apokoinou.com/?p=1046
Δείτε επίσης την ανάρτησή μου: http://topikopoiisi।blogspot।com/2011/02/blog-post_6220।html

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου