Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2012

Aπάτες και «αληθινά» ψέματα της νέας συμφωνίας για την Ελλάδα

...
Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δεν ανέφερε ποια θα είναι η συμβολή του στη Ελλάδα και δεν θα το κάνει ως τα μέσα Μαρτίου. Επομένως, μέχρι τότε δεν θα ξέρουμε το πραγματικό μέγεθος της ελληνικής διάσωσης. Άρα τα 135 δις ευρώ που αναφέρονται σήμερα μπορεί να μην είναι το ακριβές νούμερο αν το ΔΝΤ αποφασίσει να μη χρηματοδοτήσει την ελληνική διάσωση.
Οι προβλέψεις για τη μελλοντική ανάπτυξη στην Ελλάδα, ακόμα και στο έγγραφο που διέρρευσε στο πρακτορείο Ρόιτερ, βασίζονται σε υποθέσεις που δεν θα υλοποιηθούν, όπως γινόταν πάντα, κάθε φορά, τα τελευταία δύο χρόνια. Τα ίδια απατηλά μαθηματικά της Ευρώπης μας πλασάρονται και τώρα και οι νέες προβλέψεις θα απέχουν από την αλήθεια τόσο όσο κι οι προηγούμενες.
Το Ινστιτούτο Διεθνούς Χρηματοοικονομικής (IIF) αποδέχτηκε τη νύχτα της Δευτέρας περαιτέρω περικοπές για τους ιδιώτες επενδυτές στις οποίες κανείς, εκτός των ιδίων, δεν έχει συμφωνήσει. Πολύ σύντομα θα δούμε πόσα ιδρύματα είναι έτοιμα να αποδεχτούν αυτό το σχέδιο και πόσοι θα προτιμήσουν τη διαδικασία των αγωγών από τη στιγμή που τους ζητείται να αναλάβουν ζημιές 74% επί της καθαρής παρούσας αξίας του ελληνικού χρέους.
Αναμένεται επίσης να δούμε αγωγές στο Λονδίνο από τους κατόχους των ελληνικών ομολόγων ύψους 18 δις δολαρίων που έχουν εκδοθεί στο βρετανικό δίκαιο.
Οι προβλέψεις της τρόικας βασίζονται σε συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα κατά 95% και όνειρο ζουν, μην τους ξυπνάμε… Χτες το πρωί ένα άρθρο του Ρόιτερ έγραφε: «Τα 32 μέλη των μεγάλων πιστωτών της επιτροπής του IIF έχουν ελληνικό χρέος τουλάχιστον 44 δις ευρώ”. Αν αυτό είναι σωστό, τότε η συμφωνία του IIF αντιπροσωπεύει μόλις το 12,2% των ομολογιούχων της Ελλάδας.
Εν τω μεταξύ η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αντάλλαξε τα ομόλογά της με την Ελλάδα και έλαβε θέση senior πιστωτή έναντι των ιδιωτών ομολογιούχων και θα δούμε σύντομα κάποιες αγωγές ενάντια σε αυτή την κίνηση, που μπορεί κάλλιστα να επαναληφθεί και με τα ομόλογα άλλων χωρών της Ευρωζώνης. Μπορεί επίσης να δούμε πωλήσεις τίτλων από κατηγορίες πιστωτών που δεν υπόκεινται στη χειραγώγηση των ευρωπαϊκών αρχών και δεν θέλουν να υπόκεινται στις ιδιοτροπίες της ΕΚΤ. Κάτι άλλο που μπορεί επίσης να δούμε είναι τους οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης να λαμβάνουν υπόψη τους αυτή την κίνηση και να υποβαθμίζουν όλα τα κράτη της Ευρωζώνης ως συνέπειά της. Στην αποτίμηση ενός κράτους έχουμε πιστωτικό κίνδυνο και πολιτικό κίνδυνο και ο πολιτικός κίνδυνος πλέον αυξάνεται δραματικά.
Η ΕΚΤ μας λέει ότι θα δώσει τα κέρδη από τους ελληνικούς τίτλους της στις ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες, όμως προς το παρόν δεν υπάρχουν κέρδη, υπάρχουν μόνο σοβαρές ζημιές. Επομένως, όλη αυτή η συζήτηση περί κερδών αφορά μόνο προσδοκίες ότι θα πάρουν πίσω τα λεφτά τους στη λήξη των ελληνικών ομολόγων που απέχει πολλά χρόνια ακόμη. Ο ισχυρισμός της ΕΚΤ δεν είναι απλά παραπλανητικός αλλά και σε εντελώς λάθος κατεύθυνση.
Αναμένεται επίσης ότι πολύ σύντομα οι οίκοι Fitch και S & P θα υποβιβάσουν την Ελλάδα σε καθεστώς ‘default’, κι αυτό θα ενεργοποιήσει τη γλώσσα της χρεοκοπίας σε όλες τις κατηγορίες τιτλοποιήσεων που περιλαμβάνουν ελληνικά παράγωγα ύψους 90 δις δολαρίων και μπορεί να προκαλέσει ένα μεγάλο ξεφόρτωμα από λογαριασμούς που απαγορεύεται να διακρατούν χρεοκοπημένους τίτλους.
Και μόλις η Ελλάδα τοποθετηθεί στην κατηγορία της ‘πτώχευσης’, θα ακολουθήσουν σύντομα οι τράπεζες και για άλλη μια ακόμη φορά θα έχουμε όλες τις γνωστές επιπτώσεις στο διατραπεζικό δανεισμό, τις τιτλοποιήσεις, τα ενέχυρα κλπ.
Τα συμβόλαια ασφάλισης έναντι κινδύνου πτώχευσης για την Ελλάδα μπορεί να λειτουργήσουν ή να μη λειτουργήσουν, αλλά σαφώς και θα υπάρξουν αρκετοί ομολογιούχοι που δεν θα ανταλλάξουν τα ομόλογά τους με νέους τίτλους κι έτσι η Ελλάδα θα εισάγει τις ρήτρες συλλογικής δράσης που σαφώς θα ενεργοποιήσουν τα CDS και αν αυτό δεν γίνει, θα δείξει τις αυταπάτες της ασφαλιστικής αγοράς των CDS.
Η δομή της συμφωνίας δίνει στην τρόικα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ τον πλήρη έλεγχο των δημοσίων οικονομικών της Ελλάδας, έτσι ώστε να μπορούν κάλλιστα να ορίσουν κάποιον Τσάρο που θα συνεργάζεται με τους γραφειοκράτες της τρόικας. Η χώρα δεν θα ελέγχει πια τα δημόσια οικονομικά της από τη στιγμή που αντάλλαξε την εθνική της κυριαρχία με ρευστότητα. Στην πραγματικότητα ο εγγυοδοτικός λογαριασμός θεσπίζεται για την Ελλάδα αλλά θα ελέγχεται από την τρόικα και η Ελλάδα θα υποχρεωθεί να αλλάξει το Σύνταγμά της με την εισαγωγή μιας δέσμευσης ότι θα πληρώνει τους πιστωτές πριν από κάθε δημόσια δαπάνη.
Μια γρήγορη μελέτη των αριθμών δείχνει ότι η Ελλάδα παίρνει 19 σεντ για κάθε ευρώ που δανείζεται και τα υπόλοιπα 81 σεντ είναι τα λεφτά που τα κράτη της Ευρωζώνης πληρώνουν πίσω στις τράπεζες τους με τα λεφτά που υποτίθεται ότι δανείζουν στην Ελλάδα. Η Ελλάδα έγινε πλέον ένα κανάλι ώστε τα ευρωπαϊκά κράτη να αποπληρώνουν τα δικά τους χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.
Πολύ σύντομα θα δούμε αν τα ευρωπαϊκά Κοινοβούλια είναι διατεθειμένα να εγκρίνουν μια τέτοια συμφωνία ή αν η προσεκτική μελέτη των αριθμών οδηγήσει σε αντιρρήσεις και προβλήματα, ιδίως από τη Φιλανδία και την Ολλανδία.
Θα δούμε επίσης καθώς θα πλησιάζουν οι ελληνικές εκλογές πώς θα αντιδράσουν οι πολίτες σε όλα αυτά είτε στις κάλπες είτε και στους δρόμους, καθώς η ελληνική κυβέρνηση επιστρέφοντας στην Αθήνα πρέπει να προχωρήσει σε νέες περικοπές ύψους 3 δις ευρώ και να εφαρμόσει όλους τους όρους της τρόικα ως το τέλος Φεβρουαρίου.
Εν τω μεταξύ το τελικό ελληνικό χρέος θα φτάσει τα 400 δις ευρώ καθώς νέο χρέος προστίθεται πάνω στο παλιό σε μια χώρα που πλέον έχει αρνητική ανάπτυξη 7% και που η πραγματική κατάσταση, ανεξαρτήτως τι λένε οι Ευρωπαίοι, διαρκώς επιδεινώνεται. Στις αρχές Μαΐου η Ελλάδα θα πρέπει να αποπληρώσει τη δεύτερη λήξη ομολόγου μέσα στο 2012 κι εκεί μπορεί να χρειαστεί να τα ξαναδούμε όλα από την αρχή.
Αν, τέλος, η Ελλάδα προχωρήσει πράγματι στο επόμενο στάδιο της παρούσας διάσωσης, η άλλη πλευρά του νομίσματος θα είναι η αύξηση του χρέους των άλλων κρατών της Ευρωζώνης που θα της έχουν παράσχει το νέο δάνειο η οποία θα προκαλέσει περισσότερες υποβαθμίσεις καθώς θα αλλάζουν τα νούμερα χρέους προς ΑΕΠ των κρατών, ιδίως της ευρωπαϊκής περιφέρειας.
Από το:
http://ymittos-sxedia.blogspot.com/2012/02/blog-post_22.html

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου