Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012

Έκλεισε το 24% των εργοστασίων την τριετία 2009-2011

Έκλεισε το 24% των εργοστασίων την τριετία 2009-2011



Ένα στα τέσσερα από τα εργοστάσια που λειτουργούσαν το 2008 έπεσε θύμα της χρηματοπιστωτικής και της δημοσιονομικής κρίσης την τριετία 2009-2011 θα μπορούσε να πει κανείς, συνεκτιμώντας τα στοιχεία που έδωσε πρόσφατα στη δημοσιότητα η Ελληνική Στατιστική Αρχή για την εξέλιξη της βιομηχανικής παραγωγής το περασμένο έτος, με αυτά των αμέσως προηγουμένων ετών. Κατά 23,7% μειώθηκε σωρευτικά στο διάστημα αυτό η ελληνική μεταποιητική παραγωγή. Σαν να τέθηκε εκτός λειτουργίας, σε αυτή την τριετία, ένα στα τέσσερα εργοστάσια της χώρας.
Ελάχιστοι είναι οι κλάδοι που μπόρεσαν να αντέξουν με ελεγχόμενη πτώση τις συνέπειες της ύφεσης την τριετία 2009-2011.
Αναλυτικά κατά κλάδο, όπως προκύπτει από επεξεργασία στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ, την τριετία 2009-2011 σημειώθηκε, σε σχέση με το 2008, πτώση παραγωγής:
- 10,6% στον κλάδο των τροφίμων, ο οποίος αντιπροσωπεύει το 18,2% της συνολικής παραγωγής.
- 20,2% στον κλάδο των ποτών, ο οποίος αντιπροσωπεύει το 6,0% της συνολικής παραγωγής.
- 11,2% στον κλάδο του καπνού, ο οποίος αντιπροσωπεύει το 1,9% της συνολικής παραγωγής.
- 55,3% στον κλάδο των κλωστοϋφαντουργικών υλών, ο οποίος αντιπροσωπεύει το 3,1% της συνολικής παραγωγής.
- 56,3% στον κλάδο των ειδών ενδυμασίας, ο οποίος αντιπροσωπεύει το 3,4% της συνολικής παραγωγής.
- 53,9 στον κλάδο του δέρματος και της υπόδησης, ο οποίος αντιπροσωπεύει το 0,6% της συνολικής παραγωγής.
- 18,2% στον κλάδο των ξύλου, ο οποίος αντιπροσωπεύει το 1,2% της συνολικής παραγωγής.
- 14,2% στον κλάδο των χαρτικών, ο οποίος αντιπροσωπεύει το 2,3% της συνολικής παραγωγής.
- 42,6% στον κλάδο των εκτυπώσεων, ο οποίος αντιπροσωπεύει το 1,9% της συνολικής παραγωγής.
- 9,8% στον κλάδο των πετρελαιοειδών, ο οποίος αντιπροσωπεύει το 11,3% της συνολικής παραγωγής.
- 17,4% στον κλάδο των χημικών, ο οποίος αντιπροσωπεύει το 5,3% της συνολικής παραγωγής.
- 25,6% στον κλάδο των πλαστικών, ο οποίος αντιπροσωπεύει το 4,2% της συνολικής παραγωγής.
- 58,3% στον κλάδο των μη μεταλλικών ορυκτών, ο οποίος αντιπροσωπεύει το 10,3% της συνολικής παραγωγής.
- 2,2% στον κλάδο των βασικών μετάλλων, ο οποίος αντιπροσωπεύει το 8,0% της συνολικής παραγωγής.
- 22,1% στον κλάδο των αντικειμένων από μέταλλο, ο οποίος αντιπροσωπεύει το 5,1% της συνολικής παραγωγής.
- 64,8% στον κλάδο των ηλεκτρονικών, ο οποίος αντιπροσωπεύει το 1,2% της συνολικής παραγωγής.
- 33,8% τον κλάδο του ηλεκτρολογικού εξοπλισμού, ο οποίος αντιπροσωπεύει το 3,0% της συνολικής παραγωγής.
- 46,0% στον κλάδο των μηχανών, ο οποίος αντιπροσωπεύει το 2,1% της συνολικής παραγωγής.
- 39,2% στον κλάδο των μηχανοκίνητων οχημάτων, ο οποίος αντιπροσωπεύει το 0,8% της συνολικής παραγωγής.
- 66,8% στον κλάδο του λοιπού εξοπλισμού μεταφορών, ο οποίος αντιπροσωπεύει το 1,6% της συνολικής παραγωγής.
- 47,0% στον κλάδο των επίπλων, ο οποίος αντιπροσωπεύει το 1,5% της συνολικής παραγωγής.
- 31,8% στον κλάδο των λοιπών μεταποιητικών δραστηριοτήτων, ο οποίος αντιπροσωπεύει το 0,5% της συνολικής παραγωγής.
- 36,3% στον κλάδο των επισκευών μηχανών, ο οποίος αντιπροσωπεύει το 4,1% της συνολικής παραγωγής.
Αντιθέτως, σημειώθηκε αύξηση της παραγωγής κατά 20,4% στον κλάδο των φαρμακευτικών προϊόντων, τον μόνο που κατέγραψε αυξημένη παραγωγική δραστηριότητα, χάρη σε διεύρυνση των εξαγωγών του, αν και τον χρόνο που πέρασε εμφάνισε και αυτός μείωση παραγωγής, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια. Ο εν λόγω κλάδος αντιπροσωπεύει το 2,5% της συνολικής παραγωγής.
Οι 16 από τους 24 βιομηχανικούς κλάδους, δηλαδή τρεις στους τέσσερις, σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, παρουσίασαν κατά την τριετία 2009-2011 μείωση της παραγωγής άνω του 20%.
Η μείωση των θέσεων εργασίας στη μεταποιητική βιομηχανία της χώρας μεταξύ 2008-2011, βάσει των στοιχείων που αφορούν το τρίτο τρίμηνο του 2011 και το αντίστοιχο του 2008, ανήλθε σε 22,8%.
Πολύ μεγάλη απώλεια θέσεων εργασίας, σε σχέση με την προ της κρίσης περίοδο (τρίτο τρίμηνο του 2008), παρουσίασαν κατά το τρίτο τρίμηνο του 2011 οι κλάδοι των μη μεταλλικών ορυκτών (-31,6%), κλωστοϋφαντουργικών υλών (-65,9%), ενδυμάτων (-39,6%), δέρματος/υποδημάτων (-53,8%), εκτυπώσεων και προεγγεγραμμένων μέσων (-49,6% εν μέρει και λόγω αλλαγών στη στατιστική απεικόνιση του κλάδου), χημικών (-24,4%), ηλεκτρονικών και οπτικών (-61,8%), μεταλλικών προϊόντων (-18,1%), μηχανών (-23,7%) και επίπλων (-31,8%).


Από την Καθημερινή:
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_15/02/2012_428101

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου