Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2012

Ισλανδία: Οι τράπεζες διαγράφουν μέρος των χρεών των νοικοκυριών

Οι περισσότερες δημοσκοπήσεις δείχνουν τώρα ότι οι Ισλανδοί δεν επιθυμούν να ενταχθούν στην ΕΕ, όπου η κρίση διαρκεί για τρίτο χρόνο

Οι τράπεζες της Ισλανδίας διέγραψαν δάνεια των νοικοκυριών που αντιστοιχούν στο 13% του ΑΕΠ της χώρας, μειώνοντας το βάρος χρέους για περισσότερο από το ένα τέταρτο του πληθυσμού της, αναφέρει δημοσίευμα του Bloomberg που επικαλείται τα στοιχεία έκθεσης της Ισλανδικής Ένωσης Χρηματοπιστωτικών Υπηρεσιών (Icelandic Financial Services Association).

Περισσότερα στο http://www.inews.gr/36/islandia-oi-trapezes-diagrafoun-meros-ton-chreon-ton-noikokyrion.htm

Σχόλιο:
Μερικά στοιχεία και σχόλια για την παραπάνω είδηση που δημοσιεύτηκε σήμερα από το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων που είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική αλλά και διδακτική και ίσως δεν προβληθεί- όπως της αξίζει- από τα εγχώρια κρατικοδίαιτα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης:
Πρώτον, πριν από περίπου 15 χρόνια- στα τέλη δεκαετίας του ΄80- η Ισλανδία, εγκατέλειψε την ΕΟΚ.
Δεύτερον, το 2008- όταν οι μεγαλύτερης τράπεζες της Ισλανδίας βρέθηκαν υπερχρεωμένες (δήλωναν αδυναμία εξυπηρέτησης των δανείων τους κυρίως σε αγγλικές τράπεζες)- η τότε «αριστερή» κυβέρνηση επέλεξε να κάνει αυτό που έκαναν την τελευταία 3ετία οι κυβέρνησης της Ελλάδας και της Ιρλανδίας. Αποφάσισε δηλαδή να κηρύξει την Ισλανδία σε πτώχευση και να σώσει τους τραπεζίτες, επιχειρώντας έτσι να φορτώσει τα φέσια των τραπεζών τους στις πλάτες του ισλανδικού λαού. Η απόφαση αυτή σκόνταψε στις έντονες λαϊκές αντιδράσεις των Ισλανδών κάτω από το βάρος των οποίων, ο πρόεδρος της Ισλανδίας προχώρησε στη διενέργεια δημοψηφίσματος. Η μεγάλη πλειοψηφία των Ισλανδών, είπε στο δημοψήφιμα ένα μεγάλο ΝΑΙ στη ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ της Ισλανδίας, αλλά με τη μέθοδο που φορτώνει τα βάρη στους τραπεζίτες (με την άρνησης πληρωμής του χρέους των ισλανδικών τραπεζών στο εξωτερικό) και όχι στον Ισλανδικό λαό.
Τρίτον, η σημερινη κυβέρνηση της χρεοκοπημένης (από το 2008) Ισλανδίας, δεν είναι μια κομμουνιστική κυβέρνηση, αλλά μια αστική κυβέρνηση- που προφανώς κάτω από το συσχετισμό των δυνάμεων και εκτιμώντας προφανώς τις λαϊκές αντιδράσεις- αποφάσισε να «κουρέψει» ένα μεγάλο χρέος των λαϊκών νοικοκυριών στις τράπεζες (αυτά τα χρέη αντιστοιχούν στο 13% του ΑΕΠ της χώρας ή περίπου 1,7 δισ. δολάρια) και να μην επιδιώξει την επανένταξη της στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τέταρτον, με τη συγκεκριμένη αποφασή της (να διαγράψει δάνεια των νοικοκυριών προς τις τράπεζες που ακόμη ελέγχονται εν μέρει από το κράτος και να μην ζητήσει την επανένταξή της στην ΕΕ), η κυβέρνηση της Ισλανδίας προτίμησε να στηρίξει οικονομικά τα οικονομικά ασθενέστερα νοικοκυριά των εργαζομένων & συνταξιούχων της Ισλανδίας και ΟΧΙ τους τραπεζίτες και τους κεφαλαιοκράτες που θησαυρίζουν με τα τοκογλυφικά επιτόκια από το λαό. Με την απόφαση για η διαγραφή ενός μεγάλου μέρους των δανείων των νοικοκυριών στις τράπεζες, η ισλανδική κυβέρνηση έσωσε στην ουσία τους Ισλανδούς που κινδύνευαν να χάσουν τα σπίτια τους αλλά πολλοί και της ζωή τους. Έκανε δηλαδή ακριβώς το αντίθετο από αυτό που κάνει η δουλικά υποταγμένη ελληνική κυβέρνηση και το πολιτικό προσωπικό της χώρας, που στο όνομα της «σωτηρίας» της χώρας και τη παραμονή «πάση θυσία» της Ελλάδας στη ΕΕ και την ευρωζώνη , παίρνουν καθημερινά αποφάσεις, οι οποίες οδηγούν όλο και μεγαλύτερα τμήματα του ελληνικού λαού στη χρεοκοπία (βλέπε ανεργία, πείνα, άστεγοι, κοινωνική εξαθλίωση), προκειμένου να στηρίξουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τους τραπεζίτες και εν γένει το μεγάλο κεφάλαιο.
Κάθε άλλο σχόλιο- περί μονόδρομου κλπ- περιττεύει.

Λάμπρος ΤΟΚΑΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου