Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2012

Ισλανδία: Οι τράπεζες διαγράφουν μέρος των χρεών των νοικοκυριών

Οι περισσότερες δημοσκοπήσεις δείχνουν τώρα ότι οι Ισλανδοί δεν επιθυμούν να ενταχθούν στην ΕΕ, όπου η κρίση διαρκεί για τρίτο χρόνο

Οι τράπεζες της Ισλανδίας διέγραψαν δάνεια των νοικοκυριών που αντιστοιχούν στο 13% του ΑΕΠ της χώρας, μειώνοντας το βάρος χρέους για περισσότερο από το ένα τέταρτο του πληθυσμού της, αναφέρει δημοσίευμα του Bloomberg που επικαλείται τα στοιχεία έκθεσης της Ισλανδικής Ένωσης Χρηματοπιστωτικών Υπηρεσιών (Icelandic Financial Services Association).

Περισσότερα στο http://www.inews.gr/36/islandia-oi-trapezes-diagrafoun-meros-ton-chreon-ton-noikokyrion.htm

Σχόλιο:
Μερικά στοιχεία και σχόλια για την παραπάνω είδηση που δημοσιεύτηκε σήμερα από το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων που είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική αλλά και διδακτική και ίσως δεν προβληθεί- όπως της αξίζει- από τα εγχώρια κρατικοδίαιτα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης:
Πρώτον, πριν από περίπου 15 χρόνια- στα τέλη δεκαετίας του ΄80- η Ισλανδία, εγκατέλειψε την ΕΟΚ.
Δεύτερον, το 2008- όταν οι μεγαλύτερης τράπεζες της Ισλανδίας βρέθηκαν υπερχρεωμένες (δήλωναν αδυναμία εξυπηρέτησης των δανείων τους κυρίως σε αγγλικές τράπεζες)- η τότε «αριστερή» κυβέρνηση επέλεξε να κάνει αυτό που έκαναν την τελευταία 3ετία οι κυβέρνησης της Ελλάδας και της Ιρλανδίας. Αποφάσισε δηλαδή να κηρύξει την Ισλανδία σε πτώχευση και να σώσει τους τραπεζίτες, επιχειρώντας έτσι να φορτώσει τα φέσια των τραπεζών τους στις πλάτες του ισλανδικού λαού. Η απόφαση αυτή σκόνταψε στις έντονες λαϊκές αντιδράσεις των Ισλανδών κάτω από το βάρος των οποίων, ο πρόεδρος της Ισλανδίας προχώρησε στη διενέργεια δημοψηφίσματος. Η μεγάλη πλειοψηφία των Ισλανδών, είπε στο δημοψήφιμα ένα μεγάλο ΝΑΙ στη ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ της Ισλανδίας, αλλά με τη μέθοδο που φορτώνει τα βάρη στους τραπεζίτες (με την άρνησης πληρωμής του χρέους των ισλανδικών τραπεζών στο εξωτερικό) και όχι στον Ισλανδικό λαό.
Τρίτον, η σημερινη κυβέρνηση της χρεοκοπημένης (από το 2008) Ισλανδίας, δεν είναι μια κομμουνιστική κυβέρνηση, αλλά μια αστική κυβέρνηση- που προφανώς κάτω από το συσχετισμό των δυνάμεων και εκτιμώντας προφανώς τις λαϊκές αντιδράσεις- αποφάσισε να «κουρέψει» ένα μεγάλο χρέος των λαϊκών νοικοκυριών στις τράπεζες (αυτά τα χρέη αντιστοιχούν στο 13% του ΑΕΠ της χώρας ή περίπου 1,7 δισ. δολάρια) και να μην επιδιώξει την επανένταξη της στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τέταρτον, με τη συγκεκριμένη αποφασή της (να διαγράψει δάνεια των νοικοκυριών προς τις τράπεζες που ακόμη ελέγχονται εν μέρει από το κράτος και να μην ζητήσει την επανένταξή της στην ΕΕ), η κυβέρνηση της Ισλανδίας προτίμησε να στηρίξει οικονομικά τα οικονομικά ασθενέστερα νοικοκυριά των εργαζομένων & συνταξιούχων της Ισλανδίας και ΟΧΙ τους τραπεζίτες και τους κεφαλαιοκράτες που θησαυρίζουν με τα τοκογλυφικά επιτόκια από το λαό. Με την απόφαση για η διαγραφή ενός μεγάλου μέρους των δανείων των νοικοκυριών στις τράπεζες, η ισλανδική κυβέρνηση έσωσε στην ουσία τους Ισλανδούς που κινδύνευαν να χάσουν τα σπίτια τους αλλά πολλοί και της ζωή τους. Έκανε δηλαδή ακριβώς το αντίθετο από αυτό που κάνει η δουλικά υποταγμένη ελληνική κυβέρνηση και το πολιτικό προσωπικό της χώρας, που στο όνομα της «σωτηρίας» της χώρας και τη παραμονή «πάση θυσία» της Ελλάδας στη ΕΕ και την ευρωζώνη , παίρνουν καθημερινά αποφάσεις, οι οποίες οδηγούν όλο και μεγαλύτερα τμήματα του ελληνικού λαού στη χρεοκοπία (βλέπε ανεργία, πείνα, άστεγοι, κοινωνική εξαθλίωση), προκειμένου να στηρίξουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τους τραπεζίτες και εν γένει το μεγάλο κεφάλαιο.
Κάθε άλλο σχόλιο- περί μονόδρομου κλπ- περιττεύει.

Λάμπρος ΤΟΚΑΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου