Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2012

Προς όσους παραμένουν και μπορούν ακόμα να είναι καταναλωτές!

Αν κάθε Έλληνας καταναλωτής καταφέρει μέσα στο 2012 να αγοράσει ελληνικά ντόπια προϊόντα αξίας 1.000 ευρώ στη θέση εισαγόμενων προϊόντων που αγόρασε πέρυσι, τότε θα προστεθεί στην προβληματική ελληνική οικονομία το αστρονομικό ποσό των 12 δισεκατομμυρίων ευρώ. Ολόκληρο το περιβόητο ΕΣΠΑ που υποτίθεται ότι θα αναζωογονούσε τη χώρα, είναι 18 δισεκατομμύρια για τέσσερα χρόνια. Αντιλαμβανόμαστε τι σημαίνει η είσοδος 12 δις ευρώ τον χρόνο στην κατάσταση που βρισκόμαστε σήμερα; Τι ανάσα θα είναι για κάθε περιοχή και τη τοπική της οικονομία; τι ελατήριο θα δώσει στους ντόπιους παραγωγούς να συνεχίσουν ή να στραφούν στη παραγωγή ντόπιων προϊόντων και στη δημιουργία αντίστοιχων νέων θέσεων δημιουργικής απασχόλησης;

Στροφή στο ελληνικό ντόπιο τρόφιμο και ποτό, στροφή στον παραγωγό αυτών των προϊόντων. Και σιγά-σιγά, στροφή στο ελληνικό ρούχο και το ελληνικό παπούτσι.
Μην ψαρώνετε από τα πολυδιαφημισμένα ξένα προϊόντα, μη θεωρείτε μόδα την κατανάλωση τους.
Οι πολυεθνικές του τροφίμου, του ποτού, του ρούχου, της συσκευής, μας έκαναν να τρώμε πλαστική τροφή και να ξεχάσουμε την κατάλληλη για κάθε εποχή χωριστά μεσογειακή διατροφή, να ντυνόμαστε με τρόπο που δεν μας ταιριάζει, να πίνουμε ουίσκια και βότκες και να ξεχάσουμε το ντόπιο κρασάκι και τσίπουρο κ.λπ., κ.λπ.
Η ματιά μας πρέπει να είναι ανοικτή στον κόσμο, αλλά όχι ως το σημείο να περιφρονήσουμε τους εαυτούς μας και να υιοθετήσουμε συμπεριφορές συλλογικής καταστροφής μας.
Ως εδώ.
Αξίζουμε πολύ περισσότερα και ως παραγωγοί και ως καταναλωτές και ως αυτεξούσιοι πολίτες.

Βέβαια αξίζουμε να απολαμβάνουμε και ποιότητα και υγεία μέσω της κατανάλωσής μας. Τα προϊόντα της τοπικής αγοράς μπορούν πιο εύκολα να επιλέγονται από τους καταναλωτές τους με βάση την ποιότητα και την υγεία. Το να στηρίζουμε παραγωγούς της περιφέρειάς μας ή της χώρας μας, δε σημαίνει ότι πρέπει να πάψει να μας ενδιαφέρει και η κριτική πλευρά: η ποιότητα των προϊόντων, ο χρόνος ζωής τους, οι συνθήκες που παράγονται, η τιμή και το περιθώριο κέρδους.
Όσον αφορά λοιπόν στη ποιότητα των διατροφικών προϊόντων θα πρέπει να προτιμάμε εκείνα που είναι όσο γίνεται πιο απαλλαγμένα από γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς (γ.τ.ο)- μεταλλαγμένα και από χημικές ουσίες που επιβαρύνουν και την υγεία μας και το περιβάλλον στο οποίο ζούμε. Τέτοια προϊόντα είναι τα βιολογικά και οικολογικά. Μπορεί να έχουν μεγαλύτερο κόστος παραγωγής –προς το παρόν-αλλά αξίζει η υποστήριξή τους γιατί και αυξάνουν και τις θέσεις εργασίας(μη μηχανοποιημένες καλλιέργειες-εκτροφές) και μειώνουν το κόστος της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψής μας.
Το να επιλέγεις προϊόντα που δεν έρχονται από μακριά, είναι ταυτόχρονα και οικολογικό καθώς οι μεταφορές μεγάλων αποστάσεων επιβαρύνουν το κλίμα.
Δεν καλούμε βέβαια σε αδιάκριτο μποϋκοτάζ στα ξένα προϊόντα ή τα προϊόντα μιας ολόκληρης χώρας, γιατί μπορεί σε αυτά να υπάρχουν και ποιοτικώς καλά και υγιεινά βιολογικά προϊόντα, αλλά υπάρχει διαφορά μεταξύ βιολογικών και οικολογικών προϊόντων. Ένα βιολογικό προϊόν μπορεί να είναι υγιεινό π.χ. αλλά δεν είναι κατ` ανάγκη και οικολογικό, αν έρχεται από πολύ μακριά και έχει καταναλωθεί πολύ ενέργεια κατά τη μεταφορά, συσκευασία και συντήρησή του.
Η λύση και για τη σημερινή κάθε μορφής-και όχι μόνο οικονομικής- κρίση που περνάμε σα χώρα είναι να στραφούμε προς μια οικονομία της εγγύτητας, που όμως θα πρέπει να έχει τα χαρακτηριστικά της κοινωνικής δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης, της συνεργατικής-συνεταιριστικής εργασίας, του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος. Μια τέτοια οικονομία πέρα του ότι θα βοηθά στην επανεκτίμηση των δυνατοτήτων μας σαν άνθρωποι, θα μας βοηθήσει ταυτόχρονα να αποκτήσουμε και αυτοεκτίμηση μέσα από τη μετατροπή μας από απλούς καταναλωτές προϊόντων και υπηρεσιών, σε παραγωγούς κάθε είδους αξιών, υλικών και πνευματικών. Φτωχός δεν είναι όποιος δεν έχει χρήματα, αλλά αυτός που δεν είναι σε θέση να κάνει κάτι για να προσφέρει στον εαυτό του και στους άλλους, ώστε με τη σειρά του να απολαύσει και αυτά που θα του προσφέρουν οι άλλοι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου