Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2012

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΧΩΡΙΩΝ ΤΟΥ ΠΗΛΙΟΥ ΠΟΥ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΒΟΛΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΝ ΝΕΡΩΝ

Το πηγαία νερά του Πηλίου αποτελούν πόρο κεφαλαιώδους σημασίας για τη ζωή των κατοίκων και των φυσικών οικοσυστημάτων. Το φυσικό αυτό αγαθό – το οποίο δεν έχει ιδιοκτήτη – έχει χαρακτηριστικά εξαιρετική ποιότητας και αποτελεί πόλο έλξης για τους χιλιάδες που επισκέπτονται τον τόπο μας κάθε χρόνο. Με την συγχώνευση των μικρότερων δήμων μέσω του Καλλικράτη ο νέος Δήμος Βόλου απέκτησε δικαιοδοσία στη διαχείριση ενός μεγάλου μέρους των πηγών του Πηλίου.
Τόσο εμείς - οι κάτοικοι των χωριών - όσο και οι επισκέπτες για εκατοντάδες χρόνια πίναμε το νερό αυτό χωρίς να έχει παρατηρηθεί κανένα υγειονομικό πρόβλημα. Η ΔΕΥΑΜΒ αγνοώντας τις τοπικές κοινωνίες, με αλαζονική διάθεση, ξεκίνησε την αυθαίρετη και αυτόβουλη διαχείριση των πηγαίων νερών, εγκαθιστώντας με ευκολία συστήματα μόνιμης χλωρίωσης στα χωριά μας, χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερο πρόβλημα μικροβιακής φύσεως – κάτι που προκύπτει τόσο από μετρήσεις της ΔΕΥΑΜΒ όσο και των κατοίκων – που θα δικαιολογούσε κάτι τέτοιο και χωρίς καν να μας ενημερώσει. Γι αυτό οτιδήποτε άλλο λέγεται ή γράφεται, θεωρούμε ότι είναι εκ του πονηρού. Το αποτέλεσμα ήταν να αλλοιωθεί και να υποβαθμιστεί η ποιότητα του νερού, να επικρατήσει σύγχυση και οργή στους κατοίκους και να δυσφημιστούν τα νερά του Πηλίου. Η εύκολη λύση της μόνιμης χλωρίωσης, χωρίς άλλη μέριμνα π.χ συντήρηση δικτύων που αποτελεί, άλλωστε, υποχρέωση της ΔΕΥΑΜΒ, έρχεται σε αντίθεση με τον νομοθέτη ο οποίος ορίζει ότι οποιαδήποτε μέθοδος απολύμανσης χρησιμοποιηθεί, δεν πρέπει αυτή να υποβαθμίζει τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του πόσιμου νερού. Επίσης, εξαιρούνται από τη μόνιμη χλωρίωση δεξαμενές από τις οποίες υδρεύονται οικισμοί κάτω των 3.000 κατοίκων, πόσο δε μάλλον όταν το νερό είναι πηγαίο.

Καταγγέλλουμε τόσο το έλλειμμα δημοκρατίας όσο και τις αρνητικές επιπτώσεις που αποδεδειγμένα υπάρχουν από την εφαρμογή χλωρίου στο πόσιμο νερό στην υγεία μας στο περιβάλλον και στην τοπική οικονομία (τουρισμό). Μέσα από τις λαϊκές συνελεύσεις που πραγματοποιήσαμε στα χωριά μας για το θέμα αυτό, ζητάμε ΣΗΜΕΡΑ, με άμεση απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου :

1. Να ανακληθεί άμεσα οποιαδήποτε απόφαση για μόνιμη χλωρίωση καθώς αυτό αποτελεί απαίτηση των μαζικών λαϊκών μας συνελεύσεων και ζήτημα ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΟ και ΣΥΝΝΟΜΟ.
2. Να γίνεται επιμελής καθαρισμός των δεξαμενών και συντήρηση των δικτύων διανομής.
3. Να γίνονται τακτικές αναλύσεις της ποιότητας του πόσιμου νερού σε συνεργασία με τα τοπικά συμβούλια καθώς και άμεση ενημέρωση των κατοίκων.
4. Ενημέρωση και διάλογο για το νερό και για όλα τα σπουδαία για τη ζωή μας ζητήματα πριν από ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ παρέμβαση της δημοτικής ή άλλης αρχής.
5. Σεβασμό των ιδιαιτεροτήτων των τοπικών κοινωνιών των χωριών μας ώστε να λαμβάνονται υπ όψιν στην διαχειριστική αλλά και οικονομική πολιτική της ΔΕΥΑΜΒ.
6. Να συγκληθεί έκτακτο δημοτικό συμβούλιο το συντομότερο με αποκλειστικό θέμα τη διαχείριση του νερού και μέχρι τότε να ανασταλούν όλες οι εφαρμοζόμενες διεργασίες της ΔΕΥΑΜΒ.

Τονίζουμε, σύμφωνα με τα παραπάνω, ότι η μέχρι σήμερα πολιτική της ΔΕΑΥΜΒ είναι αλαζονική και δημιουργεί υποψίες σε όλους μας σε μια εποχή που η έννοια διαχείριση των φυσικών πόρων ταυτίζεται με εκποίησή τους (ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ). Διακηρύττουμε ότι δεν θα δεχτούμε οποιαδήποτε παρέμβαση που θέτει σε κίνδυνο την υγεία μας, το περιβάλλον και το μέλλον των πηγών του Πηλίου. Πιστεύουμε ότι η διαχείριση ενός τέτοιου φυσικού αγαθού, όπως το νερό, δεν μπορεί παρά να είναι προϊόν συναίνεσης και συνεργασίας με τις τοπικές κοινωνίες. Αλλιώς δεν είναι για το καλό τους…




Κάλεσμα
Εδώ και αρκετό καιρό δίνουμε μία μάχη εναντίον της πολιτικής της ΔΕΥΑΜΒ να χλωριώσει το νερό που πίνουμε και να μας χαρατσώσει με την τοποθέτηση υδρομετρητών. Οι κάτοικοι των χωριών του Πηλίου που ανήκουν στον Δήμο Βόλου μέσα από τις αλλεπάλληλες συνελεύσεις σε όλα τα χωριά έχουν εκφράσει την ισχυρή τους αντίθεση σε αυτήν την πολιτική με ψηφίσματα, υπογραφές αλλά και δυναμικές ενέργειες απομάκρυνσης των χλωριωτών.
Ωστόσο ο Δήμαρχος εξακολουθεί επίμονα να αγνοεί την οργισμένη αντίδραση των κατοίκων και προχωρά στην υλοποίηση των αποφάσεων που έχει από καιρό πάρει στηριζόμενος στη λογική της προληπτικής απολύμανσης την οποία θεωρούμε απαράδεκτη από κάθε άποψη.
Δύο φορές ως τώρα ο Δήμαρχος αρνήθηκε το αίτημα των λαϊκών συνελεύσεων των χωριών του Πηλίου για συζήτηση του θέματος στο δημοτικό συμβούλιο. Όπως υποστήριξε στο τελευταίο συμβούλιο της ΔΕΥΑΜΒ δεν προτίθεται να αναγάγει την υπόθεση της χλωρίωσης σε μείζον πολιτικό ζήτημα. Υπάρχουν, είπε, πιο σοβαρά ζητήματα που απασχολούν το δημοτικό συμβούλιο.
Θεωρούμε λοιπόν απαραίτητη την παρουσία μας στο δημοτικό συμβούλιο για να δώσουμε την ευκαιρία στον Δήμαρχο και σε όλα τα μέλη του δημοτικού συμβουλίου να ακούσουν το κοινωνικό, το πολιτικό και το οικονομικό σκεπτικό μας στο σοβαρό ζήτημα που έχει προκύψει εδώ και δύο μήνες στα χωριά μας και να εκτιμήσουν τη σοβαρότητα της κατάστασης.
Πρόθεσή μας είναι ο διάλογος και θα τον επιδιώξουμε ειρηνικά διεκδικώντας τον λόγο στον φυσικό μας χώρο
Καλούμε λοιπόν τους κατοίκους των χωριών μας να παραστούν στο δημοτικό συμβούλιο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου