Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Δευτέρα, 6 Ιανουαρίου 2014

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Την αλήθεια ποιός την φοβάται άραγε;



Η αλήθεια είναι ότι ο  πολίτης  σήμερα  όταν μεταβεί στο Δημόσιο Νοσοκομείο για να αντιμετωπισθεί πρέπει  να έχει ασφάλιση  ή να πληρώσει ο ίδιος για την νοσηλεία του, αλλιώς το κόστος αυτό μετακυλίεται ως χρέος στο δημόσιο ταμείο και ακολουθούν οι  διαδικασίες είσπραξης του χρέους, σύμφωνα με την εφορία.  Αυτό σημαίνει απλά ότι ο ανασφάλιστος και αδύναμος να ανταποκριθεί οικονομικά ασθενής βρίσκεται μπροστά στο τρομερό και απάνθρωπο δίλημμα, να νοσηλευθεί ή όχι;   

Η αλήθεια είναι ότι ακόμη και ασθενής  με οικονομική αδυναμία (απορία) για να χειρουργηθεί σήμερα στο Δημόσιο Νοσοκομείο θα πρέπει να ακολουθηθεί από τους γιατρούς  ένας γραφειοκρατικός μαραθώνιος. 


Η αλήθεια είναι ότι το Υπουργείο Υγείας ήταν ενήμερο με έγγραφο του Κοινωνικού μας ιατρείου από τις  9 Δεκεμβρίου  2013 και πάλι στις 19 Δεκεμβρίου 2013, για τα δέκα επείγοντα περιστατικά που έχρηζαν άμεσης νοσηλείας. Επιπρόσθετα είχε και επίσημα ενημερωθεί  με  το υπ’ αρ. πρωτ. 3325/20-12-13 έγγραφο της  Γενικής Γραμματείας της Κυβέρνησης, η οποία τους είχε παραπέμψει το αίτημα μας ως αρμόδιους.   


Η αλήθεια είναι ότι αντέδρασε  μόνο στις  2 Ιανουαρίου 2014, όπου μετά την έκκλησή μας για βοήθεια, κινητοποιήθηκε πλήθος ενεργών πολιτών και κατακλύσθηκε με μηνύματα διαμαρτυρίας το Υπουργείο. Τότε μας ζητήθηκε η λίστα με τους ασθενείς και η συνεργασία μας για την εισαγωγή τους σε Νοσοκομεία, πράγμα που κάναμε άμεσα.  Εκείνη την στιγμή πληροφορηθήκαμε  την άσχημη εξέλιξη για τον 66χρονο ασθενή μας, ο οποίος συμπεριλαμβανόταν σε αυτή την λίστα και ο οποίος πριν έρθει στο κοινωνικό ιατρείο είχε  ήδη επισκεφθεί  δύο δημόσια νοσοκομεία, στα οποία  επειδή του ζητήθηκε να πληρώσει για εξετάσεις και νοσηλεία, αναγκάσθηκε να αποχωρήσει μόνο με σύσταση φαρμακευτικής αγωγής.  


Η αλήθεια είναι ότι  ο ασθενής στο τέλος είχε εισαχθεί σε Δημόσιο Νοσοκομείο. Το ότι όμως ο ασθενής έμεινε χωρίς καμία θεραπεία από τα μέσα Οκτώβρη μέχρι λίγες μέρες πριν τον θάνατο του γιατί δεν είχε ασφάλεια δεν έπαιξε κανένα ρόλο άραγε;


Η αλήθεια είναι ότι δεν  υπήρχε ραντεβού του Ιατρείου με τον Υπουργό στις 13 Νοεμβρίου  2013.  Με πρωτοβουλία εθελοντή μας είχε κλεισθεί ένα ραντεβού στις 10 Οκτωβρίου 2013 με την πεποίθηση ότι αντιπροσωπία του συντονιστικού μας οργάνου θα έθετε διάφορα θέματα στην προσοχή του Υπουργού.  Φυσικά και χρονικά αυτό το ραντεβού δεν είναι ΚΑΜΙΑ σχέση με το θέμα των 10 ανασφάλιστων ασθενών, πόσο μάλλον αυτό του 66χρονου ασθενή που δεν είχε καν έρθει στο ιατρείο μας ακόμα. Το ραντεβού ακυρώθηκε για λόγους ανωτέρας βίας και καμία σχέση δεν είχε με "πολιτικά παιχνίδια" όπως αναφέρει ο Υπουργός. 


Η αλήθεια είναι ότι τα πολιτικά παιχνίδια τα παίζουν οι πολιτικοί  και όχι οι απλοί πολίτες.  Γιατί πολιτικό παιχνίδι είναι  να αγνοείς τις εκκλήσεις ενός κοινωνικού ιατρείου επί ένα μήνα, αλλά και της Γ. Γραμματείας της Κυβέρνησης για την τύχη δέκα ανασφάλιστων ασθενών και μόλις πιέζεσαι από την κοινωνία και τους δημοσιογράφους να δίνεις λύση μέσα σε λίγες ώρες! 


Πολιτικό παιχνίδι είναι να  λέγεται δια στόματος Υπουργού, ότι υπάρχει πάγια εντολή για  νοσοκομειακή περίθαλψη  επειγόντων περιστατικών σε  ανασφάλιστους πολίτες, χωρίς να διευκρινίζεται η όλη διαδικασία. 

Επομένως εμείς ως Κοινωνικό ιατρείο δεν εστιάζουμε μόνο σε αυτό το θλιβερό περιστατικό,  υπάρχουν πολλά ακόμη αντίστοιχα και τραγικά, αφού ως γνωστόν η ασθένεια δεν περιμένει τις υπογραφές και την γραφειοκρατία. Εμείς θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε στην κατεύθυνση της αφιλοκερδούς προσφοράς και είμαστε πρόθυμοι να συνεργασθούμε προς κάθε κατεύθυνση, ώστε να βρεθεί λύση στο μέγα θέμα της πρόσβασης όλων των πολιτών στο Δημόσιο Σύστημα Υγείας, χωρίς αποσπασματικότητα και αποκλεισμούς.



ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ 

ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ
(ΔΕΥΤΕΡΑ-ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 10:00-20:00) και (ΣΑΒΒΑΤΟ 10:00-14:00) 
ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: 210 9631950 
ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΙΑΤΡΕΙΟΥ: εντός της πρώην Αμερικανικής βάσης (δίπλα στο Πολιτιστικό Κέντρο Ελληνικού, 200 μέτρα από την Τροχαία Ελληνικού) 
Blog http://mki-ellinikou.blogspot.com Email mkiellinikou@gmail.com

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου