Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2014

Η “ΧΑΡΤΑ” ΤΗΣ ΛΑΜΙΑΣ



Του Στέφανου Σταμέλλου *

Ως «ΧΑΡΤΑ ΤΗΣ ΛΑΜΙΑΣ» θεωρούμε ένα πλαίσιο αρχών συμβίωσης μεταξύ των κατοίκων της πόλης, που πρέπει να γίνει βίωμα για τους πολίτες. Οι ίδιοι οι δημότες και οι φορείς με τις προτάσεις τους μπορούν να διαμορφώσουν αυτό το πλαίσιο αρχών. Η σύνταξή του  μπορεί να ολοκληρωθεί μετά από ένα γενικευμένο διάλογο ανάμεσα στους φορείς και τους κατοίκους, με την ευθύνη της Δημοτικής Αρχής, συγκεντρώνοντας τις προτάσεις και τις παρατηρήσεις σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα.

Είναι γεγονός ότι μια διαφορετική αντίληψη στη διαχείριση των δημοτικών πραγμάτων επιβάλει τη συζήτηση/διαβούλευση «από τα κάτω προς τα πάνω». Η “ΧΑΡΤΑ” έτσι στην εφαρμογή της, ως αποτέλεσμα ενός τέτοιου διαλόγου, θα μπορέσει να αποτελέσει τη βάση για την αλλαγή της νοοτροπίας και να συμβάλει στη βελτίωση της ποιότητας ζωής των κατοίκων.

Σε μια τέτοια συζήτηση μπορούν να περιληφθούν θεματικοί τομείς, όπως:  
- Η κυκλοφορία στους δρόμους, τα δικαιώματα των πεζών και η συμπεριφορά πεζών και εποχούμενων
- Τα δημόσια μέσα μεταφοράς και η καλύτερη εξυπηρέτηση των επιβατών
- Η καθαριότητα στην πόλη και στο δημόσιο χώρο, η ολοκληρωμένη διαχείριση απορριμμάτων και ο κανονισμός καθαριότητας.
- Το πράσινο και οι ελεύθεροι χώροι, σεβασμός και βελτίωση των συνθηκών
- Ηχορύπανση γενικά αλλά και ηχορύπανση και καταστήματα εστίασης
- Τα δημόσια αγαθά, ανάγκη ανάδειξης της συλλογικής ευθύνης απέναντι στα δημόσια αγαθά και την κοινωνική συνοχή
- Κοινωνική αλληλεγγύη στην κρίση, λειτουργία των δομών και εθελοντισμός
- Μετανάστες και τσιγγάνοι: η συναναστροφή με τις διαφορετικότητες και η συνύπαρξη με τις διαφορετικές ομάδες της κοινωνίας - ξενοφοβία και ρατσισμός

Θέματα επίσης, που μπορούν να απασχολήσουν τη συζήτηση για τη ΧΑΡΤΑ:
-          Το κάπνισμα στους δημόσιους χώρους και στα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος
-          Δήμος και παιδί - παιδικοί σταθμοί, παιδικές χαρές, φροντίδα για τα παιδιά
-          Πολιτισμός και Αθλητισμός, πολιτικές και πρακτικές, χώροι πολιτισμού και αθλητισμού
-          Ιατρική πρόληψη - υγιεινή ζωή στην πόλη - πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας
-          Προστασία του περιβάλλοντος και ποιότητα ζωής
-          Συμμετοχή, υπευθυνότητα, άμεση δημοκρατία

Στόχος και πρόθεση της πρότασης είναι να ασχοληθεί σοβαρά η Δημοτική Αρχή με τα προβλήματα της συμβίωσης στην πόλη μειώνοντας τη δυσαρέσκεια των κατοίκων και προχωρώντας στην εξεύρεση λύσεων, οι οποίες θα προκύψουν μέσα από τη συζήτηση και θα εκφράζουν τις προσδοκίες του συνόλου ή της μεγάλης πλειοψηφίας των δημοτών. Μπορεί κάποια από τα παραπάνω να μην καταλήξουν σε οριστικές συμφωνίες· όμως και μόνο η συζήτηση θα προσθέσει πολλά στην αλλαγή της νοοτροπίας δημοτών και διοικούντων.-
Λαμία, 6.1.2014

* Μέλος της Πρωτοβουλίας Ενεργών Πολιτών Λαμίας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου