Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2012

Πρωτοπόρος συνεταιρισμός βιοκαλλιεργητών ελιάς



Οι Ροβιές είναι ένα παραθαλάσσιο χωριό στη βόρεια Εύβοια, που όμως χαίρει μνείας για κάτι παραπάνω από τον ήλιο και τη θάλασσά του. Εδώ έχει οργανωθεί ένας πρότυπος αγροτικός συνεταιρισμός, του οποίου τα 130 μέλη είναι πλέον αποκλειστικά βιοκαλλιεργητές.
«Ξεκινήσαμε το 2000, και το 2006 το 70% των ελαιοπαραγωγών είχε μεταβεί στη βιολογική καλλιέργεια», διηγείται στην «Κ» ο κ. Νίκος Βαλλής, πρόεδρος του συνεταιρισμού και εκ των πρωτεργατών του εγχειρήματος. 
«Τον Μάιο του 2011 ξεκίνησαν τη διαδικασία και οι τελευταίοι εναπομείναντες στη συμβατική». Η μετάβαση ήταν ομαλή και τα αποτελέσματα ορατά στο περιβάλλον και στην υγεία των αγροτών.
Σύμφωνα με τον κ. Βαλλή, «μεγάλη εταιρεία που κατασκευάζει φυτοφάρμακα διενήργησε επιτόπια έρευνα για την επίδραση των χημικών στα πτηνά και διαπίστωσε απώλεια μεγάλου πληθυσμού αμέσως μετά τον ψεκασμό». «Κρίνω ότι ολόκληρη η ελληνική ελαιοπαραγωγή θα μπορούσε να γίνει βιολογική», ισχυρίζεται ο πρόεδρος, που πέρα από βιοκαλλιεργητής ο ίδιος είναι και πυρηνικός μηχανικός.
«Είμαστε το μόνο κράτος της νοτίου Ευρώπης που το κράτος αναλαμβάνει τη δακοκτονία», επισημαίνει. Ενας επιμελής βιοκαλλιεργητής, που παρακολουθεί στενά τα δένδρα και χρησιμοποιεί βιολογικές παγίδες, φαίνεται να μην έχει λόγο να φοβάται τον δάκο.
Ωστόσο, η ρηξικέλευθη σκέψη στις Ροβιές δεν σταματάει μόνο στην αλλαγή καλλιεργητικής τακτικής. Ο συνεταιρισμός, που ιδρύθηκε το 1982, εδώ «τιμά» το όνομά του. «Δεν αποσκοπούμε σε κάποιο ατομικό κέρδος», σημειώνει ο πρόεδρός του.
Λειτουργώντας συλλογικά κατόρθωσαν να προσδώσουν υπεραξία στον τόπο και να αποκτήσουν εξαγωγικό προσανατολισμό. «Μέχρι το 1992 δίναμε τη σοδειά μας σε βαρέλια των 150 κιλών στην Ελαιουργική, που τα εξήγε στην Ιταλία», εξηγεί· «εν συνεχεία κληθήκαμε να συνεχίσουμε τις εξαγωγές μόνοι μας». Το βάπτισμα του πυρός ήρθε από Ελληνα του Λονδίνου που διαθέτει εταιρεία για ελληνικά τρόφιμα. «Πήγαμε στις πρώτες εκθέσεις τροφίμων με νέες, μικρότερες συσκευασίες».
Σήμερα, ο συνεταιρισμός εμπορεύεται ελιές, πάστα ελιάς και γεμιστές ελιές (με αμύγδαλο, πιπεριά Φλωρίνης, σκόρδο, λεμόνι). Εξάγουν πάνω από το 50% σε Αγγλία, Γερμανία, Ιταλία, Βέλγιο, Νορβηγία, Σουηδία και Ιταλία, πωλούν ένα 40% σε δύο εξαγωγικές εταιρείες, ενώ στην Ελλάδα συνεργάζονται με επιλεγμένες επιχειρήσεις.
Διάκριση στη Γερμανία
Οι πράσινες ελιές από τις Ροβιές (με ετικέτα γερμανικής αλυσίδας τροφίμων) έλαβαν, μάλιστα, τον Αύγουστο του 2010 τη διάκριση «sehr gut» από το περιοδικό OKO-TEST που διενεργεί ελέγχους, δίνοντάς τους σημαντικό προβάδισμα στη γερμανική αγορά.
«Κρατούμε ημερολόγια παραγωγών, προσφέρουμε στον πελάτη όλες τις πληροφορίες για την πορεία του προϊόντος από το δέντρο έως το ράφι», υπογραμμίζει ο κ. Βαλλής. Γι’ αυτές τις διαδικασίες, όπως και τη συντήρηση, τη ζύμωση, τη συσκευασία αλλά και το «γέμισμα» των ελιών, έχουν δημιουργηθεί 50 θέσεις εργασίας. Φυσικά και εδώ η κρίση «χτύπησε» την πόρτα.
«Οι Αγγλοι από το 2009 μείωσαν δραστικά τις αγορές τους στα βιολογικά, ενώ ο ανταγωνισμός στις γεμιστές ελιές από παραγωγούς που είτε τις στέλνουν για γέμισμα στη Βουλγαρία είτε τις αγοράζουν από την Τουρκία έχει ως συνέπεια συρρίκνωση των πωλήσεών μας». Ωστόσο, ο συνεταιρισμός δεν προτίθεται να αλλάξει τις προτεραιότητές του. Ο πρόεδρός του πιστεύει στην ποιότητα του προϊόντος.
«Η Γεωπονική Αθηνών έκανε μετρήσεις σε όλα τα είδη ελιών και στα στάδια της διαδικασίας ανάλογα με τη μέθοδο (ελληνική με άλμη, ισπανική με σόδα, καλιφορνέζικη με οξείδωση) και αποδείχθηκε ότι οι ελληνικές ελιές υπερέχουν σημαντικά σε συγκέντρωση τριτερπενικού οξέως, που προλαμβάνει τον καρκίνο του παχέος εντέρου».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου