Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2012

Για οσους εχασαν τις ζωες τους στην εξέγερση του Πολυτεχνείου



Η χρυσή Αυγή, διαγράφοντας τα εκατομ. των νεκρών από τον ναζισμό στον β΄ παγκόσμιο πόλεμο, θέλει να διαγράψει και τους νεκρούς του Πολυτεχνείου. Στη σημερινή συγκυρία δεν θα μπορούσαν να λείψουν οι κρωγμοί των μελανοχιτώνων της, που οργίζονται, μια και η εξέγερση του Πολυτεχνείου υπονόμευσε το αγαπημένο τους δικτατορικό καθεστώς. Αυτό φαίνεται στις σχετικές αφίσες τους.
Νεκροί φυσικά υπήρξαν δεκάδες. Μια πολύ καλή έρευνα έχει κανει ο atheofobos στο μπλοκ του:

Οι άνθρωποι της γενιάς μου που έζησαν τις μέρες του Πολυτεχνείου έχουν ο καθένας μας τις δικές του αναμνήσεις, εμπειρίες και πολλές φορές τραύματα στην ψυχή τους και μερικοί και στο σώμα τους .
Πέρυσι κατέθεσα την προσωπική μου μαρτυρία για εκείνες τις μέρες και έκτοτε είχα πει μέσα μου ότι δεν θα ξανασχοληθώ με αυτή την ιστορία και όλο αυτό το πανηγύρι που γίνεται κάθε 17 Νοέμβρη .Όμως όψιμος αναγνώστης του περσινού κειμένου έθεσε το ερώτημα πόσοι ήταν οι νεκροί του Πολυτεχνείου ενώ ταυτόχρονα διάβασα και το συγκλονιστικό κείμενο της demetrat , που ο επίλογος του με εκφράζει απόλυτα, οπότε με την ανάλογη συναισθηματική φόρτιση βρέθηκα να ψάχνω στο διαδίκτυο σχετικά με τους νεκρούς...

Περισσότερα στο:


 Στο μπλοκ της Τοπικοποίησης είχα ανεβάσει, πριν 2 χρόνια και το εξής κείμενο:


Ι.Κουμής – Σ.Κανελλοπούλου: οι ξεχασμένοι νεκροί της αστυνομικής βίας

Με τον Ιάκωβο είμασταν αυτό που τότε αποκαλούσαμε "σύντροφοι". Συμμετείχαμε στις διεργασίες έκδοσης του περιοδικού "Τετράδια έρευνας και προβληματισμού", στην Αθήνα που ζούσα τότε.
Μετά τον θανάσιμο τραυματισμό του, επί μια βδομάδα περιφρουρούσαμε το δωμάτιο της εντατικής του Λαϊκού, όπου βρίσκονταν σε κώμα, μαζί με τη σύντροφό του τη Μαρία,γιατί φοβόμασταν μην δράσει καμμία "σκοτεινή δύναμη" και τον "στείλει", ώστε να μην γίνει πρόβλημα για την τότε κυβέρνηση, αν επιζούσε. Ελπίζαμε βέβαια οτι θα συνέλθει για να μιλήσει και να καταγγείλει τις συνθήκες τραυματισμού του, όμως φάνηκε τελικά ότι τα ΜΑΤ είχαν κάνει καλά τη δουλειά τους...
Περισσότερα στο:


Στη μνήμη του του Μιχάλη Μυρογιάννη 

Το κείμενο είναι επιστολή του Μιχάλη Μπάκα προς την εφημερίδα Ελευθερία της Καλαμάτας η οποία δημοσίευσε το φυλάδιο-πρόκληση της Χρυσής Αυγής σύμφωνα με το οποίο αμφισβητείται η ύπαρξη νεκρών κατά την διάρκεια της φοιτητικής εξέγερσης του ‘73



Εξαιτίας της καταγωγής μου από την Καλαμάτα, και παρόλο που διαμένω πλέον μόνιμα στη Μυτιλήνη τα τελευταία 21 χρόνια, παρακολουθώ τον τοπικό τύπο της γενέτειρας μου. Με έκπληξη ενημερώθηκα από την έγκριτη εφημερίδα  σας, ότι από την Τοπική Κίνηση της Χύσης Αυγής διανέμονται φυλλάδια στην πόλη της Καλαμάτας όπου αναφέρεται «Όχι στο παραμύθι του Πολυτεχνείου, Όχι στους ψεύτικους νεκρούς», «Πολυτεχνείο, ζητούνται νεκροί, ο ευρών αμοιφθήσεται».
Ορμώμενος από την αγωνία τους να πληροφορηθούν για την ύπαρξη νεκρών στο Πολυτεχνείο αλλά και εξαιτίας της αμοιβής που υπόσχονται, μπήκα στον κόπο για να επικοινωνήσω μαζί σας για την αναφορά ενός νεκρού νέου που χάθηκε στο Πολυτεχνείο τις ημέρες εκείνες. Πρόκειται για το Μιχάλη Μυρογιάννη, ηλεκτρολόγου από τη Μυτιλήνη όπου δολοφονήθηκε τη 18η Νοεμβρίου 1973 στην περιοχή έξω από το Πολυτεχνείο. «Ο νεαρός έπεσε σαν κοτόπουλο», περιέγραφε στην κατάθεσή του αργότερα ο οδηγός του Ντερτιλή – ο 21 ετών τότε Αντώνης Αγριτέλλης – και συνέχισε: «Μετά το φόνο ο Ντερτιλής, σα να μη συνέβαινε τίποτα, μπήκε στο τζιπ και χτυπώντας με στην πλάτη, μου είπε: “Με παραδέχεσαι ρε; 45 χρονών άνθρωπος και με τη μία στο κεφάλι!”. Ο Μιχάλης Μυρογιάννης επίσης περιλαμβάνεται στον επίσημο κατάλογο έρευνας του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου που περιλαμβάνει 24 άτομα.
Ο σύλλογος φοιτητών Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αιγαίου, του οποίου είχα την τιμή να ήμουν μέλος, ενώ για ένα έτος διετέλεσα και πρόεδρος του, φέρει το όνομα του αδικοχαμένου νέου. Με την ιδιότητα αυτή είχα την ευκαιρία να γνωρίσω τη μάνα του Μιχάλη Μυρογιάννη, η οποία στη μνήμη του γιου της, κάθε χρόνο, πρόσφερε λίγα χρήματα από το υστέρημα της στο σύλλογο φοιτητών. Η θύμηση της μου προκαλεί μεγάλη συγκίνηση καθώς στα δακρυσμένα μάτια της, ως νέους φοιτητές τότε, έβλεπε τον γιο της. Η προτομή του Μιχάλη Μυρογιάννη βρίσκεται στο πάρκο Αγ. Ειρήνης της Μυτιλήνης, από όπου και η φωτογραφία, έτσι ώστε όλοι οι Μυτιληνιοί να μην ξεχάσουν ποτέ τα εγκλήματα που συντελέστηκαν στην πατρίδα μας την περίοδο εκείνη. Τα μέλη του εν λόγω κόμματος στη Μυτιλήνη μπορούν να βεβαιώσουν για την ορθότητα των προαναφερθέντων.
Η Γενιά του Πολυτεχνείου, εκτός από την αποκατάσταση της δημοκρατίας και την ευρωπαϊκή τροχιά της Ελλάδας, συνδέθηκε δυστυχώς και με το αναπτυξιακό μοντέλο που μας έφερε στο χείλος του γκρεμού. Οι σημερινοί αγώνες έχουν να κάνουν κυρίως με το πώς η Γενιά του Μνημονίου θα καταφέρει να ζήσει με αξιοπρέπεια, βιωσιμότητα και αλληλεγγύη. Η μεταπολίτευση πέθανε, το μήνυμα του Πολυτεχνείου όμως πρέπει να μείνει ζωντανό. Σε κάθε περίπτωση η δημοκρατική παράδοση του τόπου μας πρέπει να ενεργοποιήσει όλους μας και να μας οπλίσει με δύναμη ώστε γίνουμε ο καθένας μας το ανάχωμα απέναντι στην απενοχοποίηση της βίας και τον κοινωνικό αυτοματισμό.
Για την αποκατάσταση της μνήμης του Μιχάλη Μυρογιάννη αλλά και της αλήθειας εν γένει παρακαλώ όπως το εν λόγω κόμμα ανακαλέσει τις δηλώσεις του και προσφέρει την αμοιβή που υπόσχεται εις τους σύλλογους της Λέσβου «ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ και ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ στο Αιγαίο» και «Αγκαλιά», όπου τον τελευταίο καιρό καταβάλουν μεγάλη προσπάθεια στήριξης των μεταναστών που έρχονται από τα μικρασιατικά παράλια και έχουν μεγάλη ανάγκη βοήθειας.
Μετά τιμής
Μιχάλης Σ. Μπάκας
Συντονιστής ΠΚ Λέσβου των Οικολόγων Πράσινων

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου