Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2012

Σημαντική μέρα



του Γιάννη Μακριδάκη


Η Τετάρτη 7 Νοέμβρη είναι πολύ σημαντική μέρα.
 
Για κάποιους επειδή θα υπάρχει φρέσκος Πλανητάρχης, για κάποιους άλλους επειδή θα ψηφιστούν τα νέα μέτρα της εξαθλίωσης και για εμάς εδώ, επειδή με την αυγή θα πάμε την πρώτη δόση του ελαιοκάρπου μας στο λιοτρίβι. Να δούμε τι ποσοστό θα πιάσουμε και τι οξύτητα θα έχει το λαδάκι. Τα περσινά νούμερα ήταν 24% και 0,4 αντίστοιχα.

Τον τελευταίο καιρό δεν καταλαβαίνω πώς περνά η μέρα. Αλυσοπρίονο, χειροπρίονο, χτένια, ελαιόπανα, κουβάδες και τσουβάλια από το πρωί στις 7 μέχρι που σκοτεινιάζει. Με δυο ώρες διάλειμμα το μεσημέρι. Κι άλλες ώρες να είχε φως, κι άλλες θα δουλεύαμε. Η ανεργία στο 25% λένε οι ειδήσεις. Η Ελλάδα γεμάτη δουλειές παραγωγικές, δουλειές στη φύση που αναζωογονούν και εξευγενίζουν τον άνθρωπο, δουλειές ελεύθερες, έξω από αποστειρωμένα γραφεία καθιστικής μελαγχολίας, αλλά οι νεοέλληνες εδώ και χρόνια προτιμούν την ακινησία στην εργασία και την κίνηση μετά, στα γυμναστήρια, μπας και σώσουν την υγεία τους την οποίαν σακατεύουν επειδή ευτύχισαν να αποκτήσουν εργασία “πολιτισμένη”. Και τώρα που η κρίση χτύπησε την οικονομία του χρήματος κι άρχισε το σύστημα να ξερνάει κόσμο, κάποιοι ονομάστηκαν επισήμως άνεργοι κι έκατσαν στη γωνία. Για μένα ήταν πάντοτε αδιανόητα όλα αυτά. Και η μισθωτή εργασία και η ανεργία, δεν μπόρεσε ποτέ να τα χωρέσει ο νους μου. Προφανώς είχα και έχω ανεπάρκεια και υστέρηση σε σχέση με τις επιταγές της εποχής, γι’ αυτό σχεδόν τα πάντα με εκπλήσσουν και μου φαίνονται απίστευτα.

Την περασμένη βδομάδα κατέβηκα στην πόλη και μπήκα σε ένα σούπερ μάρκετ. Είχα κάτι μήνες να μπω σε σούπερ μάρκετ και μ’ άρεσε η ατμόσφαιρά του (φαντάσου να πας και σε κάνα σούπερ μάρκετ της Αθήνας, είπα μέσα μου). Περιηγήθηκα σε όλα τα ράφια, τις βιτρίνες και τα ψυγεία, περιεργάστηκα με το μάτι όλα τα πακετάκια, μπουκαλάκια, σακουλάκια. Όλα ξένα μού φαίνονταν, απόμακρα, ούτε να τα αγγίξω δεν τόλμησα. Τόσο αποκρουστικά ήταν. Μόνο οι σοκολάτες ήταν, όπως πάντα, απόλυτα ερεθιστικές αλλά έκανα πως δεν τις είδα, τις προσπέρασα φουριόζος κι ας μου κάνανε διάφορα νάζια κάποιες, τις είδα με την άκρη του ματιού και ούτε που σταμάτησα. Βρήκα απάγκιο στα όσπρια. Διάφορες μάρκες πάνω στις σακουλίτσες των συσκευασιών, σχεδόν όλες ελληνικές.Εκεί, μου φάνηκε πιο φιλική η εικόνα και άπλωσα το χέρι μου. Έπιασα απ’ όλα. Φασόλια ψιλά, χοντρά και μέτρια, φάβα, ρεβύθια, κουκιά, όλα τα κατέβασα απ’ το ράφι. Είχα την εντύπωση από πάντα ότι όλα αυτά τα ταπεινά όσπρια είναι ελληνικής παραγωγής. Ποτέ, πριν την κρίση, δεν είχα σκεφτεί να διαβάσω τα αναγραφόμενα επί του σακουλίου. Πράγμα που έκανα τώρα. Και είδα μετά μεγάλης έκπληξης ότι μόνο μια φάβα ήταν προϊόν ελληνικής γης, κάπου από την Πελλοπόνησο. Όλα τα υπόλοιπα έγραφαν “συσκευάζεται στην Ελλάδα” και “προϊόν εισαγωγής”. Κάποια μάλιστα έγραφαν και την χώρα προέλευσης. Από Περού, από Καναδά, από Ιταλία, από Κίνα, αυτά θυμάμαι. Διότι από την σύγχυση που έπαθα δεν μπόρεσα να τα καταγράψω στο νου μου όλα και συγκεκριμένα τι είναι από πού. Πανικοβλήθηκα στο σούπερ μάρκετ, εκεί μπροστά στα όσπρια. Συνειδητοποίησα ότι όχι μέλλον δεν έχουμε σαν πατρίδα αλλά ούτε και παρόν, ας το δηλώνει η δημάρ μετ’ επιτάσεως κατά την ψήφιση των μέτρων. Βγήκα από το σούπερ μάρκετ αγχωμένος και απογοητευμένος. Φαντάστηκα πως αφού ούτε καν στα όσπρια δεν υπήρχε σχεδόν τίποτε ελληνικό, καλύτερα να μην κοιτάξω καθόλου τα υπόλοιπα προϊόντα.

Ξαναγύρισα στο χωριό με άδεια χέρια. Πήγα στο κελάρι κι είδα τα φασόλια και τα κουκιά μου με άλλο μάτι. Ντόπια προϊόντα, ιθαγενή. Από τούτη τη γη και τούτο το νερό βγαλμένα. Όπως κι εμείς, όσοι αντιστεκόμαστε ακόμα στη λαίλαπα. Διότι οι υπόλοιποι δεν νιώθουν παρά μόνο τη μυρωδιά του χρήματος. Οι νεοέλληνες τα απαρνήθηκαν νωρίς τα προϊόντα της Ελλάδας, προτιμώντας τα εισαγώμενα και τώρα ξεπουλούν κι εμάς μαζί με τον βιότοπό μας, την πατρίδα μας ολάκερη προτιμώντας ξανά το δανεικό χρήμα των αποικιοκρατών που φέρνουν την ανάπτυξη της πλήρους καταστροφής.

Μάλλον είμαστε οι τελευταίοι που βιώνουν την ευτυχία να πηγαίνουν τον κόπο τους στο λιοτρίβι και να βλέπουν το λάδι τους να τρέχει ύστερα από τον ιδρώτα του προσώπου τους. Πολύ σημαντική μέρα λοιπόν.

Από το yiannismakridakis.gr


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου