Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2012

Νέο «κοστούμι» μάς ράβει ο Φούχτελ



Του Αρη Χατζηγεωργίου

Βαθιά τις… φούχτες σε δημοτικά έργα, υπηρεσίες και περιουσίες προσπαθούν να βάλουν γερμανικές εταιρείες με τη βοήθεια του επιτετραμμένου της Μέρκελ, Χανς Γιόακιμ Φούχτελ, της κυβέρνησης και αρκετών δημάρχων. Παράλληλα, λειτουργεί και δεύτερος πολιορκητικός κριός υπό την task force του Χορστ Ράιχενμπαχ, που λειτουργεί περισσότερο σε επίπεδο τεχνογνωσίας.

Τα δημοτικά τέλη ετοιμάζονται να απογειωθούν καθώς οι δημότες καλούνται να αποπληρώσουν διαχείριση σκουπιδιών, δίκτυα ύδρευσης, αποχέτευσης, ηλεκτροφωτισμού, πάρκινγκ, αθλητικές-τουριστικές εγκαταστάσεις και όποια άλλη μικρή ή μεγάλη δημόσια υπηρεσία, η οποία, αφού εκφυλίστηκε, εξελίσσεται τώρα, ελέω Μνημονίου, σε τοπική «μπίζνα».

Μπορεί το όνομα του Γερμανού επιτετραμμένου Φούχτελ να σημαίνει στα γερμανικά «σπαθί», αλλά τίποτε δεν προϊδεάζει ότι θα πέσει… μάχαιρα στα έξοδα των δήμων οι οποίοι, διαλυμένοι από την ελλιπή χρηματοδότηση και τις αποχωρήσεις προσωπικού, θα κληθούν να διαχειριστούν «τοπικά αναπτυξιακά έργα» σε σύμπραξη με ιδιώτες, οι οποίοι θα απαιτούν να έχουν άμεση οικονομική ανταπόδοση από τα έργα στα οποία θα συμμετάσχουν.

Το σύνολο των υπηρεσιών που προσέφεραν ώς τώρα οι δήμοι είχε σε γενικές γραμμές αποφύγει το στίγμα ότι αποτελούν «χαράτσι» και φοροεισπρακτικό μηχανισμό.

Με άλλα λόγια, εκτιμάται ότι οι πολίτες θα προβάλουν μικρότερες αντιστάσεις στις χρεώσεις δήμων-ΣΔΙΤ, σε αντίθεση με τους φόρους, τα παράβολα και τους λογαριασμούς ΔΕΚΟ του «κεντρικού» διαλυμένου κράτους.

Μια από τις χαρακτηριστικότερες περιπτώσεις είναι εκείνη των απορριμμάτων της Αττικής. Η πίεση να ξεκινήσουν τα έργα το 2010 οδήγησε στις μάχες της Κερατέας και το γενικότερο «πάγωμα» του σχεδιασμού.

Σύμφωνα με το τότε σχέδιο των τεσσάρων εργοστασίων επεξεργασίας απορριμμάτων σε Φυλή, Α. Λιόσια, Γραμματικό, Κερατέα, με χώρους ταφής υπολειμμάτων και ΧΥΤΑ, προέκυπτε ένα κόστος πολλαπλάσιο των 45 ευρώ ανά τόνο που ισχύει έως σήμερα στον ΧΥΤΑ Φυλής.

Η κυβέρνηση Σαμαρά ανακοίνωσε πρόσφατα ότι ξεκινά η υλοποίηση των έργων με ΣΔΙΤ χωρίς να μπορεί να υποσχεθεί ότι το κόστος δεν θα αυξηθεί.

Αντίστοιχα έργα ετοιμάζονται (πάντα με ΣΔΙΤ) σε πολλές άλλες περιοχές της χώρας, ενώ ετοιμάζονται και χρηματοδοτικά εργαλεία για την προώθησή τους.

Ενδεικτικό είναι αμοιβαίο κεφάλαιο που ανακοίνωσαν ότι συνδημιουργούν η Τράπεζα Αττικής, το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων και η Κεντρική Ενωση Δήμων (ΚΕΔΕ).

Υπενθυμίζεται ότι βασικός μέτοχος της Τράπεζας Αττικής είναι το Ταμείο των Μηχανικών που προσδοκά διπλό κέρδος:

1) Από την αξιοποίηση αποθεματικών 2,8 δισ. ευρώ που κινδυνεύουν από δεύτερο κούρεμα.

2) Από τις θέσεις εργασίας που θα προκύψουν για τα μέλη του.

Το ερώτημα είναι εάν υπάρχουν οι μηχανισμοί εκείνοι που θα προστατεύσουν τους δημότες από υπέρογκες χρεώσεις, το περιβάλλον από υπερεκμετάλλευση και τη Δικαιοσύνη από παρεκκλίσεις σκοπιμότητας.

Μέχρι στιγμής πάντως, ο υπουργός Εσωτερικών Ε. Στυλιανίδης ζητά «δικονομικό φαστ τρακ» για να μην καθυστερούν διαδικασίες και επενδύσεις…

ΠΗΓΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ 

Σχόλιο:Οι δημότες για να μην είναι στο έλεος των ΣΔΙΤ, αλλά και για να πάρουν στα χέρια τους τα κοινωνικά αγαθά όπως είναι τα απορρίμματα, θάπρεπε να ενδιαφερθούν και να δημιουργήσουν οι ίδιοι συνεταιριστικές επιχειρήσεις κοινωνικής οικονομίας για την επεξεργασία-κομποστοποίηση κ.λπ., αφού βλέπουν ότι οι δήμοι τα δίνουν στους εργολάβους, με αποτέλεσμα και τα δημοτικά τέλη να αυξάνονται και τα σκουπίδια να μένουν στους δρόμους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου