Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2012

Γενική Απεργία Διαρκείας! Μόνο έτσι θα πέσουν!



Τη προκήρυξη του Ξεκινήματος τη πήρα με μαίηλ:

Ελλάδα – Ισπανία – Πορτογαλία – Ιταλία: κοινός ξεσηκωμός όλου του Νότου!

Προκήρυξη του Ξεκινήματος μπροστά στο απεργιακό κύμα της ερχόμενης βδομάδας 


Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε αναβρασμό. Τρόικα και κυβέρνηση έχοντας ρίξει την ελληνική οικονομία και κοινωνία στα τάρταρα, έρχονται να μας «σώσουν» με ένα νέο πακέτο μαζικών ανθροπωθυσιών.
Το τρίτο Μνημόνιο είναι ένα τρίτο σφαγείο! Η ελληνική κοινωνία είναι έτοιμη να εκραγεί και η κυβέρνηση ένα ετοιμόρροπο συνοθύλευμα εγκληματιών.

Πόλεμος!
Τα στοιχεία μιλούν από μόνα τους για τον εξοντωτικό πόλεμο που έχουν εξαπολύσει εναντίον μας.
  • Επίσημη ανεργία, 23,6% (η πραγματική βέβαια πάνω από 30%)!
  • Ανεργία των νέων 55% (επίσημα)!
  • 68% ζουν σήμερα κάτω από τα όρια της φτώχειας σύμφωνα με την ίδια την στατιστική υπηρεσία της ΕΕ (Eurostat, Ιούλης 2012)!
  • 22% πτώση του ΑΕΠ της χώρας!
  • Το χρέος υπολογίζεται να φτάσει το 179% του ΑΕΠ το 2013, με βάση τον προϋπολογισμό που καταρτίζει η κυβέρνηση μαζί με τους «εταίρους» της στην Τρόικα. Θυμίζουμε ξανά ότι το 2008 το χρέος ήταν στο 109% του ΑΕΠ (εφημ. Ημερησία, 2.10.2012).
  •  
Πρέπει να πέσουν -  με απεργίες και καταλήψεις!
Αυτή η κυβέρνηση πρέπει να πέσει και οι Τροϊκανοί να μην ξαναπατήσουν πόδι στη χώρα!

Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με ένα τρόπο: με μαζικές απεργιακές κινητοποιήσεις και με μαζικές καταλήψεις, παντού! Στην πράξη, αυτό σημαίνει γενική απεργία διαρκείας, και καταλήψεις διαρκείας απ’ άκρη σ’ άκρη, σ’ όλη τη χώρα!

Το ζήτημα αυτό, με τη μορφή των επαναλαμβανόμενων 24ωρων η 48ωρων απεργιών έχει ήδη τεθεί και συζητιέται σε μια σειρά χώρους και συνδικάτα. Τέτοια παραδείγματα είναι το σωματείο των εργαζομένων στη ΔΕΗ (ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ) οι γιατροί στα δημόσια νοσοκομεία (ΟΕΝΓΕ) οι εργαζόμενοι στους Δήμους (ΠΟΕ-ΟΤΑ και ΠΟΠ-ΟΤΑ) οι εργαζόμενοι στο υπουργείο Πολιτισμού (Στερεάς Ελλάδας και των Νησιών) οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες σταθερής τροχιάς στην Αθήνα (Ηλεκτρικός, Μετρό, Τραμ) κοκ.   

Να ξεπεραστεί το εμπόδιο των ηγεσιών ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ
Κάτω απ’ αυτή την πίεση η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ έχουν προχωρήσει στην προκήρυξη νέας 48ωρης απεργίας για την ερχόμενη Τρίτη και Τετάρτη, ενώ συζητούν την κήρυξη μιας ακόμα 24ωρης για τις 14 του μηνός, μαζί με τους Πορτογάλους και Ισπανούς εργαζόμενους, στα πλαίσια μιας «μέρας δράσης» που καλούν τα ευρωπαϊκά συνδικάτα.

Όσο κι αν αυτές οι απεργιακές κινητοποιήσεις είναι σημαντικές, πρέπει βέβαια να τονίσουμε πως δεν είναι σε καμία περίπτωση αρκετές. Δεν φτάνουν για να αναχαιτίσουν την επίθεση, για να ανατρέψουν τις πολιτικές που εφαρμόζονται. Αυτές οι πολιτικές μπορούν να ανατραπούν μόνο μέσα από ένα γενικευμένο απεργιακό κίνημα διαρκείας. Οι ηγεσίες των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ όμως δεν είναι διατεθειμένες να πάρουν την πρωτοβουλία για κάτι τέτοιο.

Η πρωτοβουλία επομένως πρέπει να παρθεί από ένα αριθμό Ομοσπονδιών οι οποίες μέσα από τις δράσεις τους θα σύρουν και το υπόλοιπο συνδικαλιστικό κίνημα σε αυτή την κατεύθυνση. Αν 3 ή 4 ομοσπονδίες σημαντικών κλάδων πάρουν μια τέτοια πρωτοβουλία, με τόλμη και αποφασιστικότητα, στις υπάρχουσες συνθήκες αυτό είναι αρκετό για να ξεσηκώσει όλη την κοινωνία σε ένα τεράστιο απεργιακό κύμα.

Αυτό είναι το καθήκον που πέφτει στους ώμους των πιο μαχητικών Ομοσπονδιών αυτή τη στιγμή. Αν το τολμήσουν, να συντονιστούν δηλαδή στην προοπτική μαχητικών και κλιμακούμενων απεργιακών κινητοποιήσεων, καλώντας παράλληλα κάθε χώρο και κλάδο που θέλει να αγωνιστεί να συμμετέχει, τότε αυτό θα απλωθεί σαν φωτιά σε όλη τη χώρα.

Μαζί με Ισπανούς, Πορτογάλους κι άλλους εργαζόμενους σε όλη την Ευρώπη
Οι συνθήκες δίνουν όμως ένα ακόμη δίδαγμα. Ότι η ενότητα και ο συντονισμός των αγώνων ανάμεσα στους εργαζόμενους της Ευρώπης και ειδικά τις χώρες του Νότου, είναι κάτι εντελώς ρεαλιστικό!

Αυτή τη στιγμή ολόκληρος σχεδόν ο Νότος είναι στο πόδι! Με πρωτοφανείς, ιστορικές σε διαστάσεις κινητοποιήσεις οι εργαζόμενοι οι άνεργοι και οι νέοι στην Ισπανία και την Πορτογαλία, συγκρούονται σκληρά με τις δυνάμεις καταστολής, έχοντας να αντιμετωπίσουν μέχρι και πλαστικές σφαίρες.  Στις υπόλοιπες χώρες, παρότι το κίνημα είναι πιο πίσω, κάτω από το έδαφος επικρατεί αναβρασμός. Αυτό δεν αφορά μόνο τη (μεγάλη) Ιταλία και τη (μικρή) Κύπρο, αλλά ακόμα και χώρες του Βορρά όπως είναι η Ιρλανδία και η Βρετανία.

Κάτω από την πίεση των εργαζομένων απ’ άκρη σ’ άκρη στην Ευρώπη τα ευρωπαϊκά συνδικάτα αποφάσισαν μια κοινή μέρα δράσης, για τις 14 του μηνός. Στα πλαίσια αυτά τα συνδικάτα στην Ισπανία και Πορτογαλία αποφάσισαν κοινή 24ωρη απεργία. Στην ίδια κατεύθυνση κινείται και η ελληνική ΓΣΕΕ παρότι δεν υπάρχει ακόμα τη στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο επίσημη απόφαση!

Η απόφαση για την πρώτη 24ωρη γενική απεργία των τριών αυτών χωρών του Νότου, αποτελεί μία καμπή! Είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο! Η απόφαση αυτή δεν σημαίνει πως οι ηγεσίες των ευρωπαϊκών συνδικάτων άλλαξαν ρόλο ή χαρακτήρα. Συνεχίζουν να καλούν κινητοποιήσεις μόνο όταν η πίεση που τους ασκείται από τους εργαζόμενους είναι αφόρητη και ακόμα και τότε οι κινητοποιήσεις που καλούν είναι πίσω από αυτές που απαιτούν οι συνθήκες…

Ωστόσο οι εργαζόμενοι πρέπει να εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία της 14ης Νοέμβρη να παραλύσουμε τον ευρωπαϊκό νότο και να αντιτάξουμε στη συντεταγμένη επίθεση των κυβερνήσεων, των τροϊκανών και των τραπεζιτών το συντεταγμένο αγώνα των εργαζομένων όλου του Nότου.

Οι αντικειμενικές δυνατότητες και τα καθήκοντα της Αριστεράς
Κάθε οργάνωση και κόμμα της Αριστεράς έχει χρέος να ενισχύσει όλες τις πιο πάνω πρωτοβουλίες και κινήσεις και να παλέψει για:

·         Συνεργασία της Αριστεράς, ενότητα στη δράση για κοινές προτάσεις στο εργατικό κίνημα στην προοπτική της γενικής απεργίας διαρκείας με στόχο την πτώση της κυβέρνησης.

·         Ιδιαίτερη ευθύνη σ’ αυτό το ρόλο έχει ο ΣΥΡΙΖΑ που εκ των πραγμάτων αποτελεί την ηγεμονική δύναμη στο χώρο της Αριστεράς.

·         Ταξικό διεθνιστικό κάλεσμα και  πρωτοβουλίες προς τα εργατικά κινήματα του Νότου και κάθε χώρας που βρίσκεται σε αναβρασμό, με στόχο τον συντονισμό των αγώνων.

·         Πάλη για μια κυβέρνηση της Αριστεράς στην Ελλάδα (με επίκεντρο, εξ αντικειμένου, τον ΣΥΡΙΖΑ) που να λειτουργήσει σαν πυροκροτητής για τα κινήματα όλης της Ευρώπης.

·         Πάλη για την υιοθέτηση από την κυβέρνηση της Αριστεράς ενός μεταβατικού σοσιαλιστικού προγράμματος που αποτελεί το μόνο πρόγραμμα που μπορεί να δώσει διέξοδο από την κρίση και λύσεις στα σημερινά προβλήματα.

·         Πάλη με τους εργαζόμενους της υπόλοιπης Ευρώπης για μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές ανατροπές στο στόχο μιας Σοσιαλιστικής Ευρώπης, σε βάση ομοσπονδιακή, δημοκρατική, ισότιμη και εθελοντική.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου