Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2012

Κυριακή 18 Νοεμβρίου διαδηλώνουμε «Ενάντια στης φύσης την λεηλασία»




Kάποτε, πριν από λίγους μόνο μήνες, υπήρχαν μόνο τα δικά μας ταπεινά ιστολόγια που έγραφαν για τις καταστροφικές επιπτώσεις της “μεγάλης επένδυσης” της Χαλκιδικής και για την αντίσταση της πλειοψηφίας των κατοίκων εναντίον της, απέναντι στην ενορχηστρωμένη προπαγάνδα του συνόλου των έντυπων, ηλεκτρονικών και τηλεοπτικών μέσων ενημέρωσης.
Kαι ενώ η παραπληροφόρηση στην Ελλάδα καλά κρατεί (αν και κομμάτια της πραγματικότητας αναδύονται από καιρού σε καιρό σε εφημερίδες και (κυρίως) κρατικά ηλεκτρονικά ΜΜΕ), σήμερα η αντίσταση της Χαλκιδικής είναι θέμα σε όλα τα μεγάλα διεθνή μέσα ενημέρωσης!
Μετά τη Le Monde, άλλη μια μεγάλη εφημερίδα, η γαλλόφωνη βελγική Le Soir, γράφει για τον αγώνα ενάντια στα μεταλλεία χρυσού στη Χαλκιδική. Ρεπορτάζ για το θέμα καθώς και πλάνα από τη μεγάλη πορεία της 21 Οκτωβρίου στις Σκουριές, φιλοξένησε και το γαλλο-γερμανικό τηλεοπτικό κανάλι ARTE. Δείτε το βίντεο εδώ. Τον Ιούλιο που μας πέρασε είχε ένα πολύ καλό ρεπορτάζ  το Γερμανικό κρατικό κανάλι ARD. Ξένοι δημοσιογράφοι μας συνοδεύουν πλέον στις πορείες μας στο βουνό και  στέλνουν απευθείας ανταποκρίσεις στα Καναδικά, Αγγλικά και Γαλλικά μέσα ενημέρωσης. Το Τwitter και το Facebook διασπείρουν την πληροφορία στα πέρατα του κόσμου. Αποτέλεσμα; Προχθές ήταν στην περιοχή μας η New York Times. Πριν από δυο εβδομάδες, φωτορεπόρτερς από το BBC. Σήμερα είναι το Associated Press. Το παιχνίδι έχει ξεφύγει από τον έλεγχο τους.
Το παραμύθι που πάσαρε τόσον καιρό η εταιρεία στους μετόχους της, ότι στη Χαλκιδική δεν υπάρχει αντίδραση στα σχέδιά της, καταρρέει – και καταρρέει με πάταγο. Τα πρόσφατα άρθρα κρατάνε ίσες αποστάσεις από τις δυο πλευρές, ωστόσο είναι τεράστια η διαφορά με το πολύ κοντινό παρελθόν όπου το μόνο που διαβάζαμε στα ξένα (και τα ελληνικά φυσικά) μέσα ενημέρωσης ήταν οι συνεντεύξεις στελεχών των εταιρειών. Δεν έχει τόση σημασία αν διαφαίνεται (που συνήθως δεν διαφαίνεται) η προσωπική άποψη του αρθρογράφου – αυτό που ΕΧΕΙ σημασία, είναι ότι αυτά τα άρθρα γράφονται σε μεγάλα διεθνή ΜΜΕ και αποτυπώνουν, εκτός από την άποψη της εταιρείας, και την άποψη των κατοίκων που αντιδρούν στα σχέδια καταστροφής της Χαλκιδικής.
Ακόμα και άρθρα καθαρά προπαγανδιστικά δεν μπορούν πλέον  να αγνοήσουν την αντίσταση του κόσμου.  Διαβάστε τι δήλωσε στο πρόσφατο άρθρο του Bloomberg, ο Steve Sharpe, πρώην στέλεχος της European Goldfields:
Yπάρχει ένας ισχυρός πυρήνας αντίδρασης στην ανάπτυξη αυτών των μεταλλείων. Αυτές δεν είναι υποβαθμισμένες βιομηχανικές περιοχές, υπάρχει μια καθαρή επιλογή ανάμεσα στον τουρισμό και τα μεταλλεία. Το μόνο που χρειάζεται να κάνουν είναι να αναφερθούν στην TVX και την τραγική κατάσταση που άφησε πίσω της.
Πρόκειται για τον ίδιο άνθρωπο που όταν ήταν ακόμα στην European Goldfields παπαγάλιζε το γνωστό παραμύθι – καμία αντίδραση, πλήρης αποδοχή από την τοπική κοινωνία. Δείτε το βίντεο από τον Απρίλιο 2011 εδώ, η συγκεκριμένη δήλωση στο 17:04:
Πήραμε ομόφωνη αποδοχή από το τοπικό Νομαρχιακό Συμβούλιο… ούτε ένας δεν ψήφισε εναντίον. Και κρατήστε στο μυαλό σας ότι αυτοί είναι τοπικά εκλεγμένοι αξιωματούχοι. Αν υπήρχε οποιαδήποτε αντίδραση με κάποια σημασία σε τοπικό επίπεδο, κάποιος θα είχε ψηφίσει κατά. Αλλά όχι, είχαμε ομόφωνη έγκριση και η ΜΠΕ στάλθηκε πίσω στην Αθήνα με την πλήρη αποδοχή της τοπικής κοινωνίας.
Βέβαια, ούτε ένας δεν ψήφισε εναντίον… και πού να ξέρει ο ξένος μέτοχος με τι κριτήρια  εκλέγονται οι εκπρόσωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης στην Ελλάδα πώς διαχειρίζονται τα θέματα και  πώς παίρνονται οι αποφάσεις στα Νομαρχιακά Συμβούλια… Είπε κι άλλα, πολύ ενδιαφέροντα πράγματα ο κ. Sharpe που μπορείτε να διαβάσετε εδώ.
Η ιστορία της Χαλκιδικής, η δυναμική αντίδραση των κατοίκων της στην καταστροφή, ταξιδεύει πλέον σε όλο τον κόσμο. Είναι ήδη γνωστό ότι η μεγάλης κλίμακας βιομηχανική μεταλλεία είναι μια εξαιρετικά αντιδημοφιλής δραστηριότητα που γεννάει έντονες αντιδράσεις από τους κατοίκους όπου πάει να εγκατασταθεί.   Είναι γνωστό ότι αυτού του είδους οι αντιδράσεις οδηγούν συχνά σε ματαίωση προγραμματιζόμενων έργων, με τεράστια ζημία για τους μετόχους, όπως έχει συμβεί και στην Ελλάδα πριν από μερικά χρόνια με την TVX.
Είναι καιρός οι μέτοχοι ν’αρχίσουν ν’ανησυχούν.
Υ.Γ. Ναι, στην Ελλάδα ακόμα ανθεί η γλοιώδης και κιτρινιάρικη “δημοσιογραφία” τύπου “ΚΑΡΦΙΤΣΑΣ”. Ποιος δίνει σημασία πια;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου