Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2012

Κυριακή 18 Νοεμβρίου διαδηλώνουμε «Ενάντια στης φύσης την λεηλασία»




Kάποτε, πριν από λίγους μόνο μήνες, υπήρχαν μόνο τα δικά μας ταπεινά ιστολόγια που έγραφαν για τις καταστροφικές επιπτώσεις της “μεγάλης επένδυσης” της Χαλκιδικής και για την αντίσταση της πλειοψηφίας των κατοίκων εναντίον της, απέναντι στην ενορχηστρωμένη προπαγάνδα του συνόλου των έντυπων, ηλεκτρονικών και τηλεοπτικών μέσων ενημέρωσης.
Kαι ενώ η παραπληροφόρηση στην Ελλάδα καλά κρατεί (αν και κομμάτια της πραγματικότητας αναδύονται από καιρού σε καιρό σε εφημερίδες και (κυρίως) κρατικά ηλεκτρονικά ΜΜΕ), σήμερα η αντίσταση της Χαλκιδικής είναι θέμα σε όλα τα μεγάλα διεθνή μέσα ενημέρωσης!
Μετά τη Le Monde, άλλη μια μεγάλη εφημερίδα, η γαλλόφωνη βελγική Le Soir, γράφει για τον αγώνα ενάντια στα μεταλλεία χρυσού στη Χαλκιδική. Ρεπορτάζ για το θέμα καθώς και πλάνα από τη μεγάλη πορεία της 21 Οκτωβρίου στις Σκουριές, φιλοξένησε και το γαλλο-γερμανικό τηλεοπτικό κανάλι ARTE. Δείτε το βίντεο εδώ. Τον Ιούλιο που μας πέρασε είχε ένα πολύ καλό ρεπορτάζ  το Γερμανικό κρατικό κανάλι ARD. Ξένοι δημοσιογράφοι μας συνοδεύουν πλέον στις πορείες μας στο βουνό και  στέλνουν απευθείας ανταποκρίσεις στα Καναδικά, Αγγλικά και Γαλλικά μέσα ενημέρωσης. Το Τwitter και το Facebook διασπείρουν την πληροφορία στα πέρατα του κόσμου. Αποτέλεσμα; Προχθές ήταν στην περιοχή μας η New York Times. Πριν από δυο εβδομάδες, φωτορεπόρτερς από το BBC. Σήμερα είναι το Associated Press. Το παιχνίδι έχει ξεφύγει από τον έλεγχο τους.
Το παραμύθι που πάσαρε τόσον καιρό η εταιρεία στους μετόχους της, ότι στη Χαλκιδική δεν υπάρχει αντίδραση στα σχέδιά της, καταρρέει – και καταρρέει με πάταγο. Τα πρόσφατα άρθρα κρατάνε ίσες αποστάσεις από τις δυο πλευρές, ωστόσο είναι τεράστια η διαφορά με το πολύ κοντινό παρελθόν όπου το μόνο που διαβάζαμε στα ξένα (και τα ελληνικά φυσικά) μέσα ενημέρωσης ήταν οι συνεντεύξεις στελεχών των εταιρειών. Δεν έχει τόση σημασία αν διαφαίνεται (που συνήθως δεν διαφαίνεται) η προσωπική άποψη του αρθρογράφου – αυτό που ΕΧΕΙ σημασία, είναι ότι αυτά τα άρθρα γράφονται σε μεγάλα διεθνή ΜΜΕ και αποτυπώνουν, εκτός από την άποψη της εταιρείας, και την άποψη των κατοίκων που αντιδρούν στα σχέδια καταστροφής της Χαλκιδικής.
Ακόμα και άρθρα καθαρά προπαγανδιστικά δεν μπορούν πλέον  να αγνοήσουν την αντίσταση του κόσμου.  Διαβάστε τι δήλωσε στο πρόσφατο άρθρο του Bloomberg, ο Steve Sharpe, πρώην στέλεχος της European Goldfields:
Yπάρχει ένας ισχυρός πυρήνας αντίδρασης στην ανάπτυξη αυτών των μεταλλείων. Αυτές δεν είναι υποβαθμισμένες βιομηχανικές περιοχές, υπάρχει μια καθαρή επιλογή ανάμεσα στον τουρισμό και τα μεταλλεία. Το μόνο που χρειάζεται να κάνουν είναι να αναφερθούν στην TVX και την τραγική κατάσταση που άφησε πίσω της.
Πρόκειται για τον ίδιο άνθρωπο που όταν ήταν ακόμα στην European Goldfields παπαγάλιζε το γνωστό παραμύθι – καμία αντίδραση, πλήρης αποδοχή από την τοπική κοινωνία. Δείτε το βίντεο από τον Απρίλιο 2011 εδώ, η συγκεκριμένη δήλωση στο 17:04:
Πήραμε ομόφωνη αποδοχή από το τοπικό Νομαρχιακό Συμβούλιο… ούτε ένας δεν ψήφισε εναντίον. Και κρατήστε στο μυαλό σας ότι αυτοί είναι τοπικά εκλεγμένοι αξιωματούχοι. Αν υπήρχε οποιαδήποτε αντίδραση με κάποια σημασία σε τοπικό επίπεδο, κάποιος θα είχε ψηφίσει κατά. Αλλά όχι, είχαμε ομόφωνη έγκριση και η ΜΠΕ στάλθηκε πίσω στην Αθήνα με την πλήρη αποδοχή της τοπικής κοινωνίας.
Βέβαια, ούτε ένας δεν ψήφισε εναντίον… και πού να ξέρει ο ξένος μέτοχος με τι κριτήρια  εκλέγονται οι εκπρόσωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης στην Ελλάδα πώς διαχειρίζονται τα θέματα και  πώς παίρνονται οι αποφάσεις στα Νομαρχιακά Συμβούλια… Είπε κι άλλα, πολύ ενδιαφέροντα πράγματα ο κ. Sharpe που μπορείτε να διαβάσετε εδώ.
Η ιστορία της Χαλκιδικής, η δυναμική αντίδραση των κατοίκων της στην καταστροφή, ταξιδεύει πλέον σε όλο τον κόσμο. Είναι ήδη γνωστό ότι η μεγάλης κλίμακας βιομηχανική μεταλλεία είναι μια εξαιρετικά αντιδημοφιλής δραστηριότητα που γεννάει έντονες αντιδράσεις από τους κατοίκους όπου πάει να εγκατασταθεί.   Είναι γνωστό ότι αυτού του είδους οι αντιδράσεις οδηγούν συχνά σε ματαίωση προγραμματιζόμενων έργων, με τεράστια ζημία για τους μετόχους, όπως έχει συμβεί και στην Ελλάδα πριν από μερικά χρόνια με την TVX.
Είναι καιρός οι μέτοχοι ν’αρχίσουν ν’ανησυχούν.
Υ.Γ. Ναι, στην Ελλάδα ακόμα ανθεί η γλοιώδης και κιτρινιάρικη “δημοσιογραφία” τύπου “ΚΑΡΦΙΤΣΑΣ”. Ποιος δίνει σημασία πια;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου