Η ΑΝΑΖΩΠΥΡΩΣΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΟΤΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ

Γράφει ο Γιώργος Ρακκάς

Η αναζωπύρωση των κοινοτικών πρακτικών στα πλαίσια της ελληνικής κρίσης
Το τέλος της μεταπολίτευσης, μέσα στη δίνη της ελληνικής κρίσης έχει λάβει μια διττή υπόσταση. Τούτη ανακεφαλαιώνεται σε κάθε έκφραση του συλλογικού και του ατομικού μας βίου. Ξεκινάει, λογουχάρη, από την καταστροφή των κλεπτοκρατικών και πελατειακών δικτύων μέσα στο κράτος, η οποία όμως σηματοδοτεί την κατάρρευση των αντίστοιχων δημοσιοϋπαλληλικών μεσοστρωμάτων, που επεκτάθηκαν μέσα από αυτά, αλλά και, ευρύτερα, την κατεδάφιση συλλογικών κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων που κατέκτησε τα τελευταία σαράντα χρόνια ο ελληνικός λαός με αγώνες. Και καταλήγει με το τέλος ενός υπερκαταναλωτικού, παρασιτικού τρόπου ζωής, που προωθούσε την εγωκρατία και την καταστροφή κάθε συλλογικής ταυτότητας, ένα τέλος που δεν είναι απλώς ένα δημοσιογραφικό κλισέ, αλλά συνεπάγεται την καταστροφή πραγματικών ζωών που είχαν ταυτιστεί μ’ αυτόν.
Πρόκειται, δηλαδή, για μια καθολική κρίση, παρόμοια με τις ολικές κρίσεις των οικοσυστημάτων, που παρασέρνουν στο διάβα τους ακόμα και επιμέρους βιώσιμα υποσύνολα. Το ίδιο συμβαίνει και με τον νέο ελληνισμό σήμερα. Ωστόσο, αυτήν ακριβώς τη στιγμή, τάσεις της ιδιοπροσωπίας μας παλαιότερες και στοργικότερες αναβιώνουν, γιατί ακριβώς σήμερα τείνουν να εκλείψουν όλοι εκείνοι οι παράγοντες που τις κρατούσαν καλά κρυμμένες στο κοινωνικό υπέδαφος.
Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα με την αναβίωση των κοινοτικών πρακτικών μέσα στην ελληνική κοινωνία τα τελευταία δύο χρόνια. Πραγματικά, τόσο στις μεγάλες ελληνικές πόλεις, όσο και στην περιφέρεια, σημειώνεται μια έκρηξη των συνεργατικών πρακτικών και ανθίζουν πρωτοβουλίες πρωτόγνωρες για τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού, όπως είναι οι τράπεζες ανταλλαγής υπηρεσιών, οι εναλλακτικές νομισματικές μονάδες, οι καταναλωτικοί συνεταιρισμοί, η αστική και περιαστική καλλιέργεια, οι τράπεζες σπόρων, τα ανταλλακτήρια προϊόντων κ.ο.κ. Πρόκειται για κινήσεις από τα κάτω, συχνά άτυπες, οι οποίες διεκδικούν να καλύψουν, δίχως να υιοθετούν τη λογική της αγοράς, και αδιαμεσολάβητα από κρατικούς θεσμούς, ένα μέρος των καθημερινών συλλογικών αναγκών. Είναι πρωτοβουλίες οι οποίες ταυτόχρονα πατούν επάνω στην παλαιά ελληνική κοινοτική παράδοση, αλλά και έρχονται να συναντήσουν νέα, διεθνή αντιστασιακά ρεύματα.
Όλο το κείμενο εδώ