Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Κυριακή, 5 Ιανουαρίου 2014

Κίνηση Πολιτών Πηλίου Βόλου για το Νερό

ΔΕΝ ΘΑ ΚΟΥΡΑΣΤΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΥΒΡΕΙΣ, ΤΙΣ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΙΚΑ ΤΕΡΤΙΠΙΑ

Από τις αρχές του 2013, η δημοτική αρχή εγκατέλειψε την αντιπαράθεση με επιχειρήματα στη  υπόθεση του νερού και επιστράτευσε την τακτική των προσωπικών επιθέσεων και συκοφαντιών εναντίον μελών της Κίνησης Πολιτών για το νερό. Έφτασε μάλιστα στο σημείο να στοχοποιεί συγκεκριμένους πολίτες με την κατηγορία της συμμετοχής στην Κίνηση, επικαλούμενος την επαγγελματική τους σχέση με τον δήμο ή το δημόσιο.

Στο  πλαίσιο αυτής της τακτικής εντάσσεται η χωρίς προηγούμενο επίθεση,  εναντίον του Άρη Φραγκουδάκη στο τελευταίο Δημοτικό Συμβούλιο, σε απάντηση της καθαρά πολιτικής τοποθέτησης που το μέλος της Κίνησης έκανε, στο υπό συζήτηση θέμα των τελών άρδευσης για το 2013. Εκτοξεύτηκαν εναντίον του πρωτοφανείς ύβρεις όχι μόνον προσωπικές αλλά γενικευμένες, προσβλητικές για όλες τις τοπικές κοινωνίες. Το γεγονός παραπέμπει σε τακτικές της κεντρικής πολιτικής σκηνής του 2009-10, όταν η κυβέρνηση  χρησιμοποίησε σε διεθνή κλίμακα τον ευτελισμό της Ελληνικής κοινωνίας με απαράδεκτους χαρακτηρισμούς- τεμπέληδες, φοροφυγάδες, μπαταχτσήδες, μέθυσοι, μιζαδόροι,κλπ.- για να ανοίξει διάπλατα τα σύνορα στην πολιτική των μνημονίων.

Τα χωριά του Πηλίου δεν δημιουργήθηκαν  τυχαία από ανθρώπους που «είδαν φως και μπήκαν». Οι πρώτοι κάτοικοι βρήκαν τις ιδανικές προϋποθέσεις για  να ζήσουν και να δημιουργήσουν, η βασικότερη από τις οποίες ήταν το νερό. Νερό για να πίνουν και να ποτίζουν ελεύθερα από τη φύση. Και το πληρώνουν σαν αντιστάθμισμα πολύ ακριβά μέχρι σήμερα, χωρίς καμιά διαμαρτυρία. Τις τελευταίες δεκαετίες διανύουν χιλιάδες χιλιόμετρα κάθε χρόνο  για να ικανοποιήσουν τις βασικές τους ανάγκες, για την εκπαίδευση των παιδιών τους, για τη δουλειά τους ,  για τον πολιτισμό και την υγεία. Δεν απαιτούν λοιπόν κάποια κοινωνική διαφοροποίηση από τους κατοίκους της πόλης, όπως προσπαθεί να περάσει στην κοινή γνώμη η Δημοτική Αρχή και δεν αρνούνται να πληρώσουν «επειδή έτσι έχουν μάθει». Αυτό που έχουν μάθει και θεωρούν υποχρέωσή τους, την οποία ικανοποιούν αδιαμαρτύρητα εδώ και δεκάδες ή και εκατοντάδες χρόνια, είναι να πληρώνουν τα ανταποδοτικά τέλη και κυρίως να συμμετέχουν ως τοπικές κοινωνίες ενεργά, σε ότι σχετίζεται με το νερό από την πηγή ως τη βρύση του σπιτιού τους, τα χωράφια και τους κήπους. Η  πολιτική ωστόσο της ΔΕΥΑΜΒ δεν αναγνωρίζει αυτή την πραγματικότητα και κυρίως αφήνει παντελώς έξω από τη διαχείριση του νερού την ενεργό συμμετοχή των κατοίκων, την στιγμή μάλιστα που ο ίδιος ο Δήμαρχος εκφράζει την αδυναμία της ΔΕΥΑΜΒ να ανταποκριθεί στις αυξημένες απαιτήσεις λόγω έλλειψης  προσωπικού.

Η χρονική στιγμή της συγκεκριμένης επίθεσης δεν είναι τυχαία. Τον τελευταίο μήνα  και με αφορμή το σχέδιο κανονισμού άρδευσης, το οποίο επιχειρήθηκε να περάσει με διαδικασίες fast track, με διαβούλευση από τα τοπικά συμβούλια και όχι από λαϊκές συνελεύσεις των κατοίκων, τα χωριά αναστατώθηκαν για μια ακόμη φορά. Ο κανονισμός αυτός συντάχτηκε στα γραφεία της ΔΕΥΑΜΒ, της οποίας ανώτερα  στελέχη, ανάμεσα τους ο αντιπρόεδρος της επιχείρησης, δήλωναν πέρσι στη Δράκεια ότι δεν γνωρίζουν το αντικείμενο. Συντάχθηκε  μετά από μια αρδευτική περίοδο έντονης αμφισβήτησης της ΔΕΥΑΜΒ από  σχεδόν το σύνολο των αγροτών, γεγονός που παραδέχτηκε ο Δήμαρχος σε πρόσφατες δηλώσεις του, στις οποίες τόνισε ότι δεν συνεργάζονται τα τοπικά συμβούλια με τη ΔΕΥΑΜΒ στο θέμα της άρδευσης.

Αντί λοιπόν να προσπαθήσουν να καλύψουν αυτό το κενό επικοινωνίας με τους καλλιεργητές,  προσπάθησαν ερήμην τους να αποσπάσουν από τους ημέτερους αιρετούς την έγκριση του εν λόγω κανονισμού, ο  οποίος θεσμοθετεί την ΔΕΥΑΜΒ ως απόλυτα κυρίαρχης και ιδιοκτήτριας πηγών, ρεμάτων και υδραυλάκων και τις υποχρεώσεις των «καταναλωτών» αγροτών, με κανόνες που θα ζήλευαν οι Veolia και Suez! Η αναστάτωση αυτή εκφράζεται με την απαίτηση των τοπικών κοινωνιών για την εφαρμογή του άρθρου 85 του Καλλικρατικού Νόμου 3852/2010, με   το οποίο θεσμοθετούνται λαϊκές συνελεύσεις  που αποφασίζουν με την απόλυτη πλειοψηφία των παρόντων, σε ζητήματα που απασχολούν σοβαρά τις τοπικές κοινότητες. Με αυτό τον τρόπο αποτράπηκε η fast track διαδικασία και εξασφαλίζεται η έκφραση της λαϊκής θέλησης πάνω στο ζήτημα της άρδευσης. Μέχρι τώρα σε όλα σχεδόν τα χωριά έχει γίνει ενημέρωση για τον κανονισμό σε συγκεντρώσεις κατοίκων από την ΣΕ της Κίνησης και σε όλες τις περιπτώσεις οι κάτοικοι απορρίπτουν τον κανονισμό ως προς το περιεχόμενο αλλά και ως προς τη μεθοδολογία που ακολουθήθηκε από την ΔΕΥΑΜΒ. Η άποψή των κατοίκων και μόνιμο αίτημά τους είναι η άρδευση να γίνεται από τις τοπικές κοινωνίες στο πλαίσιο της αυτοδιαχείρισης, όπως γίνεται δηλαδή μέχρι σήμερα.

Αυτές οι εξελίξεις προφανώς δεν αρέσουν στην Δημοτική Αρχή που φαίνεται να έχει χάσει τη ψυχραιμία της. Εμείς εξακολουθούμε να περιμένουμε απαντήσεις με επιχειρήματα και όχι ύβρεις και συκοφαντίες, στα σοβαρά ζητήματα που έχουμε βάλει στη δημοτική αρχή και παραμένουν αναπάντητα

Γιατί αποφεύγει  τον διάλογο και κυρίως γιατί έχει ανοίξει μέτωπο εναντίον των κατοίκων των χωριών;

Γιατί  επιμένει στη μόνιμη και προληπτική χλωρίωση του πόσιμου νερού στα χωριά του Πηλίου, όταν αυτό δεν επιβάλλεται από τον νόμο και είναι αποδεδειγμένα αντιεπιστημονικό;

Γιατί εξακολουθεί να γυρνά την πλάτη του στο μείζον πρόβλημα των διαρροών του δικτύου της ΔΕΥΑΜΒ στο Βόλο και να παρέχει πόσιμο νερό για ψύξη μηχανημάτων στη βιομηχανική ζώνη;

Γιατί απέρριψε ως αναχρονιστική την πρόταση της Κίνησης για δημόσιες  βρύσες με νερό κατευθείαν από το Πήλιο; Ποια σύγχρονη αντίληψη εκτοπίζει από την καθημερινότητα μιας πόλης τη δημόσια βρύση και σπρώχνει τους κατοίκους στην αγορά του εμφιαλωμένου νερού;

Γιατί επιμένει στη μεταφορά των νερών του Πηλίου στο  διάτρητο δίκτυο του Βόλου. όταν τα προβλήματα από τις υπέρ-υδρομαστεύσεις των πηγών από την ΔΕΥΑΜΒ είναι ήδη αισθητά;

Γιατί ενώ παραδέχεται την αδυναμία της ΔΕΥΑΜΒ, λόγω έλλειψης προσωπικού να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις στο Βόλο, αποφάσισε να τη φορτώσει άρον-άρον και με την αρμοδιότητα της άρδευσης στα χωριά;  Σημειώνουμε ότι η ΔΕΥΑΜΒ είναι η μόνη ΔΕΥΑ μεγάλης ως μεσαίας πόλης στην Ελλάδα που αποφάσισε να διαχειριστεί νερά άρδευσης. Προς τι η βιασύνη;

Γιατί απέφυγε την διαβούλευση για τον κανονισμό άρδευσης στο πλαίσιο των λαϊκών συνελεύσεων;

Γιατί στο σχέδιο κανονισμού άρδευσης άφησε  έξω από τη διαχείριση της άρδευσης  τις τοπικές κοινωνίες;  Υπάρχουν κανονισμοί από άλλους μεγάλους Δήμους (όχι ΔΕΥΑ) , όπως της Κοζάνης ας πούμε, στους οποίους προβλέπεται επιτροπή άρδευσης σε κάθε τοπική κοινότητα.

Γιατί επιμένει στην πολιτική της αντιπαράθεσης ανάμεσα στη ΔΕΥΑΜΒ και τους δημότες, με τις απειλές για πρόστιμα και διακοπές νερού σε όσους δεν μπορούν να ανταποκριθούν οικονομικά στις απαιτήσεις της ΔΕΥΑΜ;  Η αναξιοπιστία της επιχείρησης είναι ήδη στο ναδίρ και κάνει ότι μπορεί για να την κρατήσει εκεί. Συνήθως η απαξίωση μιας δημόσιας επιχείρησης προηγείται του ξεπουλήματος. Αυτό το ξέρουν και οι πέτρες.

Ιδού λοιπόν μερικά από τα ερωτήματα, ιδού και οι δημοκρατικές διαδικασίες που διασφαλίζουν το διάλογο και την κοινωνική ειρήνη. Εμείς θα περιμένουμε με μάτια και αυτιά ορθάνοικτα, υπομονετικά και με πολλά ενεργειακά αποθέματα για μεγάλο αγώνα, μέχρι να διασφαλίσουμε το δημόσιο χαρακτήρα του νερού. Δεν θα κουραστούμε από τις μηνύσεις, τις πολιτικάντικες πρακτικές, τις ύβρεις και τις συκοφαντίες.

Κ.Π.Π.Β για το νερό

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου