Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Κυριακή, 5 Ιανουαρίου 2014

Κίνηση Πολιτών Πηλίου Βόλου για το Νερό

ΔΕΝ ΘΑ ΚΟΥΡΑΣΤΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΥΒΡΕΙΣ, ΤΙΣ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΙΚΑ ΤΕΡΤΙΠΙΑ

Από τις αρχές του 2013, η δημοτική αρχή εγκατέλειψε την αντιπαράθεση με επιχειρήματα στη  υπόθεση του νερού και επιστράτευσε την τακτική των προσωπικών επιθέσεων και συκοφαντιών εναντίον μελών της Κίνησης Πολιτών για το νερό. Έφτασε μάλιστα στο σημείο να στοχοποιεί συγκεκριμένους πολίτες με την κατηγορία της συμμετοχής στην Κίνηση, επικαλούμενος την επαγγελματική τους σχέση με τον δήμο ή το δημόσιο.

Στο  πλαίσιο αυτής της τακτικής εντάσσεται η χωρίς προηγούμενο επίθεση,  εναντίον του Άρη Φραγκουδάκη στο τελευταίο Δημοτικό Συμβούλιο, σε απάντηση της καθαρά πολιτικής τοποθέτησης που το μέλος της Κίνησης έκανε, στο υπό συζήτηση θέμα των τελών άρδευσης για το 2013. Εκτοξεύτηκαν εναντίον του πρωτοφανείς ύβρεις όχι μόνον προσωπικές αλλά γενικευμένες, προσβλητικές για όλες τις τοπικές κοινωνίες. Το γεγονός παραπέμπει σε τακτικές της κεντρικής πολιτικής σκηνής του 2009-10, όταν η κυβέρνηση  χρησιμοποίησε σε διεθνή κλίμακα τον ευτελισμό της Ελληνικής κοινωνίας με απαράδεκτους χαρακτηρισμούς- τεμπέληδες, φοροφυγάδες, μπαταχτσήδες, μέθυσοι, μιζαδόροι,κλπ.- για να ανοίξει διάπλατα τα σύνορα στην πολιτική των μνημονίων.

Τα χωριά του Πηλίου δεν δημιουργήθηκαν  τυχαία από ανθρώπους που «είδαν φως και μπήκαν». Οι πρώτοι κάτοικοι βρήκαν τις ιδανικές προϋποθέσεις για  να ζήσουν και να δημιουργήσουν, η βασικότερη από τις οποίες ήταν το νερό. Νερό για να πίνουν και να ποτίζουν ελεύθερα από τη φύση. Και το πληρώνουν σαν αντιστάθμισμα πολύ ακριβά μέχρι σήμερα, χωρίς καμιά διαμαρτυρία. Τις τελευταίες δεκαετίες διανύουν χιλιάδες χιλιόμετρα κάθε χρόνο  για να ικανοποιήσουν τις βασικές τους ανάγκες, για την εκπαίδευση των παιδιών τους, για τη δουλειά τους ,  για τον πολιτισμό και την υγεία. Δεν απαιτούν λοιπόν κάποια κοινωνική διαφοροποίηση από τους κατοίκους της πόλης, όπως προσπαθεί να περάσει στην κοινή γνώμη η Δημοτική Αρχή και δεν αρνούνται να πληρώσουν «επειδή έτσι έχουν μάθει». Αυτό που έχουν μάθει και θεωρούν υποχρέωσή τους, την οποία ικανοποιούν αδιαμαρτύρητα εδώ και δεκάδες ή και εκατοντάδες χρόνια, είναι να πληρώνουν τα ανταποδοτικά τέλη και κυρίως να συμμετέχουν ως τοπικές κοινωνίες ενεργά, σε ότι σχετίζεται με το νερό από την πηγή ως τη βρύση του σπιτιού τους, τα χωράφια και τους κήπους. Η  πολιτική ωστόσο της ΔΕΥΑΜΒ δεν αναγνωρίζει αυτή την πραγματικότητα και κυρίως αφήνει παντελώς έξω από τη διαχείριση του νερού την ενεργό συμμετοχή των κατοίκων, την στιγμή μάλιστα που ο ίδιος ο Δήμαρχος εκφράζει την αδυναμία της ΔΕΥΑΜΒ να ανταποκριθεί στις αυξημένες απαιτήσεις λόγω έλλειψης  προσωπικού.

Η χρονική στιγμή της συγκεκριμένης επίθεσης δεν είναι τυχαία. Τον τελευταίο μήνα  και με αφορμή το σχέδιο κανονισμού άρδευσης, το οποίο επιχειρήθηκε να περάσει με διαδικασίες fast track, με διαβούλευση από τα τοπικά συμβούλια και όχι από λαϊκές συνελεύσεις των κατοίκων, τα χωριά αναστατώθηκαν για μια ακόμη φορά. Ο κανονισμός αυτός συντάχτηκε στα γραφεία της ΔΕΥΑΜΒ, της οποίας ανώτερα  στελέχη, ανάμεσα τους ο αντιπρόεδρος της επιχείρησης, δήλωναν πέρσι στη Δράκεια ότι δεν γνωρίζουν το αντικείμενο. Συντάχθηκε  μετά από μια αρδευτική περίοδο έντονης αμφισβήτησης της ΔΕΥΑΜΒ από  σχεδόν το σύνολο των αγροτών, γεγονός που παραδέχτηκε ο Δήμαρχος σε πρόσφατες δηλώσεις του, στις οποίες τόνισε ότι δεν συνεργάζονται τα τοπικά συμβούλια με τη ΔΕΥΑΜΒ στο θέμα της άρδευσης.

Αντί λοιπόν να προσπαθήσουν να καλύψουν αυτό το κενό επικοινωνίας με τους καλλιεργητές,  προσπάθησαν ερήμην τους να αποσπάσουν από τους ημέτερους αιρετούς την έγκριση του εν λόγω κανονισμού, ο  οποίος θεσμοθετεί την ΔΕΥΑΜΒ ως απόλυτα κυρίαρχης και ιδιοκτήτριας πηγών, ρεμάτων και υδραυλάκων και τις υποχρεώσεις των «καταναλωτών» αγροτών, με κανόνες που θα ζήλευαν οι Veolia και Suez! Η αναστάτωση αυτή εκφράζεται με την απαίτηση των τοπικών κοινωνιών για την εφαρμογή του άρθρου 85 του Καλλικρατικού Νόμου 3852/2010, με   το οποίο θεσμοθετούνται λαϊκές συνελεύσεις  που αποφασίζουν με την απόλυτη πλειοψηφία των παρόντων, σε ζητήματα που απασχολούν σοβαρά τις τοπικές κοινότητες. Με αυτό τον τρόπο αποτράπηκε η fast track διαδικασία και εξασφαλίζεται η έκφραση της λαϊκής θέλησης πάνω στο ζήτημα της άρδευσης. Μέχρι τώρα σε όλα σχεδόν τα χωριά έχει γίνει ενημέρωση για τον κανονισμό σε συγκεντρώσεις κατοίκων από την ΣΕ της Κίνησης και σε όλες τις περιπτώσεις οι κάτοικοι απορρίπτουν τον κανονισμό ως προς το περιεχόμενο αλλά και ως προς τη μεθοδολογία που ακολουθήθηκε από την ΔΕΥΑΜΒ. Η άποψή των κατοίκων και μόνιμο αίτημά τους είναι η άρδευση να γίνεται από τις τοπικές κοινωνίες στο πλαίσιο της αυτοδιαχείρισης, όπως γίνεται δηλαδή μέχρι σήμερα.

Αυτές οι εξελίξεις προφανώς δεν αρέσουν στην Δημοτική Αρχή που φαίνεται να έχει χάσει τη ψυχραιμία της. Εμείς εξακολουθούμε να περιμένουμε απαντήσεις με επιχειρήματα και όχι ύβρεις και συκοφαντίες, στα σοβαρά ζητήματα που έχουμε βάλει στη δημοτική αρχή και παραμένουν αναπάντητα

Γιατί αποφεύγει  τον διάλογο και κυρίως γιατί έχει ανοίξει μέτωπο εναντίον των κατοίκων των χωριών;

Γιατί  επιμένει στη μόνιμη και προληπτική χλωρίωση του πόσιμου νερού στα χωριά του Πηλίου, όταν αυτό δεν επιβάλλεται από τον νόμο και είναι αποδεδειγμένα αντιεπιστημονικό;

Γιατί εξακολουθεί να γυρνά την πλάτη του στο μείζον πρόβλημα των διαρροών του δικτύου της ΔΕΥΑΜΒ στο Βόλο και να παρέχει πόσιμο νερό για ψύξη μηχανημάτων στη βιομηχανική ζώνη;

Γιατί απέρριψε ως αναχρονιστική την πρόταση της Κίνησης για δημόσιες  βρύσες με νερό κατευθείαν από το Πήλιο; Ποια σύγχρονη αντίληψη εκτοπίζει από την καθημερινότητα μιας πόλης τη δημόσια βρύση και σπρώχνει τους κατοίκους στην αγορά του εμφιαλωμένου νερού;

Γιατί επιμένει στη μεταφορά των νερών του Πηλίου στο  διάτρητο δίκτυο του Βόλου. όταν τα προβλήματα από τις υπέρ-υδρομαστεύσεις των πηγών από την ΔΕΥΑΜΒ είναι ήδη αισθητά;

Γιατί ενώ παραδέχεται την αδυναμία της ΔΕΥΑΜΒ, λόγω έλλειψης προσωπικού να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις στο Βόλο, αποφάσισε να τη φορτώσει άρον-άρον και με την αρμοδιότητα της άρδευσης στα χωριά;  Σημειώνουμε ότι η ΔΕΥΑΜΒ είναι η μόνη ΔΕΥΑ μεγάλης ως μεσαίας πόλης στην Ελλάδα που αποφάσισε να διαχειριστεί νερά άρδευσης. Προς τι η βιασύνη;

Γιατί απέφυγε την διαβούλευση για τον κανονισμό άρδευσης στο πλαίσιο των λαϊκών συνελεύσεων;

Γιατί στο σχέδιο κανονισμού άρδευσης άφησε  έξω από τη διαχείριση της άρδευσης  τις τοπικές κοινωνίες;  Υπάρχουν κανονισμοί από άλλους μεγάλους Δήμους (όχι ΔΕΥΑ) , όπως της Κοζάνης ας πούμε, στους οποίους προβλέπεται επιτροπή άρδευσης σε κάθε τοπική κοινότητα.

Γιατί επιμένει στην πολιτική της αντιπαράθεσης ανάμεσα στη ΔΕΥΑΜΒ και τους δημότες, με τις απειλές για πρόστιμα και διακοπές νερού σε όσους δεν μπορούν να ανταποκριθούν οικονομικά στις απαιτήσεις της ΔΕΥΑΜ;  Η αναξιοπιστία της επιχείρησης είναι ήδη στο ναδίρ και κάνει ότι μπορεί για να την κρατήσει εκεί. Συνήθως η απαξίωση μιας δημόσιας επιχείρησης προηγείται του ξεπουλήματος. Αυτό το ξέρουν και οι πέτρες.

Ιδού λοιπόν μερικά από τα ερωτήματα, ιδού και οι δημοκρατικές διαδικασίες που διασφαλίζουν το διάλογο και την κοινωνική ειρήνη. Εμείς θα περιμένουμε με μάτια και αυτιά ορθάνοικτα, υπομονετικά και με πολλά ενεργειακά αποθέματα για μεγάλο αγώνα, μέχρι να διασφαλίσουμε το δημόσιο χαρακτήρα του νερού. Δεν θα κουραστούμε από τις μηνύσεις, τις πολιτικάντικες πρακτικές, τις ύβρεις και τις συκοφαντίες.

Κ.Π.Π.Β για το νερό

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου